[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Παράξενο αεράκι

Πόση ώρα κάνει να ανάψει το φανάρι στη γωνία Σταδίου με Σύνταγμα; Μας ψήνει ο ήλιος, χαζεύω τα αυτοκίνητα, τους οδηγούς που έχουν ύφος μάρτυρα και κρατιούνται με δυσκολία να μην κορνάρουν, τους πεζούς που είναι έτοιμοι να χιμήξουν στη διάβαση, ιδρωμένοι όλοι και με τη ρυτίδα της ταλαιπωρίας ανάμεσα στα φρύδια.

Ξαφνικά, περνά μπροστά μας αεράτο και θορυβώδες ένα παμπάλαιο αγροτικό φορτωμένο με παιδιά στην καρότσα. Ένα σμάρι μαύρα, μακρυμάλλικα, μικρούτσικα Γυφτάκια, που στέκονται όρθια και κρατιούνται από το κάγκελο, αφήνουν τα μαλλιά τους να ανεμίζουν, κουνιούνται, τραντάζονται, χοροπηδούν, και εμφανώς το γλεντάνε. Σα να είναι οι πρώτοι άνθρωποι που στάθηκαν ποτέ όρθιοι στην καρότσα αγροτικού και ανακάλυψαν πόσο γρήγορα τρέχει το άτιμο, επίσης οι πρώτοι άνθρωποι που καταφέρνουν να περνάνε από το Σύνταγμα σαν άρχοντες έτοιμοι να χαιρετίσουν τον λαό τους.

Γύρω μου οι πεζοί έχουν μείνει άναυδοι και κοιτάζουν. Έχει κάτι το πολύ θρασύ αυτό το εύθυμο όχημα, αυτά τα χαρούμενα παιδιά μέρα μεσημέρι να διασχίζουν έτσι τον μόχθο της Αθήνας. Είναι αυτά που λυπόμαστε, ζητιανεύουν και δυσκολευόμαστε να τους δίνουμε κατιτίς, να μην ενισχύουμε την εκμετάλλευση. Σα να μας βγάζουν τη γλώσσα καθώς δραπετεύουν από τα πεζοδρόμια όπου ίσως πέρασαν το πρωινό τους και γυρίζουν σε κάτι που καθώς τα μαλλιά τους ανεμίζουν μοιάζει να είναι η θρυλική ελευθερία της τσιγγάνικης φυλής. Ένα κλισέ χαμένο προ πολλού δηλαδή στην αθλιότητα και στο χαμηλό επίπεδο ζωής τους, που δε λέει να θεραπευτεί με τίποτα, ας περνά ο καιρός και τα προγράμματα και ας αλλάζουν όλα. Μια εντύπωση φευγαλέα είναι μόνο, αλλά βάζω στοίχημα ότι κι οι άλλοι αυτό σκέφτηκαν προς στιγμήν, μήπως είναι όντως αυτά τα ελεύθερα κι εμείς την έχουμε πατήσει…