[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Δεν υπάρχουν χέρια

Το αυτοκίνητο τσουλάει στον παραλιακό του Πηλίου απαλά, ή μήπως είναι απαλό το πράσινο χρώμα των ελαιώνων και τα κάνει όλα τόσο αρμονικά; Αναστενάζει η ηλικιωμένη ντόπια φίλη από απόλαυση ή νοσταλγία. «Αχ, λέει, τι ομορφιά, το χρώμα της ελιάς, τι ευλογημένος τόπος, τόσες ελιές, αλλά δεν υπάρχουν χέρια…Ποι- ος να μαζέψει τις ελιές;». Αναστενάζω κι εγώ. Δεν υπάρχουν χέρια, πράγματι. Πριν είκοσι χρόνια μάλιστα θα έλεγε κανείς ότι οι ελαιώνες θα ξεπατώνονταν ή θα γίνονταν δάση, γιατί όντως δεν υπήρχαν χέρια, οι νέοι είχαν καλυτερέψει τη μοίρα τους, είχαν μορφωθεί και δεν ήταν διατεθειμένοι να κάνουν τόσο βαριές δουλειές. Ως εκ θαύματος τότε είχε γεμίσει ο τόπος Αλβανούς, λες και φύτρωναν κάτω από τις ελιές, λες κι έβγαιναν από τα κουκούτσια. Και οι ελαιώνες επέζησαν. Βέβαια τα χέρια των Αλβανών είχαν την κακή συνήθεια να ανήκουν σε ολόκληρους Αλβανούς οι οποίοι ήθελαν να πληρώνονται, να κοιμούνται και να τρώνε, να τριγυρνάνε στις πλατείες των χωριών, να πίνουν και να μιλάνε, να συνάπτουν σχέσεις. Κι οι ολόκληροι Αλβανοί, αφού φορτώθηκαν όλη τη συκοφαντία της πλάσης, εν συνεχεία κάπως καζάντισαν και προωθήθηκαν σε καλύτερες δουλειές από το μάζεμα της ελιάς. Ήρθαν στη θέση τους Ρουμάνοι, Βούλγαροι, Μολδαβοί, αλλά ποτέ δεν υπήρξαν τόσο άφθονοι όσο η πρώτη φουρνιά. Και τώρα;

Οι πλατείες στα χωριά φαίνονται να έχουν ερημώσει από χέρια. Δεν βλέπεις Πακιστανούς ή Αφρικανούς να πίνουν ξεροσφύρι την ΕΨΑ τους, όπως έκαναν παλιά οι Αλβανοί και τους στραβοκοίταζαν οι ντόπιοι. Έρχονται ακόμα μετανάστες, αλλά ίσως δεν βρίσκουν τον δρόμο για εδώ πάνω, δεν ξέρουν τον τόπο και τις δουλειές όπως οι πρώτοι, οι Αλβανοί, οι κοντοχωριανοί μας. Κάποιο λάθος έγινε τότε στην υποδοχή κι άντε να διορθωθεί τώρα…