Ματιές Αναγνώστες

Την ευθύνη αυτής της στήλης την έχω 30 χρόνια. Σκέφτηκα, κάποτε, ότι δεν είναι σωστό να γράφω εγώ, κάθε μέρα, ό,τι θέλω και να μην έχουν το δικαίωμα να κάνουν το ίδιο και οι αναγνώστες. Το 1990, έκανα πράξη αυτές τις σκέψεις μου. Και έκτοτε, η στήλη γράφεται τρεις φορές την εβδομάδα από μένα και τρεις από αναγνώστες. Ελεύθερα, καθαρά, δημοκρατικά.

Λαβαίνω δεκάδες γράμματα, για δημοσίευση, κάθε εβδομάδα. Φυσικό είναι να μη δημοσιεύονται όλα. Δεν χωράνε όλα. Και αρχίζουν μετά οι γκρίνιες. «Γιατί δημοσίευσες το γράμμα του Χ και όχι το δικό μου;». Ή «δεν σε συμφέρουν αυτά που γράφω, γι΄ αυτό τα αποσιωπάς». Άλλοι, χωρίς υπογραφή και διεύθυνση, με βρίζουν.

Και άλλοι, αν δεν συμφωνώ με τις απόψεις τους, ισχυρίζονται ότι τα… παίρνω!

Δωροδοκούμαι, δηλαδή!!!

Ευτυχώς, στους εκατό αναγνώστες, οι 97 γράφουν τις απόψεις τους, υπογράφουν, βάζουν διεύθυνση και τέλος. Στους τρεις που απομένουν, ο ένας βρίζει, ο άλλος με θεωρεί… παπαγαλάκι και ο τρίτος μού στέλνει ποιήματα, που θα πρέπει να φροντίσω να μελοποιηθούν. Δώδεκα Απόστολοι, ο καθένας με τον πόνο του…

Προ ημερών, σε ένα κείμενό μου για τις ευρωεκλογές, «χτύπησα» τα δύο μεγάλα κόμματα, επειδή οι ηγέτες τους, στις προεκλογικές συγκεντρώσεις τους, μιλούσαν για οτιδήποτε άλλο, εκτός από την Ευρώπη και τα προβλήματα που θα αντιμετωπίσουμε. Πολλοί με συνεχάρησαν γι΄ αυτό το χρονογράφημα. Ο συνάδελφος Τριάντης το αναδημοσίευσε στην «Ε». Αλλά ένας αναγνώστης, διαστρέφοντας πλήρως αυτά που έγραψα, μου έσυρε τα εξ αμάξης! Έχει, προφανώς, την εντύπωση ότι εγώ είμαι… κομματικός δημοσιογράφος και πρέπει να γράφω όσα συμφέρουν το κόμμα του. Να μην κριτικάρω. Ε, όχι. Είμαι 50 χρόνια σ΄ αυτή την εφημερίδα. Και έγραφα, γράφω και θα γράφω αυτά που πιστεύω.

Ο αναγνώστης που μου έστειλε το εν λόγω γράμμα ονομάζεται Δημ. Ιωαννίδης (Καρακάση 45, Θεσσαλονίκη) και σημειώνει, επί λέξει: «Αγαπητέ Λευτέρη, Ντροπή, ντροπή και θλίψη βαθύτατη για το σχόλιό σου στις 27/5. Να βάλεις στο ίδιο τσουβάλι τον Καραμανλή και τον Παπανδρέου! Να εξισώσεις την απόλυτη ψευτιά και συντήρηση με το ήθος και την πρόοδο! Πού είναι ο Λευτέρης που ξέραμε από τις δεκαετίες του ΄60, ΄70, ΄80, ΄90.

Είναι αλήθεια ότι εδώ και δύο- τρία χρόνια περίπου μας προβληματίζεις με τα γραφόμενά σου (είμαστε μια παρέα συνταξιούχων δασκάλων- καθηγητών, ένας γεωπόνος, ένας οδοντίατρος, δύο κτηνίατροι και ένας συνταξιούχος του ΙΚΑ) που δεν μας αρέσουν καθόλου και δεν θέλουμε να τα πιστέψουμε. Κι άλλοι λέμε ότι “στέρεψες”, ανάμεσά τους κι εγώ, κι άλλοι ότι ενέδωσες- λίγο βαρύ- λόγω εκπομπής ΕΤ3 κι άλλοι, τέλος, ότι εγκατέλειψες τις αρχές σου και ενδεχομένως την ιδεολογία σου. Σ΄ αγαπάμε, γι΄ αυτό δεν αντέχουμε αυτά που γράφεις. Είσαι ο δικός μας Λευτέρης και έτσι θέλουμε να μείνεις στις καρδιές όλων, που προανέφερα, με τις δημοκρατικές σου ευαισθησίες, τον πλούτο των ιδεών και των ποιημάτων, που κοσμούν ενορχηστρωμένα όλα τα σπίτια, σε κάθε γωνιά της χώρας».

Επαναλαμβάνω: έγραφα, γράφω και θα γράφω ό,τι πιστεύω. Όσο κι αν αυτό κακοφαίνεται σε ορισμένους γνωστούς και φίλους.