[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Με σκυφτό κεφάλι

Η πολιτικοποίηση δεν με αφήνει να περνάω με ήσυχη συνείδηση από την αυλή της πολυκατοικίας. Πού την πέτυχα κι εγώ πολυκατοικία με αυλή; Μια χαρά είναι όλοι οι Αθηναίοι κλεισμένοι στα διαμερίσματα, στις απομακρυσμένες από το παράξενο κέντρο γειτονιές, δεν ασχολούνται με το τι συμβαίνει γύρω τους, έχουν καταφέρει αυτή την ωραία νιρβάνα.

Εδώ πας για τσιγάρα και αντικρύζεις τη γνωστή μούλτι έθνικ παρέα που κάθε απόγευμα μαζεύεται για παιχνίδι. Υπάρχει ένα γνήσιο Ελληνόπουλο, ένα καλό παιδάκι ανοιχτό σε γνωριμίες. Το δεύτερο Ελληνόπουλο από κάπου αλλού έχει έρθει, πάντως πρέπει να περνάει κι αυτό τις εξετάσεις ελληνικότητας. Κι οι υπόλοιποι είναι:

ένας Ινδός, ένας από τη Σρι Λάνκα, ένας Αλβανός, ένας Πολωνός κι ένας Βούλγαρος. Όλα αγοράκια, τα κορίτσια της πολυκατοικίας είναι απομονωμένη μειοψηφία. Οι αποχρώσεις του ανθρώπινου δέρματος ποικίλλουν από το ξεπλυμένο λευκό που διαθέτει ο μικρός Βούλγαρος, μέχρι το σκούρο καφέ του Σιναλέζου. Έχουμε και μαύρα παιδιά, αλλά είναι μικρά και δεν τα αφήνουν να παίξουν. Χρόνια συναντώ αυτά τα παιδιά, τα γνώρισα νήπια και φτάσανε γυμνάσιο. Περνά ο καιρός, περνώ κι εγώ ανάμεσά τους με μάτια χαμηλωμένα. Φταίνε οι εκλογές, φοβάμαι μήπως με τα πολλά που ακούγονται αρχίσουν να μαθαίνουν. Πώς θα τους φανεί να πληροφορηθούν ότι από τα εφτά της παρέας μόνο τα δύο μπορούν να θεωρηθούν μελλοντικοί πολίτες, με όλα τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις απέναντι στη χώρα όπου ζουν; Πώς θα βιώσουν αυτή τη διάκριση που τους επιφυλάσσει το ελληνικό κράτος; Πώς θα νιώσουν απέναντι τους οι Έλληνες φίλοι τους; Πέρα από την ταπείνωση των «ξένων» υπάρχει και η διαφθορά της ψυχής των «δικών» μας…

Περνάω με κεφάλι σκυφτό, ντρέπομαι να είμαι πολίτης αυτής της χώρας…