[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Η Τουρκία φταίει

Την προηγούμενη εβδομάδα διάβασα πεντακόσιες αναλύσεις για το πόσο η Ευρώπη έχει αποτύχει, έχει απογοητεύσει, πόσο αποχή θα έχουν οι εκλογές επειδή κανείς δεν ενδιαφέρεται, όλοι βιάζονται να τη διαλύσουν, μισούν τα διευθυντήρια των Βρυξελλών, οι παλιοί δεν θέλουν τους νέους που μπήκαν βιαστικά ενώ δεν ήταν ώριμοι, και γενικώς η κατάσταση είναι απελπισία, να απορεί κανείς γιατί τρέχουμε στις κάλπες και ξοδεύουμε τα ωραία μας λεφτά για να βγάλουμε μερικούς τύπους που θα καλοπληρώνονται χωρίς να μπορούν να εξασφαλίσουν τις επιδοτήσεις των προκατόχων τους για τα αχρείαστα ελληνικά προϊόντα. Θα μπορούσαν να χωριστούν σε διάφορες ψυχολογικές κατηγορίες όλοι αυτοί οι απογοητευμένοι, με πρώτη αυτούς που στην πραγματικότητα είναι γοητευμένοι επειδή τους αρέσει που η Ευρώπη έχει λιμνάσει τόσον καιρό, δεν μοιάζει σε τίποτα με τη δυναμική Ένωση που φαινόταν να βαδίζει ορμητικά προς την πολιτική της υπόσταση, πριν δυο δεκαετίες. Μα τι έπαθε, τη μάτιασαν οι γείτονες, απηύδησαν οι λαοί με τη «γραφειοκρατία των Βρυξελλών» που στην πραγματικότητα δεν την ξέρουν καθόλου, αλλά αφού δεν μπορούν να κάνουν τίποτα με τη δική τους γραφειοκρατία κάποια άλλη αξίζει να δεχτεί το μίσος τους; Φοβούνται μήπως χάσουν τις ταυτότητές τους και ομογενοποιηθούν, ποιοι; Πολίτες κρατών που με πολέμους και καταπίεση κατάφεραν να μοιάσουν στο τρομερό πρότυπο του έθνους- κράτους και τώρα τρέμουν την ειρήνη και την ανάδειξη των διαφορών;

Γιατί δεν υπάρχει κράτος ευρωπαϊκό χωρίς κάποια ιδιαιτερότητα, κάποια μειονότητα, κάποια διάλεκτο… Είναι τόσο αφόρητο αυτό;

Τελικά φταίει η Τουρκία.

Δεν έπρεπε ποτέ να σκεφτεί να γίνει μέλος της Ε.Ε. Να της εξηγήσουν ότι οφείλει να μείνει απ΄ έξω, για να μπορούν οι Ευρωπαίοι να ορίζουν τον εαυτό τους αρνητικά ως προς αυτήν. Μπορεί ώς εκεί να είναι άξιοι…