[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Ένας κόσμος ζοφερός

Αν μένεις σε μια παράγκα από τσίγκο στην παραλία της Πάτρας ελπίζοντας να φτάσεις κρυφά στην Ιταλία κρεμασμένος κάτω από ένα φορτηγό, μπορεί να σου φαίνεται ο κόσμος ζοφερός. Αλλά εμείς καθόμαστε σε αναπαυτικές πλαστικές καρέκλες, αυτές τις ανατομικές ιταλικού ντιζάιν (τις ίδιες που διέδωσαν οι πλανόδιοι έμποροι σε όλα τα ελληνικά εξοχικά ξεσηκώνοντας θλίψη στις τάξεις των καλαίσθητων ανθρώπων), απολαμβάνουμε την τελετή αποφοίτησης των βλασταριών μας, τα οποία εμφανίζονται με ωραιότατα κοστούμια τα αγόρια, βραδινά φορέματα τα κορίτσια, λαμπερά, φρέσκα, ευφρόσυνα. Σπάει η ζέστη της ημέρας με ένα αεράκι ελαφρύ, καμαρώνουν γονείς, γιαγιάδες, παππούδες, κι είναι να αναρωτιέσαι γιατί αυτά τα παιδιά μιλάνε στους πανηγυρικούς τους λόγους για «ζοφερές εποχές που περνάμε» τη στιγμή που ζουν μια τόσο προνομιούχα κατάσταση, σε μια τόσο υπέροχη ηλικία; Αν εδώ είναι ο ζόφος, τότε τι να πουν οι Άθλιοι των Πατρών; Μα είναι η ανασφάλεια, μου λένε οι γονείς, είναι ο φόβος για το μέλλον, είναι η κρίση, είναι η βεβαιότητα ότι όσο κι αν σπουδάσουν και διαπρέψουν δεν θα βρίσκουν δουλειά όπως τη θέλουν, όχι όλοι τέλος πάντων, γιατί κάποιοι μια δουλειά πρέπει να βρουν κάπου. Ίσως πάλι εκείνοι οι έτοιμοι για όλα νεαροί Ασιάτες που σαλτάρουν στα φορτηγά για να φύγουν βορειότερα να είναι η μεγάλη απειλή, η φτώχεια τους να φοβίζει, η αποφασιστικότητά τους, να σκέφτονται τα παιδιά ότι εκείνα δεν έχουν τόση αντοχή, ή ότι μπορεί οι άνθρωποι να επιζούν σε συνθήκες εξαθλίωσης, και να φοβούνται τις ίδιες τις αντοχές τους.

Το περίεργο είναι ότι οι γιαγιάδες που τα ακούν έχουν περάσει την Κατοχή, έχουν ζήσει αληθινές ζοφερές εποχές, αλλά καμαρώνουν για τα εγγόνια τους, δεν μπαίνουν στον κόπο να τους εξηγήσουν…