ΜΑΤΙΕΣ Το κάπνισμα

Να μου το θυμηθείτε: θά ΄χουμε μπελάδες με τον αντικαπνιστικό νόμο. Ο νόμος είναι σωστός και δίκαιος. Αλλά την εφαρμογή του την βλέπω πολύ δύσκολη. «Δεν βγαίνει το πράγμα» με δημοτικές αστυνομίες, ελεγκτές, πρόστιμα και τα ρέστα. Το πρώτο που χρειάζεται είναι να πεισθεί ο Έλληνας ότι με το τσιγάρο στο στόμα τη γλιτώνει μια φορά, τη γλιτώνει δυο, αλλά στο τέλος πεθαίνει. Από χίλιους μύριους καρκίνους. Από καρδιά. Και από νοσήματα άλλα, ένα σωρό, που δεν αφήνουν τίποτα απείραχτο στον ανθρώπινο οργανισμό.

Και δεν είναι μόνο ότι πεθαίνει ο ίδιος ο καπνιστής. Τραβάει στην αρρώστια και τους γύρω του που δεν καπνίζουν.

«Προκειμένου να χάσω εγώ την απόλαυσή μου, ας πάει και το παλιάμπελο». Δεν είμαστε, δηλαδή, Γερμανοί, δεν είμαστε Αμερικάνοι, δεν είμαστε Εγγλέζοι. Είμαστε Έλληνες. Που θα πει, «για πάρτη μας». Σπάνιες οι εξαιρέσεις. Και από ανθρώπους που δεν μπορείς να τους κατατάξεις, ανάλογα με τη μόρφωση που έχουν, τις γνώσεις τους κ.λπ. «Καπέλο μου και καουμποϊλίκι μου». Ή, πιο επιστημονικά: ο καθένας έχει δικαίωμα να επιλέξει τον τρόπο της αυτοκαταστροφής του. Ναι, βρε φίλε, κόψε εσύ τον λαιμό σου, αλλά τι σου φταίει ο διπλανός σου που θέλει να ζήσει;

Και από την άλλη μεριά, δεν υπάρχουν ακόμη οι υποδομές. Τα μέτρα αρχίζουν μεθαύριο, διαβάζουμε για καπνιστήρια, για απομονωμένους χώρους, για φράχτες γυάλινους από το δάπεδο ώς το ταβάνι, αλλά κανένα μαγαζί για την ώρα δεν έχει καρφώσει ούτε ένα καρφί στον τοίχο!

Αφήνω που οι πιο πολλοί μαγαζάτορες, σε κέντρα υγειονομικού ενδιαφέροντος, πιστεύουν ακράδαντα ότι θα υπάρξει μια εξαμηνιαία περίοδος χάριτος, ώσπου να γίνουν τα δέοντα, στα μπαρ, στις ταβέρνες, στα μπουζουκομάγαζα.

Δεν υπάρχει κανείς, σίγουρα, που να μη γνωρίζει ότι το τσιγάρο σκοτώνει. Το φωνάζουν και τα πακέτα με τα άφιλτρα και τις νεκροκεφαλές. Χρειάζεται όμως και άλλος χρόνος, για να πεισθεί ο Ρωμιός ότι δεν τον παίρνει να κάνει μαϊμουδιές. Δεν βοηθάνε οι ανακοινώσεις. Αλλά το κουβεντολόι στα καφενεία και τις ταβέρνες. Ανάμεσα σε καπνιστές και μη. Έτσι, σιγά σιγά και με το μαλακό, κερδίζεται η μάχη. Χρειάζεται υπομονή. Και «ψήσιμο».

Εμένα, που ήμουν χειρότερος καπνιστής και από τον καπετάν Μπαρμπαρόσα του Καρούζου, δεν με έψησε κανένας. Με έψησε το έμφραγμα. Ο φοβερός εκείνος πόνος στο στομάχι, αρχικά, και στο στέρνο κατόπιν και η βεβαιότητα ότι μέχρι εδώ ήταν τα ψωμιά μου. Ευτυχώς, πρόλαβε ο γιος μου, με πέταξε στον «Ευαγγελισμό», με ρίξανε στο κρεβάτι, μου κάνανε τη θρομβόλυση και καθάρισα. Αλλιώς, θα ήμουνα σήμερα στα θυμαράκια.

Έχουν περάσει 17 χρόνια από τότε. Δεν ένιωσα, έκτοτε, την επιθυμία να ξαναφουμάρω. Ο θάνατος, βλέπετε, που με άγγιξε και του την κοπάνησα την τελευταία στιγμή, με τρόμαξε. Και τα γράφω όλ΄ αυτά, για να υποστηρίξω ότι το κάπνισμα κόβεται, αρκεί ο άρρωστος να αποφασίσει να το κόψει. Κι εγώ, από κείνη την ώρα του «Ευαγγελισμού» και της θρομβόλυσης, είχα πάρει την απόφασή μου να το κόψω το ρημάδι.