Η πιο γλυκιά τρομοκρατία

Μπορεί να σωθεί ο πλανήτης Γη;
Μπορεί, λέει ο Γάλλος Ιάν Αρτίς Μπερτράν. Αρκεί να προσέχει τι αγοράζει ο καταναλωτής. Λάθος, λέω εγώ.
Τεράστιο, μεταφυσικό και παραπλανητικό.
Αλλά από φωτογραφία, ευαισθησία, ανησυχία και στοιχεία, του βγάζω το καπέλο και σε όλους συνιστώ να δουν «Ηome».
Αλλιώτικα το Σπίτι μας θα γίνει ρημαδιό!

Το μεγαλύτερο- σε διάρκεια και σε πληρότητα- οικολογικό έπος των τελευταίων ετών. Με εναέριες λήψεις όλων των κρίσιμων γεωγραφικών σημείων του πλανήτη. Από Γροιλανδία μέχρι Νιγηρία και από Νέα Υόρκη μέχρι Ντουμπάι. Εικόνες με ανάγλυφη εικαστική δημιουργία και με γεωγραφικούς σχηματισμούς που αποτυπώνουν όλες τις πλευρές του Σπιτιού μας σαν πίνακες ζωγραφικής. Το όργιο της Φύσης η πιο εκθαμβωτική πινακοθήκη. Θεέ μου, τι έχουμε και πώς το καταντήσαμε.

Να μην αφήσουμε τίποτα να παραμείνει όπως το έφτιαξε η Μother Νature. Όλα να τα καταστρέψουμε. Όλα να τα μεταλλάξουμε. Με τη δύναμη των εικόνων, ντοκιμαντέρ εξαιρετικής επεξεργασίας και αυθεντικής περιβαλλοντικής ευαισθησίας. Ζωγράφος ο Μπερτράν. Αλλά και φωτογράφος που με παραγωγό τον Λικ Μπεσόν και με τη μουσική πανδαισία του Αρμάν Αμάρ καταφέρνει και αιχμαλωτίζει τον αμφιβληστροειδή, καθηλώνοντας την ακοή (παρεμπιπτόντως συνιστώ ανεπιφύλακτα το soundtrack, πρόκειται για αριστούργημα).

Η λογική του Μπερτράν εντελώς επαγωγική. Το πρώτο μέρος αποκαλύπτει τη διαδικασία της «κατασκευής». Θάλασσες, ωκεανοί, ποτάμια, λίμνες, δάση, ορυκτός πλούτος. Όλα μεταξύ τους συνδέονται. Η αλληλεπίδραση, ο άξονας της διαλεκτικής της Φύσης. Παράδειγμα: τα φυτοφάρμακα ευεργετικά για τον αγρότη και την παραγωγή- καταστροφικά για το χώμα και τη γεωργική προοπτική. Η μηχανή της Γης είναι η σύνδεση, λέει ο Μπερτράν. Ουδείς- στα λόγια- διαφωνεί. Όλα τα διαδοχικά «είδη» ήπιαν το ίδιο νερό. Η Γη μετράει την ηλικία της με δισεκατομμύρια χρόνια. Ο Ηomo sapiens εντελώς μωρό. Μόλις διακοσίων χιλιάδων ετών. Παράδειγμα; Μία ώρα Ηλίου ισοδυναμεί με ενέργεια ενός χρόνου. Τρομερό! Οι πετρελαιάδες το ξέρουν αλλά οι κυβερνήσεις κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν. Κάθε ανθρώπινη παρέμβαση προκαλεί αναστάτωση. Το κερδοσκοπικό «χειρουργείο» καταλήγει στη γνωστή ρήση του ιατρικού επιτελείου:

