[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Κερκίδες και καλντερίμια

ΚΑΠΟΤΕ, στην πλατεία του χωριού της γιαγιάς μου είχε κάτι παράξενες πέτρινες κερκίδες. Σχημάτιζαν ημικύκλιο, σαν ένα κομμάτι αρχαίου θεάτρου, και σε έκαναν να φαντάζεσαι δρώμενα μοναδικά στον ίσκιο του πλατάνου. Εκεί κάθονταν οι γυναίκες στα πανηγύρια παλιά, μας εξήγησε η θεία μας, και κοίταζαν τους άνδρες να χορεύουν! Τόσο πρωτότυπη ανατροπή της συνηθισμένης κατάστασης δηλαδή, όπου οι άνδρες κοιτούν κι οι γυναίκες χορεύουν. Οι γυναίκες όμως δεν έβλεπαν απλώς, περίμεναν κιόλας, διότι κάποια στιγμή μπορούσε ένας χορευτής να τους κάνει νόημα, και τότε κατέβαιναν από τις κερκίδες και χόρευαν μαζί του. Ήταν δηλαδή ένα μοναδικό μνημείο οι κερκίδες αυτές, το οποίο μια μέρα είδαμε κουτσουρεμένο. Τις γκρέμισε ο κοινοτάρχης, είχε βρεθεί με ευρωπαϊκά κονδύλια στα χέρια και δεν ήξερε τι να τα κάνει. Έφτιαξε στη θέση τους μια πεζούλα. Θα μπορούσε με τα λεφτά αυτά να επισκευάσει καλντερίμια, να μαζέψει σκουπίδια, να εντοιχίσει πινακίδες με ιστορικές πληροφορίες, να εκδώσει φυλλάδια, να αναδείξει τέλος πάντων το μοναδικό πηλιορείτικο περιβάλλον, αντί να αρχίσει να το καταστρέφει.

Δεν ήξερε την αξία του πλούτου του, προφανώς, αυτή είναι η βασική έλλειψη παιδείας που αφήνει ακόμα να ασχημίζουν όμορφα μέρη.

Χρόνια το χωριό παρήκμαζε, όταν άρχισε να συνέρχεται οικονομικά, βάλθηκε να αλλάξει πρόσωπο, όπως έγινε σχεδόν παντού. Μοναδικές τοποθεσίες αλλοιώθηκαν χωρίς λόγο, χάθηκαν πανέμορφες γωνιές. Είναι ακόμα δύσκολο να πάρεις πληροφορίες για τα μονοπάτια.

Πώς να εξευρωπαϊστείς αν δεν σέβεσαι τον εαυτό σου;

Φέτος όμως έγινε κάτι επαναστατικό: στρώθηκε ξανά με πέτρα ένα παρατημένο καλντερίμι. Μέχρι τώρα μόνο τσιμέντο έριχναν, για να περνάνε αυτοκίνητα. Ίσως να ήρθε η στιγμή που τα πράγματα αρχίζουν να αντιστρέφονται. Σε περίοδο ευρωπαϊκής απογοήτευσης το χωριό βρίσκει τον ευρωπαϊκό εαυτό του.