«Ο Καρατζαφέρης ήταν αντίπαλός μου»

Το σπίτι της μύριζε κανέλα και γαρίφαλο μαζί. Το πρωί είχε φτιάξει κέικ και για να καλύψει τις μυρωδιές είχε αφήσει πάνω στο μάτι της κουζίνας μια μικρή κατσαρόλα με μπαχαρικά. Ένας δερβίσης από την Καππαδοκία, ένας ραββίνος από το Ισραήλ, ένας ξυλουργός από το Καμερούν, μια λουόμενη από την Αλβανία, μια κολυμπήθρα από την Αρμενία, ένα δρεπάνι από την Καμπούλ… «30 χρόνια ταξίδια», μου φωνάζει βλέποντάς με να περιεργάζομαι τους τοίχους και τις γωνιές του σπιτιού.

Για τη Νίκη Τζαβέλλα ακούγονταν πάντα πάρα πολλά. Ήταν «η γυναίκα των ισχυρών». Ορισμένοι μάλιστα στους πολιτικούς και δημοσιογραφικούς «κύκλους» την αποκαλούσαν απλώς «Νίκη». Και εκείνη ήξερε όλο τον «κόσμο» με το μικρό του όνομα. Έστελνε κάρτες στις γιορτές, δώρα στα γενέθλια και είχε πάντα δυο κουβέντες να σου πει στο τηλέφωνο. Οι δικές μας σχέσεις ήταν τυπικές, πολύ τυπικές, με υποδέχθηκε όμως με ένα μεγάλο φλιτζάνι ζεστό τσάι με βότανα και μυρωδικά από αυτά που πολύ μου αρέσουν.

Πόσο καπνίζετε;
Σε περιόδους κρίσης ένα πακέτο την ημέρα. Όταν είμαι χαλαρά δέκα τσιγάρα.

Και βηματοδότη από πότε έχετε;

Εδώ και 10 χρόνια. Δεν μπορώ να το κόψω και δεν ξέρω τι θα κάνω τώρα με τα καινούργια μέτρα.

Ο γιατρός, σας έχει διαγράψει;
Έχω κάνειπροσπάθειες. Το είχα κόψει δύο χρόνια, πήρα 15 κιλά, έμεινα με τα 15 κιλά και ξανάρχισα το τσιγάρο.

Οδηγείτε;
Εδώ και 19 χρόνια όχι. Σας μεταφέρουν άλλοι δηλαδή;
Η μόνη πολυτέλεια που επιζητώ. Περιουσία μεγάλη;
Εγώ; Αυτό το σπίτι με στεγαστικό δάνειο. Δεν έχω καταφέρει να έχω ούτε ένα εξοχικό πάνω στη θάλασσα, που θα το ήθελα πολύ.

Ποιος είναι ο αγαπημένος σας τόπος;
Μ΄ αρέσει η Κωνσταντινούπολη. Πεθαίνω… Μ΄ αρέσει το Κάιρο. Τα Ιωάννινα. Υπάρχουν πόλεις που έχουν προσωπικότητα. Μιλάνε, μυρίζουν, αναπνέουν.

Πότε πήγατε τελευταία φορά στην Τουρκία;

Των Βαΐων. Πολλά Σαββατοκύριακα τα περνάω στην Πόλη. Στο παζάρι περπατάω και φωνάζουν «Νίκη, Νίκη…».

Τώρα νομίζω ότι θα κοπούν αυτά τα ταξίδια.

Θα δω σε τι Επιτροπές θα είμαι… Δεν εννοώ ότι δεν θα έχετε χρόνο, εννοώ ότι θα σας τα κόψει το κόμμα.

Δεν νομίζω… Έχει ένα πρόβλημα ο ΛΑΟΣ με την Τουρκία, δεν έχει;

Μα ο πρόεδρος είναι στο Πατριαρχείο κάθε τρεις και λίγο.

Πότε σας πήρε τηλέφωνο;
Συναντηθήκαμε τυχαία. Πότε;
Τον Μάρτιο. Με ρώτησε «τι κάνεις;», του είπα ότι θα πάω σ΄ έναν διεθνή Οργανισμό και μετά μου τηλεφώνησε τον Απρίλιο, μου λέει «έχω έναν διεθνή Οργανισμό να σου προτείνω».

Είχατε στενές σχέσεις;
Είχαμε αυτά τα κλασικά «Γιώργο μουΝίκη μου…». Ήμασταν εσωκομματικοί αντίπαλοι στη Β΄ Αθηνών όπου με «καθάρισε» γιατί είχε μεγάλο λαϊκό ρεύμα.

Και τώρα τι σας είπε και σας έπεισε;
Μου είπε τι θέλει ο ΛΑΟΣ στην Ευρωβουλή, διόρθωσα μερικά, μου διόρθωσε κι αυτός και έπειτα από δύο εβδομάδες δώσαμε τα χέρια.

