[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Κτίριο Αβέρωφ

Στην τελετή που παρέστην την Τετάρτη δεν υπήρχαν διασημότητες. Το πιο γνωστό όνομα είχε το κτίριο που μας φιλοξενούσε: Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, κτίριο Αβέρωφ, ανακαινισμένο επιτέλους, άνοιγε το αίθριο για την επίσημη απονομή πτυχίων στους νέους αρχιτέκτονες.

Ήμασταν εκεί, πτυχιούχοι-ες και συγγενείς τους, μαζί με καθηγητές και τον πρόεδρο του Συλλόγου Αρχιτεκτόνων που τους-τις καλωσόρισε στην πιάτσα, φωτογράφους που μας απαθανάτιζαν ελπίζοντας ότι θα δώσουμε κάτι παραπάνω για μια επαγγελματική φωτογραφία αυτής της σημαντικής στιγμής. Θα το δώσουμε. Άσε που κάμποσοι από εμάς τους γονείς είχαν βαλθεί να φωτογραφίζουν το ίδιο το κτίριο. Προνοητική σκέψη, γιατί πόσο καιρό θα μείνει έτσι; Ολοκαίνουργιο, πεντακάθαρο, φροντισμένο όχι με τον φτηνό τρόπο που ξαναβάφονται τα παλιά κτίρια και αλλοιώνεται το ύφος τους, αλλά καλαίσθητα και μελετημένα, έτσι που να μη φαίνεται «φρεσκοβαμμένο» αλλά σαν να ήταν πάντα έτσι, παλιό και υπέροχο, πραγμάτωση προσδοκιών παλιών μαστόρων για να εκπαιδεύει άξια νέους μαστόρους και αρχιμάστορες. Με το νεοκλασικό του βάρος ανάλαφρο, τα αετώματα τόσο ζυγισμένα, τα χρώματα δεμένα, τα υλικά που με θράσος ο κλασικισμός υιοθέτησε για να καλύψει τα ερείπια που μιμούνταν τόσο θαυμάσια διαλεγμένα. Ομολογώ πως βούρκωσα, κι όχι μόνο για το πτυχίο του γιου μου, ή ίσως επειδή το πτυχίο του γιου μου με έκανε να καταλάβω εκείνη τη στιγμή, στον χώρο εκείνο, το στίγμα της ύπαρξής μας. Αυτή την αρχιτεκτονική προσπάθεια αναβίωσης σε μικρή κλίμακα σχεδίων εμπνευσμένων από τα αρχαία, που κάποια στιγμή μπούκωσε από αμηχανία, και δεν βρήκε συνέχεια αποδεκτή. Περισσότερο από το Μουσείο Ακρόπολης με συγκίνησε αυτό το μικρό κτίριο στην πολύπαθη Πατησίων, που αναμφίβολα δεν θα μείνει για καιρό έτσι, γιατί δεν αναγνωρίζουν την ομορφιά του, δεν την αγαπούν.