Η εγχείρηση πέτυχε, ο ασθενής πέθανε! Από το δεύτερο μέρος αρχίζει η πιο γλυκιά τρομοκρατία από συστάσεως ερωτικής συνύπαρξης κινηματογράφου – οικολογίας. Με την ύπαρξη των πρώτων πόλεων πριν από έξι χιλιάδες χρόνια ο άνθρωπος ορμάει, ακάθεκτα, στη λεία και κάνει πλιάτσικο. Τα τελευταία εξήντα χρόνια όλα αλλάζουν. Δύο δισεκατομμύρια νοματαίοι κατακλύζουν τις μεγάλες πόλεις και μαζί με την εξόρυξη τεραστίων ποσοτήτων μαύρου χρυσού καθώς και τη γρήγορη ανάπτυξη, όλα στη Φύση μοιάζει να καταρρέουν. Φανταστείτε, η Ισπανία μεταβλήθηκε στο απόλυτο θερμοκήπιο- λαχανόκηπο της Ευρώπης. Ακόμα, για ένα κιλό κρέατος καταναλώνονται 13.000 λίτρα νερού. Το Λος Άντζελες δίνει κάθε βράδυ φαντασμαγορική παράσταση ενέργειας.

Το Λας Βέγκας, η μεγαλύτερη ρουφήχτρα νερού στον πλανήτη. Με απλά λόγια, η καταστροφή των μισών δασών με την παράλληλη αποψίλωση του 20% του Αμαζονίου, οι βασικές αιτίες του φαινομένου του θερμοκηπίου. Έτσι οι παγετώνες έχασαν περίπου τη μισή σκληρότητά τους. Κι έτσι αν καταφέρουμε να αποψύξουμε τη Σιβηρία, τότε η απελευθέρωση του μεθανίου, είκοσι φορές πιο ισχυρού δηλητηρίου από το διοξειδίου του άνθρακα, θα μεταβάλλει τη Γη σε νεκροταφείο. Με τον σημερινό βηματισμό, σε δέκα- είκοσι χρόνια, η στάθμη της θάλασσας θα «πνίξει» καμιά εικοσαριά μεγάλες πόλεις, συμπεριλαμβανομένης της Νέας Υόρκης. Ο υδροφόρος ορίζοντας στεγνώνει και μαζί με αυτόν περιορίζονται οι πιθανότητες επιβίωσης του ανθρώπου. Τι είμαστε; Dead men walking!

Τι να κάνουμε; Εδώ αρχίζουν τα δύσκολα. Ο Μπερτράν θέτει το πρόβλημα. Κρούει τον κώδωνα κινδύνου, εκπέμπει SΟS, καταθέτει αδιάσειστα στοιχεία, αλλά στο «διά ταύτα» καταλήγει στα γνωστά και συνηθισμένα. Δηλαδή γίνονται προσπάθειες, δηλαδή υπάρχουν πόλεις- ακόμα και στην Κίναπου συνάπτουν αρμονικό γάμο με την οικολογία. Δηλαδή «καταναλωτή πρόσεχε τι αγοράζεις». Από εδώ αρχίζει το αδιέξοδο και τα ευχολόγια,

Γιατί, πρώτον, δεν καταλαβαίνει τη σχέση ανάμεσα στον πολιτισμό και τη βαρβαρότητα. Αμ πώς αλλιώς οι μεγάλες δυνάμεις κατάφεραν να καταγράψουν τόσα μεγάλα ρεκόρ πολιτισμού. Με την αγιαστούρα; Γιατί, δεύτερον, δεν συνδέει και δεν ομολογεί ευθέως πως η καταστροφή και επομένως η θεραπεία συνδέονται ευθέως με το πολιτικό σύστημα και, τρίτον, γιατί το ζήτημα δεν είναι ατομικής ευαισθησίας αλλά ιμπεριαλιστικής μανίας. Να το πω πιο απλά. Χωρίς τους πρόσφατους βομβαρδισμούς, είναι βέβαιο πως περισσότεροι συνάνθρωποί μας θα την κοπανούσαν από το μοιραίο ραντεβού τους με τον καρκίνο.

Εν ολίγοις, πανέμορφες εικόνες, συντριπτικά στοιχεία, αυθεντική ευαισθησία. Όμως η οικολογία είναι πάνω απ΄ όλα και πριν απ΄ όλα αποτέλεσμα πολιτικής διαδικασίας. Αν δεν αλλάξουμε το σύστημα θα πεθάνουμε από μοιρολατρία. Εδώ είναι που ταιριάζει γάντι το σύνθημα του Γιώργου: Αλλάζουμε ή βουλιάζουμε!

