Φοίβη Αθηναίου

Αν σας σφίγγει η πόλη γύρω, αν έχετε διάθεση να επικοινωνήσετε για το πρόβλημά σας, η κυρία Φοίβη Αθηναίου (που έχει τα νεύρα της από οκτώ ετών!) είναι εδώ, στην ηλεκτρονική διεύθυνση Ρhoebe@dolnet.gr (με ένδειξη: Για Φοίβη) και στην ταχυδρομική διεύθυνση «ΤΑ ΝΕΑ», «Ορίζοντες», Για κ. Φοίβη Αθηναίου, Μιχαλακοπούλου 80, 115 28 Αθήνα

Την κρουαζιέρα μην την κλαις

Ήταν τολμηρό και ρηξικέλευθο όταν το ανακοίνωσε ο εκ-Πολιτισμού. Να κόψει τα έξι εκατομμύρια ευρώ, που ήθελαν να δώσουν (υπό καθεστώς πλήρους αδιαφάνειας) οι προκάτοχοί του για «λαμπρά»- υποτίθεταιεγκαίνια του Νέου Μουσείου Ακρόπολης, στο μισό τουλάχιστον.

Έγινε δεκτό με ανακούφιση- επιτέλους, από την περίοδο Ζαχόπουλου κάποιος είπε να κόψει τις (πλήρως αδιαφανείς) σπατάλες. Και έφτασε, λέει, το ποσό στα 2-2,5 εκατ. Για να κάνουν τι; Να καλέσουν, λέει, αρχηγούς κρατών- που δεν τους έρχονται (άντε καμιά Ράνια της Ιορδανίας και τίποτα άλλοι κοσμικοί)- και να τους πάνε πλουσιοπάροχη τριήμερη κρουαζιέρα, στην οποία- ακούγεται – πολλοί δηλώνουν «απόντες».

Την ώρα που η Ακρόπολη και τα έργα της καρκινοβατούν (το 1,3 εκατ. ευρώ που έδωσαν, με τον εντυπωσιακό όρο να καταβληθούν τον Ιούνιο- μάλλον δύσκολο για τέτοια κονδύλια- ήταν για να διασκεδάσουν τις εντυπώσεις), εκείνοι στήνουν κρουαζιέρες «διασήμων» δίχως καν τους «διάσημους»; Τόσα λεφτά για να πάνε κρουαζιέρα οι υπάλληλοι; Δεν είναι κρίμα;

Φοίβη
Σε ροζουλιά αυτάκια

Προς Φοίβη Αθηναίου.

Τετάρτη, ώρα 23.00. Στον ομφαλό της Αθήνας η εικόνα είναι αντιφατική: Από τη μια (επί της οδού Αθηνάς) μιλιούνια λαθρομετανάστες, τοξικομανείς και άστεγοι κατακλύζουν τον βρώμικο χώρο και από την άλλη δυο- τρεις τολμηροί πολίτες προσπαθούν μετά κόπων και βασάνων να αποκτήσουν πρόσβαση στον σταθμό του Ηλεκτρικού.

Βρίσκομαι στο γραφείο μου προσπαθώντας να τακτοποιήσω οτιδήποτε μπορεί ένας τελειομανής να θεωρήσει εκκρεμότητα. Το βλέμμα μου «φλερτάρει» το μεγάλο ρολόι στον λευκό τοίχο. Συνειδητοποιώ ότι η ώρα κύλησε τόσο γρήγορα, που ούτε ανάσα δεν πήρα! Ίσα που προλαβαίνω τον τελευταίο συρμό που θα με οδηγήσει στον Παράδεισο, δηλαδή στο σπίτι μου.

Με βήμα γοργό και με όπλο μια βαθιά ανάσα κατεβαίνω στον δρόμο. Κρύβω οτιδήποτε μπορεί να θεωρηθεί πολυτέλεια από τους εξαθλιωμένους θαμώνες της πάλαι πότε πανέμορφης πρωτεύουσας και παρακαλώ τον Θεό (που εδώ που τα γράφουμε, ποιον να πρωτακούσει και σώσει!) να φθάσω σώα και αβλαβής.

Ανά λεπτό με σταματούν νέοι άνθρωποι διαφόρων εθνικοτήτων (εννοείται και Έλληνες) ερείπια, εκλιπαρώντας με να τους δώσω έστω και πέντε λεπτά. Είναι οπαδοί της… φιλοσοφίας: φασούλι το φασούλι γεμίζει το σακούλι… με ηρωίνη, χάπια, οτιδήποτε τέλος πάντων μπορεί να τους απεγκλωβίσει από τη δική τους Κόλαση.

