[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ] Τα δέκα ευρώ της Κυρίας Άννας

ΕΣΚΥΒΕ ΜΕ ΚΟΠΟ στο καλάθι της. Όταν έβγαλε όλα τα ψώνια ζήτησε από την ταμία να «χτυπήσει» τόσα όσα να φτάσουν τα μόλις δέκα ευρώ που διέθετε. Με το ένα της χέρι- το άλλο ανήμποροπροσπάθησε να σηκώσει τις δύο σακούλες. Στη μικρή διαδρομή προς το σπίτι της, με πέντε φράσεις είχε ξεδιπλώσει τα ογδόντα χρόνια της ζωής της.

Σύνταξη: ευρώ 580. Ενοίκιο:

ευρώ 250. Όλα τα υπόλοιπα:

ευρώ 330. Και υπό έξωση. Το διαμερισματάκι όπου ζει δεκαετίες τώρα, πωλείται.

Η Κυρία Άννα που συνάντησα στο σούπερ μάρκετ στα Ιλίσια μπορεί να μην έχει καν ακούσει για τον χορό των εκατομμυρίων της Ζίμενς. Τι σημασία έχουν άλλωστε για κείνη και για την κάθε κυρία Άννα οι μίζες και τα σκάνδαλα. Τα εκατομμύρια, οι βίλες, η χλιδή, ακόμη κι αν τα έχουν ακούσει, είναι απλώς αριθμοί ή ιστορίες του Φώσκολου, που όσο φανατικά κι αν τις παρακολουθούσαν, ξέρουν από την αρχή ότι είναι παραμύθια. Για κείνες σημασία έχει ότι ζουν σ΄ έναν τόπο που δεν μπορεί να εξασφαλίσει αξιοπρέπεια για τους ηλικιωμένους του, σε μια χώρα όπου ακόμη κι όταν ξεκινά κάτι καλό- όπως ήταν φερ΄ ειπείν η «Βοήθεια στο σπίτι»- τ΄ αφήνει και βουλιάζει.

Καθώς βρισκόμουν στο ταμείο πίσω της έχοντας βάλει στο δικό μου καλάθι ό,τι μου είχε κάνει κέφι, αισθάνθηκα ντροπή για την ευμάρειά μου και για κάθε τάπερ φαγητού δύο ημερών που καταλήγει στα σκουπίδια. Ακόμη κι έτσι όμως, όσο άσχημα κι αν ένιωσα εγώ ή εσείς που τυχαίνει να διαβάζετε αυτές τις γραμμές, είναι σαφές ότι στη φτώχεια και τη μοναξιά η όποια φιλανθρωπία προσφέρει μεν ανακούφιση, αλλά όχι λύση.

Σπάω το κεφάλι μου να σκεφτώ πώς θα μπορούσαν όλοι οι μοναχικοί και χαμηλοσυνταξιούχοι να ζούσαν αξιοπρεπώς. Δεν ξέρω. Ο υπερήλικος πατέρας της Ολλανδέζας φίλης μου πάντως, από τη στιγμή που κατέστη ανήμπορος να αυτοεξυπηρετείται, φιλοξενείται σε κέντρο ηλικιωμένων της πόλης του και μάλιστα υποχρεωτικά, ώστε να έχει τη φροντίδα που χρειάζεται.