[ ΡΙΠΕΣ ] Αναξιοπιστία

Η κυβέρνηση δεν τόλμησε βέβαια να χαρακτηρίσει «παπαγαλάκι» το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Κι όμως, η έκθεσή του είναι πολύ περισσότερο τρομοκρατική για την ελληνική οικονομία από κάθε κριτική της αντιπολίτευσης.

ΚΑΙ αυτό δεν αφορά μόνο την πρόβλεψη για μείωση του Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος ώς και 2% το 2009. Πολύ πιο επικίνδυνη είναι η μαύρη τρύπα των ελλειμμάτων και του χρέους που απειλούν να βυθίσουν την οικονομία σε μακροχρόνια ύφεση.

ΓΙΑ να καταλάβουμε το μέγεθος του προβλήματος το Ταμείο ζητά αύξηση φόρων ή περικοπές δαπανών κατά 4 δισεκατομμύρια ευρώ κάθε χρόνο- λιτότητα διαρκείας δηλαδή έως ότου επανέλθει η ισορροπία στα δημόσια οικονομικά.

ΚΑΙ βέβαια βάζει στο τραπέζι όλα τα χρόνια προβλήματα της ελληνικής οικονομίας από το Ασφαλιστικό και την ανταγωνιστικότητα ώς τις ελλειμματικές ΔΕΚΟ και τα κλειστά επαγγέλματα, ζητήματα για τα οποία όλα αυτά τα χρόνια η κυβέρνηση ελάχιστα έκανε.

ΤΟ παράδοξο είναι πως μπροστά σε αυτή την καταιγιστική κριτική η κυβέρνηση εκδηλώνει ουσιαστικά τη συμφωνία της αποκαλύπτοντας έτσι και τις προθέσεις της για τη λήψη σκληρών μέτρων αμέσως μετά τις ευρωεκλογές.

ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ βέβαια για την αποθέωση της διγλωσσίας. Γιατί δεν μπορεί να αναγνωρίζει τα βαρύτατα προβλήματα της οικονομίας και την ίδια στιγμή να κατηγορεί όσους της κάνουν κριτική για καταστροφολογία. ΤΟ πιο σημαντικό πρόβλημα της κυβερνητικής πολιτικής σήμερα είναι η έλλειψη ειλικρίνειας. Και είναι ένα πρόβλημα που θα το βρει μπροστά του ο υπουργός Οικονομικών.

ΓΙΑΤΙ βέβαια η λήψη μέτρων είναι μόνο ζήτημα χρόνου. Πώς θα τα δικαιολογήσει; Και με ποια αξιοπιστία θα ζητήσει θυσίες όταν ο ίδιος αντιμετώπιζε απαξιωτικά όσους έλεγαν ανοικτά τι πρόκειται να ακολουθήσει;