[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Μια λέξη μοναχά, ελευθερία…

Τι κάνουν αυτοί εκεί στους δρόμους και τις πλατείες της Τεχεράνης; Γιατί τρέχουν στους δρόμους και αναπνέουν δακρυγόνα; Γιατί σκοτώνονται και δεν μαζεύονται να γλιτώσουν τη ζωή τους; Τι θέλουν; Ελευθερίες; Ανθρώπινα δικαιώματα; Να ζήσουν χωρίς τον ισλαμικό νόμο την καθημερινή ζωή τους; Να μπορούν να κυκλοφορούν στον δρόμο χωρίς γένια, χωρίς μαντίλες; Να δείχνουν ελεύθερα τα μαλλιά τους, και τα χέρια τους, και τα γόνατά τους, μήπως ακόμα και τις κοιλιές τους; Καλά δεν βλέπουν πού οδηγούν όλα αυτά; Δεν αντιλαμβάνονται την παρακμή της Δύσης; Τι της ζήλεψαν; Μετά τον αφαλό έξω θα θέλουν να κάνουν και πίρσινγκ!

Γιατί δεν προσηλώνονται στο ιδανικό καθεστώς που τους έχουν ετοιμάσει οι αγιατολάδες, το οποίο προβλέπει λύσεις για όλα, έχει απαντήσεις σε όλα, αντιμετωπίζει κάθε πρόβλημα της καθημερινής ζωής; Προστατεύει, προβλέπει, καλύπτει, δεν αφήνει τίποτα στην τύχη, ούτε μια τούφα μαλλί στο μέτωπο. Γιατί δεν προσηλώνονται στον αντικαπιταλισμό, να κάθονται να δουλεύουν με επιμέλεια και να φτιάχνουν βόμβες; Τι ξεχασμένο πράγμα θυμήθηκαν, την ελευθερία! Τώρα που οι πρώην χώρες του πρώην υπαρκτού το ξεπέρασαν, τώρα που μπαγιάτεψαν όλες οι βελούδινες και οι πορτοκαλί και οι κίτρινες και οι διάφορες άλλες επαναστάσεις, οι Πέρσες πίσω πίσω, και οι Περσίδες, ακόμα πιο πίσω, θυμήθηκαν να ζητάνε ελευθερία; Μα δεν τους καταλαβαίνει κανείς εδώ πέρα. Ξεχάστηκαν αυτά, τώρα παλεύουμε για λίγη προστασία, λίγη πρόνοια, λίγο ενδιαφέρον, δεν έμαθαν πόσο παρήκμασε ο ελεύθερος κόσμος, που κανείς δεν θυμάται ότι τον λένε έτσι, δεν έμαθαν ότι περνάει κρίση αυτός και οι ελευθερίες του, να καθήσουν φρόνιμα; Ξανά μανά η ίδια περιπέτεια; Ελευθερία; Δεν ήταν κάτι σαν αρρώστια του 20ού αιώνα που εξαφανίστηκε η επιθυμία αυτή; Και στον 21ο ξανά, ελευθερία;