[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Ενσταντανέ

Το ενσταντανέ της Λ΄ Άκουιλα, όπου η σύνοδος των ισχυρών (ίσως όχι τόσο ισχυρών για να γιατρέψουν με την παρουσία τους και μόνο τη σεισμόπληκτη πόλη, ακουμπώντας επάνω τα θαυματουργά τους χέρια. Θα δείξει).

Πλησιάζει ο Μπερλουσκόνι με το γνωστό χαμόγελο τού «δεν-μενοιάζει- τίποταέχω- κάνειλίφτινγκ» να αρπάξει το χέρι του Ομπάμα σε χειραψία, κι εκείνος τον προσπερνά σαν να μην τον είδε. Καγχάζουν οι λεζάντες. Ε, κάποια άλλη στιγμή θα τον χαιρέτησε.

Αφού δέχτηκε την πρόσκληση και πήγε στην Ιταλία, δεν θα του κράταγε και μούτρα επί τριήμερο.

Υπάρχουν και οι καλοί τρόποι, στο κάτω κάτω εκλεγμένος πρωθυπουργός είναι, πέρα από οικοδεσπότης. Αλλά πόσο πια να τον χαιρετήσει; Γιατί να πρέπει όλο να ποζάρουν παρέα; Δεν ταιριάζουν και τόσο οι εικόνες τους, αν και έχουν ένα κοινό σημείο. Είναι σαν να τρύπωσαν και οι δυο σε κάποιο ρόλο που δεν προοριζόταν γι΄ αυτούς. Ο πετυχημένος επιχειρηματίας που έγινε πρωθυπουργός και παριστάνει διαρκώς τον Καραγκιόζη, επενδύοντας με ελαφράδα την πολύ βαριά οπισθοδρόμηση που λανσάρει, είναι σαν να βρέθηκε κατά λάθος στον θώκο του πρωθυπουργού.

Αλλά μήπως δεν είναι κι ο Ομπάμα απίστευτη εικόνα; Ακόμα δεν μπορώ να ξεπεράσω την έκπληξή μου κάθε φορά που τον βλέπω, ακόμα δεν το έχω συνηθίσει, ότι αυτός ο άνθρωπος είναι πρόεδρος των ΗΠΑ. Δυο ξένοι στην ίδια θέση λοιπόν, αλλά πόσο αλλιώτικοι. Ο ένας μια μάσκα παλιάτσου που ντύνει την αδιαφορία και τον κυνισμό, ο άλλος, ο πιο τολμηρός, ο πιο αριστερός, ο πιο επαναστατικός πρόεδρος που ονειρεύτηκαν ποτέ όχι μόνο οι ΗΠΑ, αλλά και ο κόσμος ολόκληρος. Όσο κι αν πολλοί Ευρωπαίοι και Έλληνες δεν θέλουν να το καταλάβουν και θα αφήσουν να περάσει αυτή η πρωτοφανής προσπάθεια χωρίς να νιώσουν το φρέσκο αεράκι της.