Φάγαμε … στο «Cocina Ρovera»

Διατηρώ τις επιφυλάξεις μου για τα εστιατόρια που αμέσως κερδίζουν τις καλύτερες κριτικές των ειδικών. Μια τέτοια περίπτωση είναι και το «Cocina Povera» ένα «καυτό», νέο μαγαζί που το άνοιξαν ο «απόφοιτος» του «48» σομελιέ Γιάννης Καϋμενάκης και ο σεφ Κλεομένης Ζουρνατζής.

Αν και είναι πολύ μοδάτο, με ελκυστικές τιμές, μοντέρνα και απλή σχεδίαση, σε έναν ιστορικό πεζόδρομο στο Παγκράτι, και με εξαιρετική λίστα κρασιών, φοβάμαι ότι το όνομά του αποκαλύπτει περισσότερη αλήθεια απ΄ ό,τι ήταν ο σκοπός των ιδιοκτητών του. Το φαγητό στην καλύτερη περίπτωση ήταν μέτριο.

Υποτίθεται ότι ο σεφ πηγαίνει στην αγορά καθημερινά και αποφασίζει ανάλογα για το μενού. Είμαι περίεργη να μάθω πού βρήκε κολοκύθα και ρόδια στις 9 Ιουνίου, μια τόσο ζεστή μέρα που επισκεφτήκαμε το μαγαζί. Από τη Χιλή ήλθε το ρόδι; Γνωρίζει κάποιον έξυπνο μανάβη που κράτησε 1-2 κολοκύθες από το περασμένο φθινόπωρο; Σίγουρα τα φθινοπωρινά λαχανικά 10 μηνών και τα φρούτα από την άλλη άκρη του κόσμου έρχονται σε αντίφαση με τη γενικότερη έννοια της εποχικότητας, έτσι δεν είναι; Κάτι άλλο που με ξένισε επίσης ήταν ότι κυριολεκτικά τα μισά από τα 20 πιάτα στο μενού περιείχαν τυρί, που για μένα σημαίνει έλλειψη φαντασίας.

Αυτά που παραγγείλαμε, με τυρί ή όχι, ήταν ΟΚ, αλλά τίποτα παραπάνω. Ξεκινήσαμε με ένα πολύ απλό λαδοτύρι σαγανάκι, που ήταν εύκολο και καλό. Ακολούθησε το πλαστό, μια παραδοσιακή ηπειρώτικη πίτα με «άγρια» (τον Ιούνιο;) χόρτα, με κρούστα από καλαμποκάλευρο. Η πίτα ήταν ξερή και η κρούστα κοκκώδης και καφέ, όπως το χρώμα ενός κα λοκαιρινού χωραφιού. Ο τόνος με φάβα ήταν το πιο απογοητευτικό πιάτο απ΄ όλα. Ο τόνος ήταν μαγειρεμένος με τέτοιον τρόπο ώστε, παρόλο που ήταν σχετικά ζουμερός, το κέντρο του έμοιαζε με σφουγγάρι στο χρώμα αποξηραμένου αίματος. Η φάβα ήταν παραφορτωμένη με χοντροκομμένες ντομάτες και πιπεριές και περισσότερο μαύρο σουσάμι απ΄ ό,τι ίσως χρειαζόταν. Το πιάτο ήταν αποτυχία. Το mille feuille μελιτζάνας ακουγόταν ωραίο, αλλά ήταν κι αυτό χοντροκομμένο: τρεις οβάλ μεγάλες φέτες μελιτζάνας τόσο παναρισμένες ώστε δεν φαινόταν το ζαρζαβατικό ούτε στη γεύση ούτε στην όψη. Τεράστιοι σβώλοι από ρικότα και ένα ωχρό ροζ κονκασέ ντομάτας ολοκλήρωναν το πιάτο. Το ριζότο ήταν καλύτερο, αν και ήταν απίστευτα γλυκό, σίγουρα όχι μόνο λόγω αυτής της φθινοπωρινής κολοκύθας; Ο σολομός ήταν καλά φτιαγμένος, ψημένος στη σχάρα, ζουμερός, αλλά σερβιρισμένος με μια βαρετή, φορτωμένη πατατοσαλάτα που θα ήταν καλύτερη με λουκάνικο και μπίρα.

Δοκιμάσαμε άλλο ένα millefeuille για επιδόρπιο, με κρέμα ζαχαροπλαστικής και φράουλες, που ήταν εντάξει, αν και λίγο άχαρο όπως τα υπόλοιπα, αλλά νόστιμο. Το μόνο πράγμα που πάει καλά στο «Cocina Ρovera» είναι οι τιμές, που έρχονται γύρω στα 20-25 ευρώ το άτομο χωρίς κρασί. Αναρωτιέμαι όμως αν είναι αυτό δικαιολογία για να σκεφτούν το μενού, να το εκτελέσουν και να το παρουσιάσουν τόσο… φτωχά.

«Cocina Ρovera»: Ευφορίωνος 13 & Ερατοσθένους (πεζόδρομος), Παγκράτι, τηλ. 21

0-7566.008

ΙΝFΟ

Τιμές

Από 20-25 ευρώ το άτομο, χωρίς κρασί

Σέρβις

Φιλικό

Ατμόσφαιρα

Νew Αge ταβέρνα με χροιά μπακαλίστικη.

Κουζίνα

Καθημερινές αλλαγές, ελληνική κουζίνα

Λίστα κρασιών

Πολύ καλή λίστα και πολύ καλές τιμές