«Ηome»

Το καλύτερο ντοκιμαντέρ για την οικολογία
Εναέριες λήψεις
Συντριπτικά στοιχεία
Μουσική πανδαισία

ΒΑΘΜΟΙ=7

(ναι, αλλά δεν αρκούν τα ευχολόγια)

{{{ video }}}

Και διαμάντια και σκουριά

Και ναι και όχι. Ναι, γιατί εκπέμπει πρωτόγνωρη- για την εποχή της – λάμψη και αυθεντική γοητεία. Όχι, γιατί η κόπια δεν προέκυψε από φρέσκια, του negative (αρνητικού) επεξεργασία αλλά και γιατί επί μισή ώρα οι δύο πρωταγωνιστές περιφέρονται αλλάζοντας ρούχα.

Ο λόγος φυσικά για την πολυπόθητη επανακυκλοφορία, ύστερα από 41 χρόνια, του original «Υπόθεση Τόμας Κράουν» (Τhe Τhomas Crown affair) του Νόρμαν Τζούισον με πρωταγωνιστές τον Στιβ ΜακΚουίν (τότε μόλις 38) και τη Φέι Ντάναγουεϊ, τότε μόλις 27. Σχεδόν άρτι αφιχθείσα και προερχόμενη από θριαμβευτική εμφάνιση ένα χρόνο πριν στο «Μπόνι και Κλάιντ» του Άρθουρ Πεν, αλλά και του Ουόρεν Μπίτι. Η πρόθεση οφθαλμοφανής. Ο σεναριογράφος Άλαν Τράστμαν εντεταλμένος από τον Νόρμαν Τζούισον και ο Τζούισον από το στούντιο να πλασάρει και να καθιερώσει τη Φέι, βάζοντάς την δίπλα σ΄ ένα λαμπερό, μοναδικό θα έλεγα, ζεν πρεμιέ που έκαιγε καρδιές στην Αμερική και σε ολόκληρη τη Γη.

Έτσι το στόρι χωρίζεται σε φέτες με κοινό συνδετικό ιστό το φλερτ και τον έρωτα δύο αντίπαλων στρατοπέδων: αρσενικό- θηλυκό. Το αρσενικό εξαπατά το σύστημα το χρηματοπιστωτικό. Το θηλυκό εξαπατά τον απατεώνα τον μοναδικό. Το αρσενικό είναι το μυαλό. Το θηλυκό είναι η πονηριά, η γοητεία και το σεξ. Η γάτα με το ποντίκι. Η ταινία χωρίζεται σε τρία ημιχρόνια.

Το πρώτο το καλύτερο, η άψογη εκτέλεση μιας πρωτοφανούς ληστείας. Το δεύτερο η έφοδος του θηλυκού και η παγίδα. Το τρίτο το χειρότερο, η πασαρέλα της γκαρνταρόμπας της Ντάναγουεϊ (πρωτίστως) αλλά και του Στιβ ΜακΚουίν. Αποτέλεσμα; Περασμένα μεγαλεία. Οι παλιότεροι με τη σκόνη του χρόνου και τις αναμνήσεις. Οι νεώτεροι με την απορία: So what?

Με δυο λόγια: Ο Τόμας Κράουν (Στιβ ΜακΚουίν), νεαρός, γοητευτικός και πετυχημένος επιχειρηματίας του real estate και του Χρηματιστηρίου σκαρώνει μια πανέξυπνη ληστεία. Έξι τύποι άγνωστοι μεταξύ τους που δεν τον γνωρίζουν οργανώνουν και εκτελούν για λογαριασμό του τραπεζική ληστεία. Έτσι με δυόμισι εκατομμύρια δολάρια καταφθάνει σε τράπεζα της Ελβετίας λέγοντας «Gentlemen, we all belong to the same business. Εnjoy my money» (Κύριοι, όλοι ανήκουμε στην ίδια δουλειά. Απολαύστε τα λεφτά μου).

