[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Το δέλεαρ

Μερικά πράγματα τα εκτιμάς μόνο αφού τα χάσεις, κι αυτό συνέβη με το καφενείο που λειτουργούσε στην πλατεία Πρωτομαγιάς, πάνω από το Πεδίον του Άρεως, κι είχε το αρχαιοπρεπές όνομα Δέλεαρ. Όνομα και πράμα, δέλεαρ για να βγάζει τους αγοραφοβικούς Κυψελιώτες από τα σπίτια τους, να παίρνουν λίγο αέρα και να βλέπονται, το μόνο σημείο στη γειτονιά που είχε δροσιά τα καλοκαιρινά βράδια. Τα τελευταία δυο χρόνια είχε κλείσει το Green Ρark στην άλλη πλευρά του πάρκου, είχε κλείσει το Άλσος για την περίφημη ανάπλασηγεφύρι της Άρτας, είχαν καταφέρει οι στριμμένοι γείτονες να διώξουν τα τραπεζάκια που έβγαζαν μερικές ταβέρνες στο Πάρκο της Σχολής Ευελπίδων, δεν υπήρχε πουθενά αλλού να καθίσεις να πιεις ένα ούζο, έναν καφέ σε κάποιο δροσερό μέρος στη γειτονιά. Πριν δυο βδομάδες όμως πάει και το Δέλεαρ. Κλειστό με ριγέ κορδέλες, κι έναν σεκιουριτά μέσα που δεν ήξερε να μας πει τίποτα. Τι έγινε, έληξε η σύμβαση με τον Δήμο, και γιατί δεν κάνει κάτι ο Δήμος ή όποιος άλλος πρέπει να διευκολύνει την κατάσταση, να ανοίξει το μαγαζί, αφού έρχεται καλοκαίρι, κι αφήνει για το φθινόπωρο τις πιέσεις;

Όχι, αντί γι΄ αυτό, σιγά σιγά άδειασε ο χώρος, πάνε τα τραπεζάκια, ξεράθηκαν τα φυτά, πέθαναν δημόσια στις γλάστρες, μαζεύτηκε ο εξοπλισμός. Το μόνο μέρος που μπορούσες να πας το βράδυ και να δροσιστείς χάθηκε από τη ζωή μας και δεν ξέρουμε αν υπάρχει ελπίδα να μπει στον κόπο κάποιος άλλος επιχειρηματίας να μας δελεάσει. Έτσι πραγματώνουμε το όνειρο των αυστηρών αριστεριστών Εξαρχείων, Γκύζη και λοιπών συνοικιών: περνάμε με σκυμμένο κεφάλι δίπλα από το φραγμένο πράσινο χωρίς ελπίδα να εμπορευματοποιηθεί κάποια στιγμή η απόλαυση ενός καφέ στα πέριξ.