ΜΑΤΙΕΣ Αξιοκρατικά

Είχα πάει προ μηνός σε μια νευρολογική κλινική, για να επισκεφθώ έναν φίλο μου που έχει προβλήματα με την υγεία του. Βγαίνοντας από το δωμάτιό του, βλέπω μια καλοβαλμένη κυρία γύρω στα 50 να έρχεται προς το μέρος μου. «Ωχ», κάνω από μέσα μου. «Η κυρία ή θα γράφει στίχους και θα θέλει να μου τους δείξει ή θα ΄χει καμιά κόρη, υποψήφια τραγουδίστρια». Έπεσα έξω. Η κυρία με ήθελε για άλλο πράγμα. Με το που ήρθε κοντά μου, άρχισε να μου λέει διάφορες κολακείες, πράγμα που σιχαίνομαι σαν τις αμαρτίες μου. Τη διέκοψα λοιπόν και της ζήτησα να μπει στην ουσία: «Τι ακριβώς θέλετε από μένα;

Πείτε μου, σας παρακαλώ…».

Η κυρία προσπάθησε ν΄ αλλάξει τροπάριο, αλλά έπεσε πάλι στις κολακείες.

Τσαντίστηκα: «Θα μου πείτε τι σας απασχολεί, ακριβώς, γιατί βιάζομαι να φύγω;». Με κοίταξε κάπως φοβισμένη.

Ξανάρχισε όμως πάλι τα ίδια: «Ξέρετε, επειδή είσαστε γνωστό πρόσωπο και σας ακούνε…». «Στο θέμα, κυρία μου, στο θέμα, σας παρακαλώ». «Εντάξει λοιπόν… Η κόρη μου νοσηλεύεται εδώ, γιατί έχει σοβαρά ψυχολογικά προβλήματα. Αλλά δεν σας θέλω γι΄ αυτό… Εμείς έχουμε ένα σπίτι, ωραίο σπίτι και θέλουμε να το πουλήσουμε…». Δαγκώθηκα για να μην ουρλιάξω. «Κι εγώ τι είμαι;

Μεσίτης;», τη ρώτησα, με σφιγμένα τα δόντια. «Όχι, τι είν΄ αυτά που λέτε; Απλώς επειδή είσαστε αυτός που είσαστε, θα σας παρακαλούσα να μεσολαβήσετε, ώστε να έλθω σε επαφή με τον κύριο Παπαδάκη…». «Ποιον Παπαδάκη;». «Τον Γιώργο, κύριε, τον δημοσιογράφο του Αnt1. Δεν τον γνωρίζετε;». «Τον γνωρίζω». Μπήκε επιτέλους στο θέμα η συνομιλήτριά μου:

«Σας παρακαλώ θερμά να με φέρετε σε επαφή μαζί του, για να πει στην τηλεόραση…». «Τι να πει στην τηλεόραση;». «Τίποτα σπουδαίο: ότι βρίσκομαι σε δύσκολη θέση, έχω ανάγκη και πρέπει να πουλήσω το σπίτι μου… Τον Παπαδάκη τον ακούνε χιλιάδες άνθρωποι. Κάποιος, σίγουρα, θα συγκινηθεί και θα αγοράσει το σπίτι!…».

Πάμε παρακάτω: δύο φίλοι μου, γνωστοί επιστήμονες, παντρεμένοι και με παιδιά, αποφάσισαν προ διμήνου να πάνε ένα ταξίδι στην Ταϊλάνδη. Πήγαν με το καλό, αλλά ύστερα από λίγες μέρες ξέσπασαν ταραχές. Οι δικοί τους ανησύχησαν και άρχισαν να τους τηλεφωνούν. Ο αδελφός ιδίως του ενός τηλεφωνούσε καθημερινώς, για να μάθει νέα τους, αλλά δεν έπαιρνε καμιά απάντηση. Στο δέκατο τηλεφώνημα, όμως, πήρε απάντηση. Με μήνυμα. Αυτό:

«Δεν καταλαβαίνεις ότι έχεις γίνει πολύ ενοχλητικός;»! Και ο ανησυχών, βέβαια, φουρκισμένος, αλλά και ξεκαρδισμένος στα γέλια, έσπευσε να μου αφηγηθεί το περιστατικό…

Και για φινάλε: έχω έναν νεαρό φίλο, αστυνομικό. Είναι οδηγός βουλευτή.

Παίζαμε τάβλι στο καφενείο και μου αφηγήθηκε την εξής- προσωπική τουιστορία: «Την πρώτη ημέρα που παρουσιάσθηκα στον διοικητή του Τμήματος, όπου με είχαν τοποθετήσει, μου λέει ο αξιωματικός: “Πήγαινε στην Πλατεία Κάνιγγος. Είναι ένας γέρος, που δεν μπορεί να περπατήσει, γιατί έχει χτυπήσει στο πόδι του”. “Μα δεν είναι δουλειά αστυνομικού αυτή…”, παρατήρησα. Ο διοικητής συνοφρυώθηκε: “Πώς μπήκες εσύ στο Σώμα;”, με ρώτησε σε αυστηρό τόνο. Και του απάντησα: “Όπως όλοι.

Αξιοκρατικά. Με μέσον”!».