Πιο κεντρώα σάς νομίζαμε πάντως.
Πολλοί παραξενεύτηκαν και είπαν «πώς μπορεί μια κοσμοπολίτισσα να πάει στον ΛΑΟΣ». Για να είσαι όμως κοσμοπολίτης πρέπει να αγαπάς πρώτα από όλα την πατρίδα σου. Και μετά να αγαπάς τους άλλους. Μέντοράς σας είναι ο Μητσοτάκης, έτσι δεν είναι;

Ο Μητσοτάκης με ανέδειξε. Αλλά το ΄96 που βγήκα στον ιδιωτικό τομέα, σταμάτησε η σχέση μας.

Δεν κρατήσατε επαφή;
Ούτε καν κοινωνική θα έλεγα. Μην ξεχνάτε ότι εργαζόμουν στον Σωκράτη Κόκκαλη. Όλοι από τη Νέα Δημοκρατία απομακρύνθηκαν.

Πόσον καιρό δουλέψατε στον Κόκκαλη;

14 χρόνια. Δηλαδή κάθησα παραπάνω απ΄ ό,τι έπρεπε. Πολύ μπελαλίδικος αλλά η δουλειά ήταν πολύ διασκεδαστική μαζί του.

Στον Λάτση πόσο καθήσατε;
Στον Λάτση ήμουν ως εθελόντρια στο Ίδρυμα 3 χρόνια και 2 χρόνια που ήμουν έμμισθο μέλος του Ιδρύματος.

Είναι εύκολο, ίσως, να υπηρετήσεις έναν ισχυρό.Αλλά είναι εύκολο να υπηρετήσεις πέντε;

Και πολλούς άλλους που δεν τους ξέρει κανείς.

Ποιο ήταν λοιπόν το μυστικό;
Πρώτον να σας πω ότι στην αρχή δεν με έπαιρναν στα σοβαρά. Δηλαδή αν πήγαινα κάπου και με περίμεναν, κοίταζαν κάτι ψηλές γεροδεμένες. Και μόλις έβλεπαν μια κοντή χοντρούλα, απορούσαν. Περισσότερο για νοικοκυρά με εκλαμβάνανε… Αλλά εγώ ήμουν του «στόχου». Η δουλειά για μένα έχει αρχή και τέλος, που είναι σπάνιο για τους Έλληνες. Συνήθως όλοι έχουν μια ενθουσιώδη αρχή και ένα κυρτό τέλος. Αυτό εμένα δεν μ΄ αρέσει.

Είδατε πώς σας χαρακτήρισαν κά
ποιοι; Υπηρέτη…
«Υπηρέτη πολλών αφεντάδων». Θα πρέπει να έχουν μείνει 150 χρόνια πίσω, όταν η εργασία ήταν σκλαβιά.

Υπάρχει όμως μια καχυποψία.Θα μπορείτε αύριο να αρνηθείτε μια χάρη σε κάποιον από αυτούς τους επιχειρηματίες;
Αν είναι παράνομο, το ξέρουν οι ίδιοι ότι θα το αρνηθώ. Να σας πω κάτι; Σε όσους εργοδότες έχω εργασθεί, μου μιλούν πάντα στον πληθυντικό. Η αυτονομία μου έφτανε στο σημείο να ταξιδεύω στο αεροπλάνο και να έχω μαζί μου το δικό μου φαγητό! Το ξέρουν όλοι αυτοί. Δεν μπορώ να είμαι εγκλωβισμένη κάπου και να μου επιβάλλεται οτιδήποτε…

Να δω πώς θα τα βγάλετε πέρα τώρα…

Αντιθέτως, τώρα ξεκινάω μια νέα πορεία με τον ΛΑΟΣ και θα δούμε πόσο μπορούμε να κινηθούμε σε χώρους πιο μετριοπαθείς.

Ελπίζετε ότι εσείς θα παρασύρετε τον ΛΑΟΣ και όχι το κόμμα εσάς;

Αυτό είναι πολύ μεγάλη κουβέντα. Οι απόψεις όμως που έχω εγώ είναι μετριοπαθείς. Και αυτό δεν αλλάζει. Άλλωστε και ο πρόεδρος μού είπε: «Εγώ κλώνους δεν θέλω στο κόμμα».

Για ποιον λόγο θα φεύγατε από τον ΛΑΟΣ;

Μα ακόμη δεν πήγα. Αν προέκυπτε πάντως ένα θέμα αρχών, βεβαίως και θα έφευγα. Είμαι μεγάλη πια για να κάνω προσωπικούς συμβιβασμούς. Θα έφευγα και δεν θα μου καιγόταν καρφί.

