ΜΑΤΙΕΣ Νέο Μουσείο

Έγραψε ο μέγας Ελβετός αρχιτέκτoνας Λε Κορμπιζιέ, πριν από 87 χρόνια: «Δεν υπάρχει τίποτε ισοδύναμο με τον Παρθενώνα στην αρχιτεκτονική της οικουμένης και όλων των εποχών. Είναι η πιο κρίσιμη στιγμή που ο άνθρωπος, διαπνεόμενος από τις ευγενέστερες σκέψεις, τις αποκρυσταλλώνει σε μια πλαστική φωτός και σκιάς. (…) Εδώ εδραιώνεται η καθαρότερη μαρτυρία της φυσιολογίας των αισθήσεων και της μαθηματικής θεώρησης που μπορεί να συνδέεται με αυτήν, καθηλώνεται κανείς στις αισθήσεις του, καθηλώνεται στον νου του, αγγίζει τον άξονα της αρμονίας».

Έχω ένα φίλο αρχιτέκτονα Ιταλό. Τον Λουτσιάνο. Τη μέρα που ο γιος του μπήκε στα 18, τον έφερε στην Αθήνα. Αγόρασε μια γαλλική σαμπάνια κι ανέβηκαν οι δυο τους στην Ακρόπολη.

Ήταν βράδυ. Ο Παρθενώνας υπέροχα φωτισμένος. Ήπιαν τη σαμπάνια. «Είναι η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής μου», είπε το παιδί. «Χρόνια πολλά», του ευχήθηκε ο πατέρας. Και από τότε κάθε χρόνο στα γενέθλια επαναλαμβάνεται η ίδια ιστορία.

Θυμάμαι μια τηλεοπτική εκπομπή για το Τελλόγλειο της Θεσσαλονίκης. Μιλούσε η «ψυχή» του ιδρύματος. Η μακαρίτισσα πια Τέλλογλου. Έλεγε πως οι γονείς της τα Χριστούγεννα και το Πάσχα τής «χάριζαν» μια εκδρομή. Στο Λονδίνο, στη Βιέννη, στο Παρίσι. Κάποτε την πήγαν και στον Παρθενώνα. Η γυναίκα έμεινε άφωνη από τη συγκίνηση. Έκτοτε κάθε χρόνο επισκεπτόταν την Ακρόπολη. Και γι΄ αυτή την επίσκεψη φορούσε τα πιο καλά, τα πιο ακριβά ρούχα της. Και πάντοτε ένα υπέροχο κόσμημα. «Δεν πας κακοντυμένος στον Παρθενώνα», έλεγε. «Πρέπει να τον τιμάς. Όπως τιμά ο Παρθενώνας ολόκληρη την ανθρωπότητα».

Τώρα, αυτές τις μέρες της χαράς, με τα εγκαίνια του Νέου Μουσείου Ακρόπολης, σκέφτομαι συνεχώς τη Μελίνα. Την αδάμαστη αυτή γυναίκα, που έκανε τον άνεμο κουβάρι, για να φέρει τα «Μάρμαρα» στην Αθήνα. «Γι΄ αυτά πολεμήσαμε», έλεγε ο Μακρυγιάννης. Κρίμα, πολύ κρίμα που έχει φύγει από κοντά μας. Κρίμα, πολύ κρίμα και για τον Ντασσέν. Τα «Μάρμαρα», βέβαια, δεν ήρθαν. Και θα είναι πολύ δύσκολο να ΄ρθουν. Τα περιμένει, όμως, το σπίτι τους. Ένα παλάτι. Τα περιμένουμε όλοι μας, κυρίως.

Είχα βρει εξωφρενικό το ποσό που θα ξοδεύαμε για τα εγκαίνια. Και το είχα γράψει. Ο Σαμαράς το έκοψε στο μισό. Με πιάνει μια μέρα η φίλη μου Ειρήνη Παπά και μου λέει: «Είχες άδικο! Έπρεπε να ξοδευτούν πολύ περισσότερα χρήματα από όσα θα ξοδευτούν τώρα. Τα εγκαίνια είναι μια μεγάλη γιορτή, που θα πρέπει να τη χαρούν όλοι οι άνθρωποι του πλανήτη.

Το κέρδος για τον τόπο θα είναι ανυπολόγιστο».

Στο Βερολίνο υπάρχει ένα καταπληκτικό μουσείο. Το Μουσείο της Περγάμου. Το επισκέπτονται κάθε μέρα χιλιάδες άνθρωποι, στην πιο μεγάλη αίθουσα έχει μεταφερθεί ένα κομμάτι από την αγορά της πόλης. Τα χάνεις, σε πιάνει ταχυπαλμία, σε πιάνει δέος, με τα μοναδικά αρχαιοελληνικά αγάλματα που αντικρύζεις. Ε, λοιπόν, το δικό μας μουσείο, το Μουσείο Ακρόπολης, είναι καλύτερο. Είναι το σημαντικότερο μουσείο του κόσμου! Κάντε μια βόλτα ώς τη Διονυσίου Αρεοπαγίτου και θα με θυμηθείτε.