Φοίβη Αθηναίου

Αν σας σφίγγει η πόλη γύρω, αν έχετε διάθεση να επικοινωνήσετε για το πρόβλημά σας, η κυρία Φοίβη Αθηναίου (που έχει τα νεύρα της από οκτώ ετών!) είναι εδώ, στην ηλεκτρονική διεύθυνση Ρhoebe@dolnet.gr (με ένδειξη: Για Φοίβη) και στην ταχυδρομική διεύθυνση «ΤΑ ΝΕΑ», «Ορίζοντες», Για κ. Φοίβη Αθηναίου, Μιχαλακοπούλου 80, 115 28 Αθήνα

Πόσο Μαρμαρωμένο αντέχει;

Πόσο Σπανουδάκη αντέχει το Ηρώδειο; Πόσες συναυλίες για τον Μαρμαρωμένο Βασιλιά και τον (δικό του) Μεγαλέξαντρο; Πόσα εθνοπατριωτικά άσματα;

Πόσο Σπανουδάκη της νέας διακυβέρνησης αντέχουν οι πέτρες του μνημείου, που τις αναστηλώνουν, τις αναστηλώνουν τόσα χρόνια, κι αναστηλωμό δεν έχουν; Στα ντεσιμπέλ πόσων γαλάζιων παιάνων θα αρχίσουν να παίρνουν των ομματιών τους για να μετακομίσουν σε άλλη χώρα; Κάθε χρόνο από τότε που ανέλαβε η σεμνή και ταπεινή διακυβέρνηση έχει αναλάβει να μας τον πλασάρει στα ρωμαϊκά ερείπια τον «εθνικό» της συνθέτη που τα είχε βάλει με τα «πράσινα σκουλήκια» (όταν τόλμησαν να ελέγξουν τα οικονομικά των συναυλιών του οι άνδρες της ΣΔΟΕ).

Και φέτος, Σπανουδάκη πάλι (ευτυχώς δεν τον έχουμε εις διπλούν- ή μήπως θα μας έρθει σύντομα η κατραπακιά;). Για να στρώνουμε. Και εμείς και το Ηρώδειο. Προτού με τούτα και με ΄κείνα μετακομίσει…

Φοίβη
Μια ηρεμία, μια παύση

Προς Φοίβη Αθηναίου.

Ούτε το άρωμά τους δεν πήραμε. Τσάμπα η διαδικασία, δηλαδή, και τα έξοδα που θα μας φορτώσουν. Πού άλλοτε, που και μόνο το άκουσμα της λέξης ήταν ικανό να ηλεκτρίσει, να ξεσηκώσει θύελλες, να γιγαντώσει μίση και πάθη και να φανατίσει τα πλήθη που, αλλόφρονα, με πλαστικά σημαιάκια στα χέρια και την ψυχή γεμάτη θυμό, ξεχύνονταν στους δρόμους και γέμιζαν ασφυκτικά τεράστιες πλατείες για ν΄ ακούσουν τον αρχηγό της παράταξής τους και, κατά τη γνώμη τους, σωτήρα.

Τραγούδια επαναστατικά-ανατρεπτικά από τη μια, πατριωτικά από την άλλη, μην πάμε πίσω, κι ο χορός καλά κρατούσε. Με απορία μαθαίναμε τι γινόταν έξω σε αντίστοιχες περιπτώσεις. Εκεί που κανείς δεν νοιαζόταν για τέτοιου είδους φιέστες και που νικητής πραγματικός και αδιαμφισβήτητος ήταν η αποχή. Ακούγαμε εμείς εδώ πως πήγαινε να ψηφίσει μόλις το 30-40% και κάτι παθαίναμε. Ούτε να το εξηγήσουμε μπορούσαμε ούτε ν΄ αντιληφθούμε τον τρόπο σκέψης αυτών, των πολιτισμένων, που εμείς τους χαρακτηρίζαμε ξενέρωτους.

