[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Τηλεθεάτρια χωρίς επιλογές

Πολλά με διασκέδασαν αυτή την εβδομάδα στην ελληνική τηλεόραση. Πού το πρόβλημα; Πως δεν πρόκειται ούτε για κωμικές εκπομπές ούτε για χολιγουντιανές ταινίες ούτε καν για κουλτουριάρικο κινηματογράφομερικές φορές με εξουθενώνει τόσο πολύ η στατικότητά του ώστε με πιάνουν νευρικά γέλια.

Τα δάκρυα στα μάτια των τηλεστάρ- παρουσιαστών πρωινών εκπομπών αλλά και μεσημεριανών μού κίνησαν το ενδιαφέρον. Η αιτία που έβαλαν τα κλάματα μπροστά στις κάμερες; Η τηλεοπτική σεζόν κατέβασε αυλαία και η συγκίνηση άρχισε.

Πίσω από αυτήν την πρόφαση, πιθανόν να κρύβονται η μεταγραφική αγωνία και ο φόβος, συνάμα, που επισκιάζει τη χαρά των επικείμενων καλοκαιρινών διακοπών. Ουδείς αμφιβάλλει πως οι καιροί είναι δύσκολοι, αλλά κι έτσι να είναι, τα «εν οίκω» δεν υπάρχει λόγος να τα βγάζουμε στη φόρα. Τέτοια συναισθηματική φόρτιση πώς να την αντέξει ο τηλεθεατής…

Υπάρχει όμως και κάτι άλλο που με προβλημάτισε.

Ποιος αποφάσισε πως οι κηδείες των δημόσιων, και ομολογουμένως αγαπημένων, προσώπων πρέπει να μετατρέπονται σε τηλεοπτικούς μαραθώνιους;

Τρεις ώρες απευθείας μετάδοση πάει πολύ: οι δημοσιογράφοι στέκονται άχαρα ανάμεσα στο πλήθος. Για να καλύψουν τον «κενό» χρόνο και στην προσπάθειά τους να μη μεταδώσουν βουβές εικόνες προτάσσουν τα μικρόφωνα στους παρευρισκομένους. Να τους ρωτήσουν τι; Πώς αισθάνονται; Πώς νιώθουν; Ποια είναι η πρώτη σκέψη που τους έρχεται στο μυαλό;

Το μυστήριο τελειώνει, αλλά οι κάμερες δεν σβήνουν. Ακολουθούν το πλήθος στο καφενείο του Κοιμητηρίου- έως και την έξοδο.

Η αλήθεια είναι πως πρέπει να αποφεύγω τις γενικεύσεις, αλλά η συνήθης δικαιολογία που ακούω είναι πως το κοινό φταίει για την ποιότητα των εκπομπών.

Η αλήθεια είναι πως όση ώρα είχα την τηλεόραση ανοιχτή ένιωθα ως τηλεθεάτρια χωρίς επιλογές. Κάπως έτσι ξεκινά η αφασία…