Ενώ λοιπόν αγκομαχώντας κοντοστέκομαι στο φανάρι, με πλησιάζει ένα μελαχρινό αγόρι αγνώστου ταυτότητος.

«Ηey girl, Ι have cocaine…» και μου κλείνει το μάτι.

Καλά λένε ότι για όλα υπάρχει η πρώτη φορά! Μάρτυρας-πιθανός αγοραστής σε εμπόριο διακίνησης τοξικών ουσιών! Τρέχοντας πλέον φθάνω στον πολυπόθητο στόχο μου! Επιβιβάζομαι στο βαγόνι κρατώντας μια εφημερίδα, την οποία αγόρασα μεν το πρωί, αλλά έφθασαν τα μεσάνυχτα για να τη διαβάσω.

Οι πρώτες σελίδες αναδεικνύουν το μεγάλο ζήτημα των ευρωεκλογών. Ας κάνω έναν κόπο να ρίξω μια ματιά, μήπως καταλήξω η έρημη ψήφος μου ποιον να στηρίξει (και δεν πρόκειται φυσικά να με στηρίξει).

Στο σημείο αυτό ξυπνά η Μαλβίνα μέσα μου! Τι να σχολιάσω και για ποιο λόγο να ψηφίσω; Εκείνους που εμπλέκονται σε οικονομικά σκάνδαλα και παρ΄ όλα αυτά το συγχωροχάρτι το κρατούν γερά; Που απειλούν τον κόσμο με το σύνθημα: αλλαγή ή καταστροφή; Τους άλλους που θεωρούν ότι η Θεσσαλονίκη δεν είναι ελληνική; Αυτούς που επιμένουν η Ελλάδα μας, η Ψωροκώσταινα να γίνει μπάτε σκύλοι αλέστε;

Η σχιζοφρένεια κάπου εδώ μας χτυπάει την πόρτα! Υποσχέσεις, υποσχέσεις… Βαρέθηκα να ταλαιπωρούνται τα ροζουλιά αυτάκια μου με όλες αυτές τις ασυναρτησίες! Υποτίθεται ότι όλοι ασχολούνται για το καλό του ελληνικού κράτους! Σε τι αναφέρονται; Στους Έλληνες που αποτελούν μειονότητα; Που μας κατάντησαν ρατσιστές και εγκληματίες για την επιβίωση; Που αναζητούν δικαιοσύνη στα τηλεοπτικά παράθυρα;

Που… που… που…

Τώρα πια δεν βρίσκομαι σε θέση να γνωρίζω ποιο είναι το καλό μας, γιατί πολύ απλά άλλοι πάντα θα αποφασίζουν γι΄ αυτό χωρίς να αναρωτηθούν αν όντως είναι…

Με εκτίμηση, «Η τρελή του χωριού», Στέλλα Α. «Είδα έναν κόσμο να γκρεμίζεται μπροστά μου/ είδα να γίνεται γιαπί η γειτονιά μου/ για το καλό μου./ Είδα τα δέντρα που σκαρφάλωνα κομμένα (από τη δημαρχάρα μας;)

/ σε φορτηγό τα όνειρά μου φορτωμένα/ για το καλό μου./ Για το καλό μου για το καλό μου/ ώσπου δεν άντεξε στο τέλος το μυαλό μου / πήρε ανάποδες στροφές για το καλό μου…» που λέει, αγαπητή Στέλλα, και ο Γιάννης Μηλιώκας.


Τι δεν μας περιμένει…

Αγαπητή Φοίβη.

Όσοι επιμένουν την ημέρα των εκλογών να πάνε στις παραλίες, ας διαβάσουν τις προτάσεις του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου προς την κυβέρνησή μας, για να δουν τουλάχιστον τι τους περιμένει μετά τις εκλογές.

Και όπως πάντα, ισχύει για όλους μας το κλασικό: Μετά την απομάκρυνση εκ του ταμείου ουδέν λάθος αναγνωρίζεται!

Βασίλης Αξελής, Πελασγία «Θεέ μου, τι δεν μας περιμένει ακόμα…» που λέει σοφά, αγαπητέ Βασίλη, σε έναν στίχο της η Κική Δημουλά.