Το Πνεύμα του Τόνου

Ύστατο χαίρε!
Της Εύας Κοταμανίδου

Όταν θα διαβάζονται αυτές οι γραμμές, Τρίτη 9 Ιουνίου, το εκλογικό δύστοκο, σκοτεινό, πολωτικό τοπίο θα ΄χει ξεκαθαρίσει, οι κραυγές, τα τύμπανα, τα ουρλιαχτά θα ΄χουν καταλαγιάσει, όμως εγώ σήμερα 6 Ιουνίου θέλω να ταξιδεύσω στα όμορφα, υπέροχα φωτογραφικά τοπία μιας αγαπημένης φίλης, που αναχώρησε για το τελευταίο, χωρίς γυρισμό, ταξίδι της χαμένης ηπείρου.

«Μέρα Μαγιού μου μίσεψες/ Μέρα Μαγιού σε χάνω». Αυτός ο Μάης, ο φετινός, αμείλικτος δρεπανηφόρος, μας έκανε πολλές φορές να θρηνήσουμε με τα λόγια του μεγάλου ποιητή Γ. Ρίτσου. Μας πήρε ουκ ολίγους άξιους, αγαπημένους ανθρώπους, των γραμμάτων, της τέχνης, της πολιτικής.

30 Μαΐου, την προτελευταία μέρα του, απήγαγε και τη Νίκη Τυπάλδου, την ταξιδεύτρα ευαίσθητη, αισθαντική φωτογράφο των ανοιχτών οριζόντων, των έρημων τοπίων με τις δεσπόζουσες γυναικείες μορφές.

Υπέροχες ασπρόμαυρες εικόνες της ερημιάς, του ανέμου, της βροχής, ομπρέλες, καπέλα, φορέματα ανεμίζοντα και στο βάθος πλατύς ουρανός βαρύς, συννεφιασμένος, απειλητικός, αχανής.

Μοναδικά τοπία ανυπέρβλητης ομορφιάς, από ένα μάτι που ήξερε να εστιάζει και να αιχμαλωτίζει τη σκηνοθετημένη ή μη δημιουργική στιγμή. Και όχι μόνο. Ο φακός της ανέδειξε γωνίες, εκφράσεις, όψεις υψηλών προσκεκλημένων καλλιτεχνών, ζωγράφων, ποιητών, μουσικών, πολιτικών…

Νίκη, κι αν έχασες τη μάχη, κέρδισες άξια την αμέριστη αγάπη μας. Δεν σε ξεχνάμε!