Πολλοί είπαν «πώς μπορεί μια κοσμοπολίτισσα να πάει στον ΛΑΟΣ». Για να είσαι όμως κοσμοπολίτης πρέπει να αγαπάς πρώτα από όλα την πατρίδα σου. Και μετά να αγαπάς τους άλλους

«Πήγαινα σε τζαμί και προσευχόμουν στον Χριστό»

ΜΙΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ με χαμόγελα στο πλευρό του Καρατζαφέρη σε καινούργια ασημένια κορνίζα φιγουράρει- ανάμεσα σε άλλες… ασημένιες κορνίζες- πάνω σε μια σιφονιέρα. «Χθες την έφτιαξα», μου λέει ευθέως. Το γραφείο της είναι φορτωμένο με πολύχρωμα προεκλογικά χαρτιά και «βαρετές» φωτοτυπίες, όλα με τη «σφραγίδα» του ΛΑΟΣ.

«Άντε τώρα να τα μάθω όλα απ΄ έξω», μου λέει και δεν ξέρω αν αστειεύεται.

Άμα σας είχε φωνάξει πρώτος ο Καραμανλής;

Θα είχα μια δυσκολία. Θα έπρεπε να υπερασπιστώ μια κυβερνητική πολιτική και πράγματα τα οποία δεν εγκρίνω. Και βλέπω στελέχη της Νέας Δημοκρατίας να προσπαθούν, κάθιδροι, να εξηγήσουν τα ανεξήγητα…

Από τους πολιτικούς που έχετε γνωρίσει ποιος είναι ο πιο σημαντικός;

Ο Κώστας Σημίτης. Ο πιο ρεαλιστής ο Κώστας Μητσοτάκης.

Δυο βάρκες…

Ναι, αλλά αυτή είναι η άποψή μου.

Πάντα προσπαθούσα να είμαι αντικειμενική.

Πώς θα χαρακτηρίζατε λοιπόν τον ΛΑΟΣ;

Θα έλεγα ότι είναι το κόμμα του ρεαλισμού. Έχει απλώς την άποψη ότι μερικά πράγματα πρέπει να λέγονται με τ΄ όνομά τους. Και στην Ευρωβουλή, ο ΛΑΟΣ δεν είναι στο κόμμα του Λεπέν, είναι στους ευρωσκεπτικιστές.

Εθνικιστές;

Πατριώτες. Μα αν ρωτήσετε τους Έλληνες, «θέλετε τα Σκόπια να έχουν το όνομα “Μακεδονία” στην ονομασία τους;», όλοι θα πουν «όχι». Υπάρχουν πολλοί που αποδέχονται μια τέτοια λύση, αρκεί να έχει ένα, γεωγραφικό προσδιορισμό. «Βόρεια Μακεδονία» ας πούμε.

Εμένα δεν μου αρέσει και η επιθετικότητα των Σκοπίων. Τώρα θέτουν ζήτημα μειονότητας. Ξέρετε τι μου είχε πει ένας παλιός κομμουνιστής, πρόεδρος των Οικοδόμων; «Στη φυλακή λέγαμε, αν αφήσεις μια ψείρα να περπατάει πάνω σου, θα γεμίσεις ψείρες».

Μήπως είναι λάθος να βλέπουμε τους γείτονεςσαν ψείρες;

Εννοώ τα προβλήματα. Αν τα αφήσεις άλυτα πολλαπλασιάζονται. Όταν είχα πάει στα Σκόπια πριν από μερικά χρόνια, εκλιπαρούσαν να γίνουν επαρχία μας. Και δεν το εκμεταλλευτήκαμε.

Έχετε δουλέψει για τους μετανάστες σε Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις;

Εθελοντικά. Και εκείνα τα χρόνια πηγαίνοντας προς τα Ιωάννινα έπεσα πάνω σε κάποιους αστυνομικούς που έδερναν μετανάστες. Μπήκα στη μέση και έγινε πολύ μεγάλη φασαρία.

Να γίνει λοιπόν τζαμί στην Αθήνα;

Αυτό είναι δύσκολο να περάσει στην Ελλάδα.

Μα μπορεί να είναι τόσες χιλιάδες άνθρωποι και να μην έχουν νόμιμους τόπους προσευχής;

Μπορεί εσείς κι εγώ να το αποδεχόμαστε, αλλά θα έχουμε αντιδράσεις. Γιατί τι ήμασταν πάντα; Ένα έθνος, μια θρησκεία, μια γλώσσα.

Τώρα λοιπόν καλούμαστε να γίνουμε πολυπολιτισμικοί. Δεν είναι έτοιμη η Ελλάδα γι΄ αυτά. Και το λέω εγώ που όποτε ήθελα να προσευχηθώ και δούλευα έξω, πήγαινα σ΄ ένα τζαμί και προσευχόμουν στον Χριστό, δεν είχα κανένα πρόβλημα.

Όταν είχα πάει στα Σκόπια πριν από μερικά χρόνια, εκλιπαρούσαν να γίνουν επαρχία μας. Και δεν το εκμεταλλευτήκαμε