Ματιές Το σακάκι

Δύο εβδομάδες έχουν περάσει από την ημέρα των ευρωεκλογών και τα κόμματα εξακολουθούν να μελετούν τα αποτελέσματα! Να τα συγκρίνουν με τα αποτελέσματα του 2004 ή του 2007. Να λογαριάζουν δεδομένα, συνθήκες, μετακινήσεις, γιορτές. Να λαμβάνουν υπόψη τους θερμοκρασίες και σχέδια για διακοπές. Και, όλ΄ αυτά, για να καταλάβουν ποια είναι τα μηνύματα της κάλπης!

Η Μελίνα, όταν το ΠΑΣΟΚ άρχισε να χάνει τον βηματισμό του, έπιασε μια μέρα τον Αντρέα, στο σπίτι της και, μπροστά μου, του είπε: «Αντρέα, μου φαίνεται ότι δεν αρέσουμε πια στον κόσμο». Ο Παπανδρέου χλόμιασε ελαφρώς, ψιλοτσατίστηκε και της αντέτεινε: «Μα, τι λες; Εγώ πάω στην επαρχία και οι αγρότες με υποδέχονται έξω από τα χωράφια τους με τις Μερσεντές τους»! Η Μελίνα, όμως, συνέχισε το τροπάρι της: «Αντρέα, μην έχεις ψευδαισθήσεις. Εγώ έρχομαι σε επαφή με πολλούς ανθρώπους. Και μυρίζομαι ότι δεν αρέσουμε πια…».

Θεατρίνα ήταν η Μελίνα. Και ήξερε ότι στο θέατρο χρησιμοποιείται η λέξη «βρώμα», αμέσως μετά την πρεμιέρα μιας παράστασης. Αν η «βρώμα» που βγαίνει- η κουβέντα στην πιάτσα, δηλαδή- είναι καλή, το έργο θα πάει καλά. Αν όχι, «φέξε μου και γλίστρησα…». Στην περίπτωση των ευρωεκλογών της 7ης Ιουνίου, δεν έχουμε να κάνουμε με μιαν απλή εντύπωση- μια «βρώμα». Έχουμε να κάνουμε με ζωντανές ψήφους. Που φωνάζουν σε όλους τους τόνους, προς τους πολιτικούς: «Δεν σας γουστάρουμε»! Χρειάζονται και άλλου είδους μηνύματα, αρχηγοί, υπαρχηγοί, σουρταφερτάριοι και δημοσκόποι, για να αντιληφθείτε ότι ο λαός είναι έξω φρενών με αυτούς που κάνουν κουμάντο στη χώρα;

Και γιατί, παρακαλώ, να μην είναι ο λαός έξω φρενών; Συμβαίνει κάτι που να πηγαίνει καλά στον τόπο μας; «Όλα βαίνουν καλώς εναντίον μας»! Και ανεργία έχουμε. Και λεφτά δεν υπάρχουν. Και η Εφορία μάς χτυπάει συνεχώς κατακέφαλα. Και σε κεντρικά σημεία της Αθήνας γίνεται το «σώσε» με τους μετανάστες, τα χασίσια, τα μαχαιρώματα, την πορνεία, τους «αντιφρονούντες». Και τα σκάνδαλα βρίσκονται στην «ημερήσια διάταξη». Και τα ναύλα, σε καράβια και αεροπλάνα, είναι δηλητήριο. Και τα σκουπίδια θα μας ξαναπνίξουν. Και οι πυρκαγιές «καιροφυλακτούν». Και, και, και…

Τα «μηνύματα», λοιπόν, τα έχουν πάρει τα κόμματα. Εκατομμύρια ψηφοφόροι τους γύρισαν την πλάτη. Έχουν πάρει πρέφα, από καιρό, όλοι αυτοί οι ψηφοφόροι και ακόμη περισσότεροι, ότι οι «εκλεκτοί» τους, τους δουλεύουν. Το μόνο για το οποίο ενδιαφέρονται είναι πώς θα ξαναεκλεγούν. Για να περνάνε ζωή και κότα και όποτε κάνουν καμιά «λαδιά», να τη βγάζουν καθαρή. Να μην «πηγαίνουν μέσα», όπως ο άλλος κόσμος, της αγωνίας, του ράντζου στο νοσοκομείο, της αιώνιας ανάγκης.

Υπάρχει πιο καθαρό μήνυμα από την αποχή; Από την απογοήτευση; Από την πεποίθηση ότι πέρασε πια η εποχή που ο Πλαστήρας και τόσοι άλλοι πέθαιναν και τους θάβανε με το ίδιο σακάκι που φόραγαν σε όλο τον βίο τους;