[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Απογοητευμένοι θεατές

Όταν ήμασταν παιδιά, είπε η φίλη που μας είχε καλέσει σπίτι της για να δούμε τα αποτελέσματα των εκλογών, ήταν πολύ ωραία, γιατί μαζευόμασταν όλο το σόι και ακούγαμε από το ραδιόφωνο τότε, και γινόταν χαμός, τσακώνονταν οι μεγάλοι, τι πλάκα είχε! Με τη νοσταλγία αυτή είχε καλέσει διάφορους ανθρώπους, λες κι έκανε πάνελ για κάποια εκπομπή και ήθελε να εξασφαλίσει μια καλή αντιπαράθεση, που θα της δημιουργούσε νέες αναμνήσεις, πιθανόν, για το απώτερο μέλλον. Είναι ένα θέμα αυτό, με ποιους να βλέπεις τα αποτελέσματα των εκλογών; Με φίλους στενούς και ομοϊδεάτες, που ψηφίσατε το ίδιο και μπορείτε να εκφράζεστε, ή με άλλους που σε υποχρεώνουν να αυτοσυγκρατείσαι λίγο; Με περίμενε το χειρότερο, γιατί δεν βρέθηκα με ανθρώπους που είχαν ψηφίσει κάτι άλλο, αλλά με κάποιους που δεν είχαν ψηφίσει καθόλου. «Ψηφίζετε μακριά;» ρωτήσαμε από ευγένεια. «Α, όχι, στο γωνιακό σχολείο!

Αλλά έχουμε τελειώσει με αυτή την ιστορία» μας πληροφόρησαν, και καθήσαμε όλοι μπροστά στην τηλεόραση. Αλλά πώς να εκφραστείς και να εκδηλωθείς μπροστά σε ανθρώπους που έχουν δηλώσει ότι περιφρονούν την όλη ιστορία; Περάσαμε βέβαια μια χρήσιμη βραδιά με ασκήσεις αναπνοής και αυτολογοκρισίας, μουρμουρίζοντας στο αυτί του διπλανού που είχε ψηφίσει σχόλια που δεν έπρεπε να ακούσει ο παραδιπλανός που δεν είχε ψηφίσει. Να μην τα ακούσει, επειδή μας έκανε να νιώθουμε σαν μυρμήγκια που τα παρατηρεί σε εργαστήριο και διασκεδάζει με τις αντιδράσεις τους. Ή έστω προσπαθεί. Διότι σχετικά νωρίς σηκώθηκαν να φύγουν οι απέχοντες:

«Δεν έχει κανένα δραματικό ενδιαφέρον η βραδιά», ανακοίνωσαν στη θερμή οικοδέσποινα, που άδικα είχε ελπίσει «να γίνει πλάκα». Άλλη φορά με τους δικούς μου αποφάσισα σιωπηλά ας βρουν άλλα παθιασμένα πλάσματα να γελάσουν οι απαθείς.