Το Πνεύμα του Τόνου

Η «νιρβάνα»
Του Μάνου Ελευθερίου

Αυτοί που τα προφήτευσαν – είτε ήταν διανοητές, είτε ποιητές, είτε λόγιοι της Αγίας Γραφής- είναι καμένοι πια. Ξεπερασμένοι ανεπανόρθωτα. Αν εξαιρέσεις τις ποιητικές εξάρσεις με τις υπερβολικά άγριες «προφητείες», όλα έγιναν και εξακολουθούν να γίνονται στη χειρότερη μορφή τους.

Το ενδιαφέρον είναι οι σημερινές μεταμορφώσεις τους. Προς το ωραίο. Αρωματισμένο και παρφουμαρισμένο. Κοινοί απατεώνες του Ποινικού Δικαίου εξευτελίζουν δημόσια και ολόκληρο τον λαό και τη Δικαιοσύνη. Την έννοιά της εννοώ. Το πνεύμα της εννοούμε και την αποστολή της. Αν μαζέψεις τα επίθετα των εφημερίδων ή τις μάλλον συγκρατημένες καταγγελίες για «διάσημα» πρόσωπα ή πρόσωπα-κλειδιά του δημόσιου βίου, ανατριχιάζεις. Και τα μισά να είναι αλήθεια, τότε είμαστε όλοι συνένοχοι για την απάθειά μας και τη «νιρβάνα» (σαν τους Ινδούς φακίρηδες) που ζούμε.

(Γ. Μπαμπινιώτης: Κατάσταση μακαριότητας… απάθεια και αδιαφορία κάποιου για όσα συμβαίνουν γύρω του…).

Ξέρω κάποιο κάθαρμα που ζει κατά λάθος. Τον κυνηγούσαν οι ΕΛΑΣίτες να τον σκοτώσουν την περίοδο των Δεκεμβριανών για καραμπινάτα εγκλήματα και σκότωσαν τον αθώο αδελφό του- ή από λάθος ή γιατί νόμιζαν ότι πράγματι αυτός ήταν. Και το 1948, οι δεξιοί πια, κυνηγώντας έναν αριστερό έπιασαν τον γιο του για να μη φύγουν με άδεια χέρια. Το ίδιο έγινε με γνωστότατο πρόσωπο το 1967. Η Αστυνομία έψαχνε για τον κύριο Τάδε και, επειδή δεν τον βρήκαν στο σπίτι του, έπιασαν τον γιο του και τον πήγαν στη Γιούρα.

Κάτι μόλις χθεσινό θυμίζει αυτή η ιστορία.