ΜΑΤΙΕΣ Πούλιτζερ…

Όλοι οι παλιοί δημοσιογράφοι θα έχουν γνωρίσει, είτε στη δουλειά, είτε σε επαγγελματικές παρέες, είτε στην Ένωση Συντακτών, τον- μακαρίτη πιαΤόλη Γαρουφαλή. Ο Τόλης, σβέλτος, πλακατζής και ικανός στο «μάρμαρο», δίδασκε κάθε νέο συντάκτη: «Όποτε μιλάς με πολιτικό, να ξέρεις ότι σου λέει λόγια του αέρα. Δεν θα του το δείχνεις όμως. Θα τον παρακολουθείς, αντίθετα, πολύ σοβαρά. Και κάθε τόσο θα του πετάς μια φράση-μπούρδα, που δεν θα σημαίνει τίποτα. Η μαγική αυτή φράση είναι: “Είναι ως φαίνεται ποιος ξέρει, αλλιώς δεν εξηγείται”. Έτσι θα είσαστε και οι δύο ευχαριστημένοι. Αυτός γιατί θα σε έχει στριμώξει σε ένα γελοίο μονότερμα με τις “απόψεις” του κι εσύ επειδή θα τον δουλεύεις, παριστάνοντας πως όσα σου λέει είναι… βαρυσήμαντα πράγματα που σε ενδιαφέρουν». Την επομένη του ντιμπέιτ των πολιτικών αρχηγών, ο Δημήτρης Χαντζόπουλος είχε στα «ΝΕΑ» μια γελοιογραφία που έσταζε βιτριόλι. Δείχνει μια τηλεόραση, μια πολυθρόνα, ένα τραπεζάκι με φραπεδιές και ένα τηλεκοντρόλ. Στην πολυθρόνα, διαβάζει κανείς ένα σημείωμα: Είδα πέντε πουλιά και έξι Πούλιτζερ και την πούλεψα! Πειράζει;». Δεν νοιάζομαι για τα «πουλιά»- τους πολιτικούς, αλλά για τα «Πούλιτζερ»- τους δημοσιογράφους.

Και τους ρωτάω: αφού όλοι δηλώνετε ότι «αυτό το πράγμα» δεν είναι ντιμπέιτ, αλλά ένα σόου με παράλληλους μονολόγους, γιατί δέχεστε να συμμετέχετε; Πιστεύετε ότι αναβαθμίζεστε επαγγελματικά παίρνοντας μέρος σ΄ αυτή την κωμωδία;

Στα πενήντα χρόνια της δημοσιογραφικής μου ζωής, ουδέποτε χρησιμοποίησα τη λέξη «διακύβευμα». Ούτε κάποιον άλλο από τους εκατοντάδες συναδέλφους μου άκουσα να την χρησιμοποιεί. Την έβλεπα αραιά και πού, σε διάφορα επιστημονικά βιβλία με θεωρίες, αναλύσεις κ.λπ. Ώσπου, κάποια μέρα, την έβαλε σε μια ομιλία του ο Σημίτης. Τον μιμήθηκαν σιγά σιγά διάφοροι Πασόκοι, κατόπιν αρκετοί Νεοδημοκράτες και τώρα, η… θαυμαστή αυτή λέξη έχει γίνει της μόδας. Μπαίνει στην κουβέντα και στα γραπτά πολλών δημοσιογράφων, που αν ξύσεις λίγο με το νύχι σου το τσόφλι τους θα διαπιστώσεις ότι τα ελληνικά τους είναι για τα πανηγύρια. Γι΄ αυτό και χάρηκα στο ντιμπέιτ τον Αλαβάνο που, κάποια στιγμή, ολοφάνερα θυμωμένος, βγήκε από το κοστούμι του (που δεν φορούσε) και είπε το λαϊκό και τόσο συνηθισμένο, αλλά και καίριο συνάμα:

«Ο Πρωθυπουργός μάς δουλεύει ψιλό γαζί».

Θα πρέπει να πω ότι γλώσσα κατανοητή, χωρίς φιοριτούρες και «σχήματα», χρησιμοποιούν και η Παπαρήγα και ο Καρατζαφέρης. Κι αυτό βοηθάει τον τηλεθεατή να καταλάβει απολύτως όσα λέγονται από τους αρχηγούς.

Βεβαίως, κάτι τέτοιο δεν είναι ιδιαιτέρως βολικό για τους ηγέτες μας. Και για τη «δημοκρατία». Που, όπως μας θύμισε ο φίλος Σήφης Πολυμίλης σε κείμενό του στην «Ε», «ο Γούντι Άλεν, με τον σαρκασμό που τον διακρίνει, είχε πει κάποτε ότι δημοκρατία σημαίνει να μιλάς ακατάσχετα». «Και να μη λες τίποτα», θα πρόσθετα. Όπως κάνουν οι πολιτικοί.

Αν είχαν πρόθεση οι πολιτικοί να μιλήσουν καθαρά στον λαό και να του λύσουν απορίες, δεν θα οργάνωναν ντιμπέιτ όπως αυτό της περασμένης Πέμπτης. Πρώτον, θα καλούσαν στη συζήτηση και διακεκριμένους πολιτικούς συντάκτες των εφημερίδων. Δεύτερον, θα επέτρεπαν να γίνει μια ανοιχτή κουβέντα, με ερωτήσεις απ΄ όλες τις μεριές. Τρίτον, δεν θα έβαζαν χρονικούς περιορισμούς, σάμπως να επρόκειτο για κάποιο τηλεπαιχνίδι με δώρα και χειροκροτήματα. Τέταρτον, θα απέρριπταν αυτό το σοβαροφανές τελετουργικό, που δημιουργεί την αίσθηση ότι «κάτι αλήθεια συμβαίνει εδώ», ενώ στην πραγματικότητα δεν συμβαίνει τίποτα απολύτως. Απλώς, όλοι οι ενδιαφερόμενοι- πολιτικοί και τηλεοράσεις- κάνουν τη δουλειά τους.