Και εγένετο. Παραμονές εκλογών, ευρωεκλογών έστω, να μην κινείται φύλλο. Κανείς, πλην των άμεσα ενδιαφερομένων, να μη νοιάζεται για το παραμικρό πέρα από την αγωνία με κουτσομπολίστικη διάθεση για τα ονόματα των επικεφαλής και οι κομματικοί στρατοί να μη λένε ν΄ αντιπαραταχθούν. Τι να φταίει, άραγε; Γίναμε κι εμείς Ευρωπαίοι ή μήπως καταλάβαμε την κοροϊδία έστω κι αργά;

Νίκος Ντακάκης, Ρέθυμνο Εμ θέλουν και οι ευρωεκλογές, αγαπητέ Νίκο, τον Γερμανό τους (ουπς! να θυμηθούμε να ζητήσουμε συγγνώμη από την Αλεκάρααααα, που τολμήσαμε να πιάσουμε στο στόμα τα οικονομικά- παρότι ξέρουμε ότι το απαγορεύει ρητά και δημοκρατικάαααα).


Ντου από παντού, μάνα μου

Αγαπητή κ. Αθηναίου.

Τον Μάιο του 1998 γράψαμε στον φρέσκο- τότεαρχιεπίσκοπο του Καντέρμπουρι, Dr. George Carey, που κατήγγειλε τη διεύρυνση του χάσματος μεταξύ πλουσίων και φτωχών, την οικονομική πολιτική του συντηρητικού κόμματος που οδήγησε στην εξαθλίωση τους Βρετανούς.

Και εμείς οι αφελέστατοι περιμένουμε από το υλόφρονο παπαδαριό να αναθεματίσει τους πολιτικάντηδες της σημερινής διακυβέρνησης της Νέας Δημοπρασίας (slogan coined by D. Danikas).

Γράφαμε: «Η αύξηση του ποσοστού ανεργίας κατά 1% μπορεί να έχει ως συνέπεια την αύξηση κατά:

4% στις εισαγωγές σε ψυχιατρεία 5,7% στις δολοφονίες 4,1% στις αυτοκτονίες 67% στις καταθλίψεις 47% στον αλκοολισμό 33% στις αγχώδεις καταστάσεις Τα στοιχεία αυτά αποτελούν πορίσματα στατιστικών μελετών επί 120 συνεχή χρόνια στις ΗΠΑ και, μπορεί να μην έχουν ακριβή αντιστοιχία με την ελληνική πραγματικότητα, αλλά δυστυχώς οι υπουργοί Ανεργίας της Ελλάδας- όλων των κυβερνήσεων φυσικά- έχουν μαλαφράντζα στο μυαλό και τους έπιασε σκορδοκαΐλα για τους άτυχους ανέργους.

Μηνυτήρια αναφορά της Ένωσης Ανέργων, το 1997, στην Εισαγγελία του Αρείου Πάγου για να διερευνηθεί η ευθύνη εκείνων που κυβέρνησαν την Ελλάδα μετά τη μεταπολίτευση που προκάλεσε τις στρατιές των ανέργων, λόγω έλλειψης στρατηγικής, ετέθη στο αρχείο!!!

Εδώ βέβαια δεν είναι Βερολίνο και η Δικαιοσύνη εδώ λειτουργεί ταξικά και δείχνει ευαισθησία στα κελεύσματα του κάθε υπουργού Δικαιοσύνης και ζήλο στο στήσιμο «αγροτοδικείων», «μαθητοδικείων» για να βγάζει καταχρηστικές τις απεργίες, αθωώνει τους πλοιοκτήτες κ.ά. Μας είπαν δηλαδή οι «λειτουργοί» της Θέμιδος: «Είστε οι άνεργοι, λεπροί. Εμάς τι μας κόφτει; Κόψτε τον λαιμό σας. Εμείς ενδιαφερόμαστε για «μισθοδικεία» για να παίρνουμε κάργα αυξήσεις και αναδρομικά και να κουσουμάρουμε πολυτελή αυτοκίνητα μεγάλου κυβισμού».

Με άπειρες ευχαριστίες, sweet Ρhoebe, Νικ. Κασνακίδης, πρόεδρος Όπως έχει βροντοφωνάξει, αγαπητέ Νικ., sweet πρόεδρε, ο εθνικός μας Μπετόβεν Καρβέλας στο άσμα «Ντου από παντού» για τη Χριστίνα Παναγοπούλου «Εργάτη πτυχιούχε/ Μια ζωή στην ανεργία./ Και συ φτωχέ αγρότη/ Μια ζωή στην κοροϊδία./ Σε αποβλακώνουν με τα μεσημεριανάδικα/ Και σε αποχαυνώνουν όλη μέρα με σκυλάδικα./ Λαέ ξύπνα./ Μην τους πιστεύεις, μην τους στηρίζεις!».