[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ] Πράσινη ανάπτυξη και τυρόγαλο!

ΟΙ ΔΗΜΟΣΚΟΠΗΣΕΙΣ τους δίνουν είσοδο στην Βουλή. Έχουν ξαναμπεί οι Οικολόγοι στην ελληνική Βουλή αλλά το 2009 δεν είναι σε καμία περίπτωση ΄89. Τότε ήταν μια ομάδα ατάκτων ακτιβιστών που φύτευαν λουλούδια και μάζευαν σκουπίδια στις παραλίες. Από τότε μέχρι σήμερα ένας αντιπρόεδρος των ΗΠΑ έκανε post-καριέρα ενασχολούμενος με το περιβάλλον, ενώ ένας πρωθυπουργός, ο Τόνι Μπλερ, είδε στο χειρότερο σημείο της πολιτικής του ζωής το κοινό να επαινεί την πρωτοβουλία της Έκθεσης Στερν για την Κλιματική Αλλαγή. Επίσης σήμερα ένας πρόεδρος των ΗΠΑ κάνει πράξη την πράσινη οικονομία και ένα κόμμα οικολόγων αυξάνει εντυπωσιακά τις θέσεις του στην Ευρωβουλή.

Στα καθ΄ ημάς η ύπαρξη των Οικολόγων Πρασίνων πράγματι επιταχύνει τις εξελίξεις. Βέβαια ακόμα καταγράφονται και ανορθογραφίες με τη μεγαλύτερη πλάκα να γίνεται όταν π.χ. ένας καθαρόαιμος οικολόγος (ο Σπύρος Κουβέλης) καλείται να εξηγήσει τι μπορεί να κάνει ο απλός άνθρωπος για την πράσινη ανάπτυξη και φέρνει ως παράδειγμα το τυρόγαλο! Σύμφωνα με τον βουλευτή του ΠΑΣΟΚ, με αρμοδιότητα τα περιβαλλοντικά, το τυρόγαλο- προϊόν επεξεργασίας του γάλακτος- όταν χυθεί π.χ. σε κάποιο ποτάμι είναι πολύ τοξικό, ενώ αν διαχωριστεί σε καθαρό νερό και πρωτεΐνες τότε δεν ρυπαίνει και συμβάλλει στην ανάπτυξη.

Οι προτάσεις των κομμάτων για την πράσινη ανάπτυξη δεν έχουν εξειδικευθεί. Η ατζέντα των Οικολόγων Πρασίνων έχει αρκετά κενά. Σε κρίσιμα θέματα, όπως π.χ. η οικονομία ή τα απορρίμματα, ο πολίτης έχει την αίσθηση ότι «ακούει» περισσότερο κριτική στα κόμματα εξουσίας παρά συγκεκριμένες, εφαρμόσιμες προτάσεις.

Όμως η πίεση για οικολογική στροφή φαίνεται πως αποδίδει. Μπορεί στο ΠΑΣΟΚ ακόμα να μην έχουν καταφέρει να παρουσιάσουν με σαφήνεια τις θέσεις τους, μπορεί στη Ν.Δ. να επιχειρούν οικολογική στροφή λόγω των δημοσκοπήσεων, μπορεί οι Οικολόγοι Πράσινοι να ψάχνονται ανάμεσα στην ουτοπία και την πραγματικότητα, όμως το ότι οι ελληνικές τράπεζες ανακοίνωσαν «πράσινα δάνεια» είναι ένα μικρό βήμα. Μπορεί αυτό που δεν έχουν καταφέρει τα κόμματα, δηλαδή να πείσουν τον πολίτη να βάλει φωτοβολταϊκά στην στέγη, να το καταφέρει η ροή του χρήματος, γιατί σε περιόδους οικονομικής στενότητας αυτό είναι τουλάχιστον σαφές!