ΜΑΤΙΕΣ Έλεος πια…

Δυο εβδομάδες τώρα, τη μια μέρα φτιάχνω τη βαλίτσα μου για να φύγω στον Μόλυβο και την άλλη την αδειάζω. Το ταξίδι των διακοπών αναβάλλεται. Γιατί αυτό θέλει ο καιρός. Ζέστη, ιδρώτας, ταλαιπωρία, ξαφνικές μπόρες ίσαμε το βράδυ και κατόπιν υγρασία και λίγη φθινοπωριάτικη ψύχρα στον δρόμο και την ταράτσα. Μπήκαμε πια για καλά στον Ιούλιο κι εγώ, όπως και πάρα πολλοί άλλοι, δεν αποφασίζω να πάρω την άδειά μου και να του δίνω για θάλασσα.

Το ΄χω ξαναπεί: παλιά, στη δεκαετία του ΄50, πέφταμε για την πρώτη βουτιά στο Φάληρο αμέσως μετά την παρέλαση της 25ης Μαρτίου. Είχε κάτι υπέροχες λιακαδίτσες τότε, σχεδόν όλες τις φορές. Και ήμασταν έφηβοι. Και στην ακρογιαλιά κόβανε βόλτες τα κοριτσόπουλα, με τις μπλε ποδιές και το άσπρο γιακαδάκι. Τουρτουρίζαμε, βέβαια, μόλις ριχνόμασταν στη θάλασσα. Αλλά όλα είναι μια απόφαση.

Και, φυσικά, «μπρος στα κάλλη τι είναι ο πόνος…».

Αυτά, λοιπόν, το ΄50. Όλοι μας ξέραμε ότι το καλοκαίρι αρχίζει τον Ιούνιο και τελειώνει με το τέλος του Σεπτέμβρη. Τώρα, ήρθαν όλα τούμπα. Ξημερώνει κατακαλόκαιρο, ιδροκοπάς κι άξαφνα πέφτουν κάτι χοντρές ψιχάλες- σαν κι αυτές που περιγράφει ο Λαπαθιώτης- και τρέχεις να φορέσεις σακάκι. Την κυνηγήσαμε τη φύση, της αλλάξαμε τον αδόξαστο κι εκείνη, με τη σειρά της, μας εκδικείται. Και η κατάσταση αυτή κρατάει χρόνια τώρα.

Και έρχονται και τα πράγματα ανάποδα, το ένα μετά το άλλο. Διαβάζεις τις εφημερίδες ή βλέπεις τηλεόραση και σε πιάνει πανικός. Φόροι και κόντρα φόροι, χαράτσια για να μικρύνει η «μαύρη τρύπα», λεφτά για τους ημιυπαίθριους, διορθώσεις για τα λάθη στο Ε9- κάθε μέρα και μια παντόφλα στα μούτρα. Ευτυχώς, μερικοί βρίσκουν το κουράγιο και δραπετεύουν για τις ακτές.

Τα μπάνια του λαού, που έλεγε ο Αντρέας.

Τα μπάνια που όλο και πιο δύσκολα γίνονται, αφού, όπως διαβάζω, στις περισσότερες παραλίες δεν υπάρχει δυνατότητα πρόσβασης χωρίς εισιτήριο…

Στη Μύκονο πρωτοπήγα με τον Ξαρχάκο το 1963- την εποχή της «Άπονης ζωής».

Κοιμόμασταν σε κάτι νοικιασμένα δωμάτια που ανήκαν σε κάποιον «Πετεινό». Ένας φίλος μου, πρώην ποδοσφαιριστής της ΑΕΚ, ο Γιώργος Κάχρης, έχει ένα ξενοδοχείο στον Ορνό. Μας πήρε, για ένα Σαββατοκύριακο, τη γυναίκα μου και μένα για να ξεδώσουμε λίγο. Μα ατυχήσαμε. Φύσαγε ένας αέρας που σε τρέλαινε. Κι έκανε κι ένα κρύο μόλις έμπαινες στη θάλασσα που φοβόσουν ότι θα μείνεις από έμφραγμα! Ωστόσο, χιλιάδες ήταν εκείνοι που κολυμπούσαν ή έκαναν ηλιοθεραπεία. Και ανάμεσά τους, κάτι κορίτσια να τα πιεις στο ποτήρι. Ιδίως στην Ψαρού.

Κάθε χρόνο, με κάποια αφορμή, πετιέμαι στη Μύκονο για ένα εικοσιτετράωρο. Και διαπιστώνω ότι όλο καινούργια σπίτια χτίζονται, χρήμα άφθονο- και ατελείωτο- κυκλοφορεί. Στα δε δρομάκια της Χώρας δεν μπορείς να περπατήσεις από την πολυκοσμία. Κι από κάθε γωνιά ακούς κάποιον να φωνάζει το όνομά σου- σημάδι ότι όλη η Αθήνα έχει μετακομίσει στο νησί. Στην Πάρο, λίγοι σε αναγνωρίζουν. Στην Αίγινα, ακόμα πιο λίγοι. Και στη Μυτιλήνη, σχεδόν κανένας. Γι΄ αυτό και πολλοί- όπως εγώτην προτιμούν. Κι ας πέφτει κάπως μακριά. Σάββατο μεσημέρι που γράφω. Κι έχω και μαστόρους στο σπίτι. Κι απέξω ακούω μπουμπουνητά. Άλλη μια μπόρα ετοιμάζεται να πέσει στην πόλη. Ιούλιο μήνα, μην το ξεχνάμε. Έλεος πια…