Το Πνεύμα του Τόνου

Κραυγές
Του Μάνου Ελευθερίου

Τι έγιναν άραγε όλοι εκείνοι οι πολύ παλαιοί, περιώνυμοι γενικοί γραμματείς του υπουργείου Πολιτισμού, τους οποίους ακολουθούσαν σαν σκυλάκια του καναπέ και σαν ντόμπερμαν διάσημοι και άσημοι;

Γιατί ξεχάστηκαν τόσο άδικα και τόσο γρήγορα;

Κάποτε τους έβλεπες να βγαίνουν φωτογραφίες αγκαλιασμένοι με τους καλλιτέχνες μας, να τους προσκαλούν σε παραστάσεις, σε συναυλίες και σε τραπέζια και ήξερες ότι το αυστηρό μάτι της Πολιτείας ζύγιζε πάντα σωστά κάθε εκδήλωση.

Πού βρήκαν δουλειά αυτοί οι άνθρωποι καθώς ό,τι έκαναν ήταν «επ΄ αγαθώ του έθνους», όπως τόνιζε κάποιος.

Μετά την τραγική και συγχρόνως ευχάριστη έκβαση εκείνου του σχεδόν αυτόχειρα γενικού γραμματέα, δεν έμαθα ποιος τον διαδέχτηκε. Ασφαλώς θα είναι χαμηλών τόνων και απόκοσμος.

Δεν έμαθα καν αν χηρεύει ακόμα η θέση και όσα λέω είναι του αέρα. Θέλω να πιστεύω ότι είναι τελίως «αφανής», σαν εκείνους τους περιλάλητους ήρωες του Ηροδότου.

Μία δε κλίνη των αφανών και λοιπά.

Εδώ βρέθηκε επιστήμονας, έπειτα από 200 χρόνια (!), για τη χηρεύουσα θέση του μεγάλου Νεύτωνα στο Λονδίνο και δεν θα βρισκόταν κάποιος άξιος δικός μας για την ηλεκτρική καρέκλα; Γιατί προς τα εκεί αποσκοπεί μια τέτοια τοποθέτηση. Οι εσωτερικοί εχθροί πάντα προνοούν για την πτώση του αντιπάλου.

Διαβάζω για τις τραγωδίες που παρουσιάζονται στα θέατρα της χώρας και ήδη ανατριχιάζω απ΄ τις κραυγές. Κραυγές ακούγονται κι από την Κίνα, το Ιράν, το Ιράκ, τη Ρωσία, την Ονδούρα, την Αφρική. Κραυγές ακούγονται κι απ΄ όλη την Ελλάδα. Εμάς ποιος μας ακούει;