Η αστυνομία σηκώνει τα χέρια ψηλά και τότε η Ασφαλιστική βγάζει άσο από το μανίκι με το όνομα Βίκι Άντερσον (Φέι Ντάναγουεϊ). Η οποία από την πρώτη στιγμή καταλαβαίνει τι συμβαίνει και στο πιτς φιτίλι καταλήγει στον Τόμας Κράουν. Βάζει τα δυνατά της, φοράει τα καλά της και στο πρώτο ραντεβού αιφνιδιάζει το θύμα της με τη θανατερή ατάκα «Εσύ»! Από εδώ και μπρος αρχίζει μια ατελείωτη σειρά φωτογραφιών. Η Ντάναγουεϊ αλλάζει αμφίεση με την ευκολία που ο μέσος Αμερικανός μασάει και πετάει τις τσίχλες. Ενδιαμέσως πετάγονται μερικές ατάκες, όπως «Δεν είναι τα λεφτά, είμαι εγώ, εγώ και το σύστημα». Πράγμα που παραπέμπει στο γνωστό: Το άτομο νικάει το σύστημα. Όσα δεν φτάνει η αλεπού τα κάνει κρεμαστάρια!

«Υπόθεση Τόμας Κράουν»

Αχτύπητος ο Στιβ ΜακΚουίν
Κούκλα η Φέι Ντάναγουεϊ
Ξεπερασμένη η κόπια
Μισό μισό η ταινία

ΒΑΘΜΟΙ=6

(Diamonds and rust)

{{{ video }}}

Χαλυβουργείο «Ο Εξολοθρευτής»

Με ωτασπίδες, γυαλιά ηλίου και με συχνές επισκέψεις στην τουαλέτα προς νερού μου. Έτσι υποδέχτηκα το νέο επεισόδιο της κινηματογραφικής σειράς «Τerminator Salvation» του ΜcG, δηλαδή Τζόζεφ ΜακΓκίντι Νίκολ. Δηλαδή «Χαλυβουργείο “Ο Εξολοθρευτής”!

Μα πώς μπορείς; Μπορώ, μπορώ. Παπαγαλάκι δεν θα γίνω για το χολιγουντιανό ή οποιοδήποτε άλλο ταμείο κινηματογραφικό. Γιατί, πρώτον, ο ακατάσχετος, διαρκής και ατελείωτος θόρυβος συνιστά αφασία προς παντελή, ολοσχερή και εκ προμελέτης διακοπή της εσωτερικής μου επικοινωνίας. Τι είδες; Χρατς χρουτς. Να μην κουβεντιάζω με τον εαυτό μου δηλαδή, πράγμα που από θεατή με κάνει πράγμα και όργανο της παραγωγής.

Γιατί, δεύτερον, η ακατάπαυστη δράση με ηλεκτρονικά μέσα όπου ο Κρίστιαν Μπέιλ πολεμάει γιγαντιαίο ρομπότ που σκοτώνει ό,τι βρει και τσαλαπατάει τα πάντα στο πέρασμά του, δεν συνιστά δράση αλλά επανάληψη χωρίς φαντασία και στοιχειώδη πρωτοτυπία. Γιατί, τρίτον, από το πρώτο μέχρι το τελευταίο πλάνο ο μιλιταρισμός είναι το σήμα κατατεθέν μιας ανθρωποκεντρικής, τάχα μου, ταινίας. Δηλαδή πλάσματα με σάρκα και οστά αντιστέκονται στις μηχανές. Αν είναι δυνατόν δηλαδή μια προπαγάνδα καραμπινάτη μιλιταριστική να θεωρηθεί αντιστασιακή και ανθρωπιστική.

Και γιατί, τέλος, το στόρι του Μάικλ Φέρις και του Τζον Μπρανκάτο μοιάζει με επιβεβαίωση της ρήσης λίθοι, πλίνθοι, κέραμοι ατάκτως ερριμμένα. Κάτι από «Αlien», κάτι από τον «Πόλεμο των Κόσμων», κάτι από «Στρατιώτες του σύμπαντος». Ως εκ τούτου για μια ακόμα φορά τα ίδια τα χάρτινα και πλαστικά. Μεταλλαγμένες παραγωγές για μεταλλαγμένους θεατές.

