[ Διαστάσεις ] Ο Μουσολίνι και ο Μπερλουσκόνι

Κατά πόσον έχει σχέση ο Μπερλουσκόνι με τον Μουσολίνι; Γιατί οι Ιταλοί εμπιστεύονται τόσο πολύ τον πρωθυπουργό τους; Υπάρχει κίνδυνος ο μπερλουσκονισμός να μολύνει και την υπόλοιπη Ευρώπη; Τρεις Ιταλοί διανοούμενοι μιλούν στο περιοδικό «Λ΄Εξπρές».
«Είναι σαφές ότι ο φασισμός δεν μπορεί να εφαρμοστεί με την παραδοσιακή μορφή του στη σημερινή πραγματικότητα της Ιταλίας. Τούτου λεχθέντος, όμως, μπορεί να διακρίνει κανείς ανησυχητικές ομοιότητες, που ενισχύθηκαν μάλιστα τον τελευταίο καιρό, ανάμεσα στον Μπερλουσκόνι και τον Μουσολίνι. Ο πρώτος, όπως και ο δεύτερος, χρησιμοποιεί τη ρητορική του ουρανόπεμπτου ανθρώπου. Άλλη ομοιότητά τους είναι η λογική του αμαλγάματος. Ο Μουσολίνι είχε οικοδομήσει μια συναίνεση βασισμένη στις παραδοσιακές αξίες και χρησιμοποιούσε έναν πολιτικό λόγο προσανατολισμένο στο μέλλον. Ο Μπερλουσκόνι απευθύνεται στους καθολικούς (εμποδίζοντας τις έρευνες για τη βιοηθική), διάγοντας ταυτόχρονα σκανδαλώδη ζωή. Χρησιμοποιεί νεοφιλελεύθερο λόγο, παίζοντας το εθνικιστικό χαρτί. Έχουμε ακόμη την επιστροφή της γυναίκας-γλάστρας. Στην τηλεόραση, όπως και στη ζωή. “Ασχολήσου με την εμφάνισή σου και σκάσε”. Η γυναίκα δεν έχει άλλη αποστολή από το να είναι σύντροφος του άνδρα. Τέλος, όπως και στη φασιστική εποχή, βλέπουμε την εξύψωση του αθλητικού παραστήματος, που λατρεύεται σαν εικόνισμα».

Μικέλα Μαρτσάνο,φιλόσοφος,συγγραφέας του βιβλίου «Η ενοχλητική επιστροφή του φασισμού;»
«Η Ιταλία δεν είναι πια το λίκνο της κομψότητας και του στυλ. Και η απόδειξη είναι ότι εδώ και δεκαπέντε χρόνια την κυβερνά ο Μπερλουσκόνι. Δεν εφηύρε βέβαια αυτός τη νέα Ιταλία του κακού γούστου. Την εκμεταλλεύτηκε όμως στο έπακρον προς το δικό του συμφέρον. Αυτή η ανθρωπολογική μετάλλαξη είχε ανησυχήσει τον Παζολίνι ήδη κατά τη δεκαετία του ΄60. Ωστόσο οι καταγγελίες του για τη διαστροφή που προκαλεί το χρήμα δεν είχαν ληφθεί τότε στα σοβαρά. Κι όμως, τα είχε καταλάβει όλα! Όλα άλλαξαν πολύ γρήγορα μετά την πρώτη μεταπολεμική οικονομική άνθηση. Η ιταλική αστική τάξη δεν μπορούσε να τα βγάλει πέρα με όλο αυτό το χρήμα, που γρήγορα τη διήφθειρε. Το φασιστικό παρελθόν ήταν ακόμη πρόσφατο και οι Ιταλοί δεν είχαν τον χρόνο να ωριμάσουν ούτε να συνειδητοποιήσουν τι σήμαινε πραγματική δημοκρατία. Σε αυτές τις βάσεις οικοδόμησε ο Μπερλουσκόνι την επιτυχία του, συμμαχώντας με τη Λίγκα του Βορρά και τους παλιούς φασίστες».

Σάντρο Βερονέζι, συγγραφέας του βιβλίου «Ήρεμο χάος», που έχει γυριστεί και ταινία
«Σε ό,τι αφορά τη δύναμη των μέσων ενημέρωσης και τη σημασία της πολιτικής επικοινωνίας, ο Μπερλουσκόνι δεν είναι παρά ο προάγγελος ενός μοντέλου που έχει υιοθετηθεί σχεδόν από όλες τις σύγχρονες δημοκρατίες. Δεν είναι σωστό όμως να λέει κανείς ότι ο Σαρκοζί είναι ο Γάλλος Μπερλουσκόνι. Το πρόγραμμά τους, ο τρόπος που μιλούν στους πολίτες, η σχέση τους με το κράτος, είναι εντελώς διαφορετικά».

Μάσιμο Νάβα,ανταποκριτής της «Κοριέρε ντελα Σέρα» στο Παρίσι και συγγραφέας του βιβλίου «Σαρκοζί, ο άνθρωπος από σίδερο»