[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Κατάργηση του σκοταδιού

«Η παράσταση αρχίζει αμέσως», λέει η γλυκιά ταξιθέτρια- ηθοποιός στους θεατές πριν πέσει το σκοτάδι στην αίθουσα. «Παρακαλείστε να απενεργοποιήσετε τα κινητά σας τηλέφωνα». Κι αυτό το «απενεργοποιήσετε» το είπε χωρίς γλωσσοδέτη, σαν καλή ηθοποιός. Αμέσως το σκοτάδι γέμισε μικρά φωτάκια από τα τηλέφωνα που τα έβγαλαν οι θεατές και τα κράτησαν στα χέρια τους. Μπλε, κόκκινες, πράσινες μικρές φωτεινές οθόνες, που δεν έλεγαν να τις αποχωριστούν. Ακόμα κι εκείνη τη στιγμή που υποτίθεται ότι θα παραδίνονταν στη ζωντανή τέχνη των ανθρώπων, οι οποίοι ζητούσαν αμέριστη προσοχή, κρατούσαν τα τηλέφωνα στην αγκαλιά τους σαν μικρά γατάκια που φοβόντουσαν ότι θα έκλαιγαν αν τα άφηναν χωρίς τη ζεστασιά του χεριού. Μενού, έγραφαν οι οθονίτσες, και μηνύματα, και Ίντερνετ, και συνδέσεις, και τόσα πράγματα και θαύματα, τόσες υποσχέσεις, πώς να τα κλείσεις;

Πώς να αφήσεις μέσα στο σκληρό σκοτάδι του θεάτρου αυτό τον φάρο που σε οδηγεί να επικοινωνείς ανά πάσα στιγμή με το σύμπαν;

Δεν μπορεί, κάτι θα υπάρχει ακόμα να το κρατήσει ζωντανό το ψηφιακό αγαπημένο κουταβάκι, καθώς θα παρακολουθούμε εμείς το έργο. Μια δόνηση, μια ειδική λειτουργία, κάτι που να μην προδίνει ότι το έχουμε εκεί στην τσάντα, στο τσεπάκι, μέσα στην ησυχία του θεάτρου πριν αρχίσει η παράσταση, να μας κρατάει συντροφιά. Γιατί πού ξέρεις τι θα δούμε σε αυτό το άγνωστο σκοτεινό μέρος; Να έχουμε ένα μυστικό φωτάκι, να μη χάσουμε την επαφή… Όχι, δεν το απενεργοποιούμε, θα ήταν σαν να το σκοτώναμε το καημένο. Και εκείνη η σύντομη μαγεία του σκοταδιού πριν αρχίσει το έργο έχει καταργηθεί οριστικά, με όλα αυτά τα γκατζετάκια, φωτάκια, μηχανούλες, οθονίτσες, υπηρεσίες και ηλεκτρονικές παραμυθίες που δεν μπορούμε πια να αποχωριστούμε με τίποτα.