ΜΑΤΙΕΣ Αλισβερίσι

Η ανεργία στην Ισπανία καλπάζει. Εκατομμύρια άνθρωποι που έχουν μείνει χωρίς δουλειά, δεν ψάχνουν μόνο στα σκουπίδια για να βρουν κάποιο ξεροκόμματο για να φάνε, αλλά πουλάνε και μέλη του κορμιού τους, ακρωτηριάζονται, για να πουλήσουν ζωτικά όργανά τους και να εισπράξουν μερικά χρήματα. Και την ίδια στιγμή, ο πρόεδρος της Ρεάλ Μαδρίτης πληρώνει 160 εκατομμύρια ευρώ για ν΄ αγοράσει δύο σπουδαίους ποδοσφαιριστές και να ενισχύσει την- πανίσχυρη- ομάδα του!

Εξωφρενικά πράγματα. Αλλ΄ απολύτως αληθινά. Και αναρωτιέμαι, αυτόν τον πρόεδρο- Φλορεντίνο Πέρεθ- που προκαλεί με τόσο μεγάλο κυνισμό τούς συμπατριώτες του δεν βρέθηκε κανείς να του φορέσει καπέλο έναν κουβά με περιττώματα; Για να πάρει χαμπάρι, έτσι, ότι σ΄ αυτό τον κόσμο δεν είναι μόνος του, αλλά έχει γύρω του και άλλους ανθρώπους, εκατομμύρια, που πεινάνε και δεν μπορούν να ανεχθούν τη συμπεριφορά του;

Θα μου πείτε, δικά του είναι τα λεφτά, τα τρώει όπως του αρέσει. Και θα έχετε δίκιο αν μετράτε τα πράγματα με τη λογική κάποιων παχύδερμων Κροίσων. Αλλά για κάτι τέτοιες περιπτώσεις, που προκαλούν το δημόσιο αίσθημα, δεν θα έπρεπε να παρεμβαίνει το κράτος; Αισθάνεται άνετα το κράτος διαπιστώνοντας ότι ένας βαθύπλουτος ποδοσφαιροπατέρας κάνει μεν το γούστο του αλλά, ταυτόχρονα, με τις ενέργειές του, διαφθείρει τον κόσμο και ιδίως τη νεολαία;

Μου ήρθε στον νου ένα περιστατικό από τα χρόνια της δικτατορίας. Της δικής μας δικτατορίας- όχι του Φράνκο. Τότε, λοιπόν, ένας μεγαλοεπιχειρηματίας που είχε βάλει στο μάτι μια ωραία νεαρή τραγουδίστρια πήγαινε κάθε νύχτα στο μαγαζί της, παράγγελνε το βαρύ ζεϊμπέκικό του και ύστερα πλήρωνε τρία γκαρσόνια να ανοίγουν στη μέση της πίστας δέκα μπουκάλια ουίσκι και να βάζουν φωτιά στο οινόπνευμα για να κάνει «λεζάντα» στην καλή του!

Και, βέβαια, η «καλή» του, εντυπωσιασμένη απ΄ αυτές τις αηδίες, έπεσε στην αγκαλιά του. Και ύστερα από λίγο καιρό, όπως συμβαίνει τις περισσότερες φορές με αυτού του είδους τα ειδύλλια, ο λεφτάς την «απέλυσε». Αλλά κι αυτός, δεν την έβγαλε καθαρή: πέντε, έξι νεαροί, που γνώριζαν τα φερσίματά του και είχαν αγανακτήσει, του τη στήσανε μια νύχτα έξω από την γκαρσονιέρα του και τον τσακίσανε στο ξύλο. «Για να μάθεις να μην προκαλείς» του είπαν, με την τελευταία κλωτσιά στα μούτρα.

Να ξαναγυρίσουμε, όμως, στον Πέρεθ: όπως έγραψε, πολύ σωστά, ο συνάδελφος Φιλ. Συρίγος στην «Ε», ο πρόεδρος της Ρεάλ, για να έχει μπόλικο ρευστό στα χέρια του, ώστε να μη δυσκολευτεί στην αγορά των παικτών, του Κακά και του Ρονάλντο, δανειοδοτήθηκε «χοντρά» από τις τράπεζες Caja Μadrid και Santander.

Και προσθέτει ο Συρίγος: «Οι δύο τράπεζες, που έσπευσαν να στηρίξουν με γενναία δανειοδότηση τα υπερφιλόδοξα σχέδια του Πέρεθ, αρνήθηκαν να χορηγήσουν πολύ μικρότερα δάνεια σε επιχειρήσεις που περνάνε μαύρες μέρες αυτή την εποχή της κρίσης!» Τηρουμένων των αναλογιών, τα ίδια και χειρότερα συμβαίνουν κι εδώ, στο ποδόσφαιρο, στο μπάσκετ αλλά και στα συμβόλαια των νυχτερινών κέντρων. Και οι πάντες παρακολουθούν απαθείς ή και απολαμβάνουν αυτό το χυδαίο αλισβερίσι.