Με δυο λόγια: Η καταστροφολογία και η τρομοκρατία πορεύονται με τη θρησκεία, τον θόρυβο και την ανοησία. Με βραχνή, υποβλητική φωνή και με στυλάκι αποφασισμένου, ιδρωμένου μαχητή, ο Τζον Κόνορ (Κρίστιαν Μπέιλ), ηγέτης της Αντίστασης εναντίον των Μηχανών, αναζητεί τον νεώτερο, από τον ίδιο, πατέρα του, τον Κάιλ Ρις, αιχμάλωτο και στοιβαγμένο στα σπλάγχνα μιας ιπτάμενης μηχανής του μισητού δικτύου Skynet. Καταλάβατε τίποτα; Φυσικά!

Οι μηχανές ξέφυγαν- είναι ας πούμε το τέρας του δόκτορα Φρανκενστάιν-, τα δίκτυα που φτιάξαμε κάνουν κουμάντο στη Γη και ο στρατός της Αμερικής αποφασίζει να πολεμήσει ώστε το «είδος» να μη χαθεί. Ε και τότε πώς εξηγείται ο πατέρας να είναι νεώτερος του υιού; Απλό. Λόγω προφητείας, γεγονός που σπρώχνει τον χρόνο μπρος και πίσω. Καταλάβατε; Εγώ ένα πράγμα κατάλαβα. Επί 116 λεπτά και με διαλείμματα μικρά, ξεκουφάθηκα!

«Εξολοθρευτής: Η σωτηρία»

Κρίστιαν Μπέιλ εναντίον μηχανών
Κοκτέιλ γνωστών ταινιών
Προπαγάνδα μιλιταρισμού

ΒΑΘΜΟΙ=ΣΚΑΣΜΟΣ!

{{{ video }}}

Επανεκδόσεις και Disco

Άλλες τρεις πρεμιέρες. Και πού ΄σαι ακόμα. Μετά τις ευρωεκλογές κάθε αίθουσα θα παίζει και από μία ταινία.

«Disco». Η μοναδική- από τις τρειςσχετικά φρέσκια παραγωγή σε σκηνοθεσία Φαμπιέν Οντενιέντε με Ζεράρ Ντεπαρντιέ και Εμανουέλ Μπεάρ σε δεύτερους ρόλους και μ΄ ένα στόρι να τραβάς τα μαλλιά σου. Ένας απερίγραπτος τύπος με το παρατσούκλι Ντιντιέ Τραβόλτα (τον υποδύεται ο Φρανκ Ντιμπόσκ, ΒΑΘΜΟΙ=2
(μπορεί και ένα, μπορεί και τρία)
συν-σεναριογράφος αυτής της χαλκομανίας) για να δει το παιδί του πρέπει απαραιτήτως να αναδειχθεί βασιλεύς της ντίσκο. Οh my God!

«Βellissima». Επανακυκλοφορία του κλασικού νεορεαλιστικού μελοδράματος του 1951 και του Λουκίνο Βισκόντι με πρωταγωνίστρια την Άννα Μανιάνι, ακολουθούμενη από τη μικρή Τίνα Απιτσέλα και τον Βάλτερ Κιάρι. Απελπισμένη μητέρα ποντάρει τα πάντα στη μικρή της κόρη και σπεύδει στην οντισιόν του σκηνοθέτη Μπλαζέτι προκειμένου η μικρή της Μαρία να κερδίσει ρόλο στην ταινία. Εξαιρετικό χαρμάνι μελοδράματος και νεορεαλιστικής γραφής. Τα ετερόκλητα έλκονται. Όμως οι μεγάλες στιγμές του Βισκόντι είναι μπροστά. Το «Senso» του 1954 και ο «Ρόκο και τ΄ αδέλφια του» του 1960.

ΒΑΘΜΟΙ=ΤΑΙΝΙΟΘΗΚΗ
«Τι έκανες στον πόλεμο μπαμπά;». Αντιπολεμική κωμωδία του 1966 και του Μπλέικ Έντουαρντς με Τζέιμς Κόμπερν και Άλντο Ρέι. Όμως δημοσιογραφική προβολή δεν έγινε, επομένως δεν ξέρω αν πρόκειται για κινηματογραφική κόπια η DVD.

{{{ video }}}