[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Διαβάστε και κανένα αστυνομικό

Παλιά πίστευα ότι η αστυνομική λογοτεχνία δεν ανθεί στην Ελλάδα επειδή δεν την εμπνέουν οι αστυνομικοί. Δύσκολο να επινοήσεις έναν ήρωα οξυδερκή, μορφωμένο, ευγενικό, γνώστη των νόμων και οπαδό της λογικής σε μια χώρα όπου οι αστυνομικοί σπάνια διαλευκάνουν εγκλήματα, σπάνια είναι φιλικοί, επιδεικνύουν χωρίς λόγο σκληρότητα σε αδύναμους και αυθαιρετούν καθημερινά διαλαλώντας ότι δεν έχουν και σε μεγάλη υπόληψη τους νόμους, όπως όταν περνάνε με κόκκινο, για να αναφέρουμε το απλούστερο.

Αν ήταν ρεαλιστικά τα μυθιστορήματα, θα έπρεπε να είναι γεμάτα με βαρετές ιστορίες υπανάπτυξης και γκάφες. Τελικά οι συγγραφείς έκαναν την καλύτερη δουλειά, άφησαν στην άκρη την ελληνική πραγματικότητα και έφτιαξαν ιστορίες με ήρωες που, αν εργάζονταν στην Ελληνική Αστυνομία, θα είχαν βρεθεί με ζουρλομανδύα πριν αποκτήσουν τον παραμικρό βαθμό στην ιεραρχία.

Κι ευτυχώς η φαντασία τους ξεπερνάει τη μιζέρια της πραγματικότητας, η οποία μας οδηγεί σε καταστάσεις απελπιστικές τη μία πίσω από την άλλη. Τον Δεκέμβρη έχουμε έναν αστυνομικό που σκοτώνει έναν έφηβο και, πέρα από το ότι καταστρέφεται η Αθήνα, εγκαινιάζεται μια βίαιη φρασεολογία και νοοτροπία που δεν φαίνεται να ξεπερνιέται, τον Μάιο, ύστερα από τόσα, έχουμε έναν άλλον αστυνομικό που σκίζει ένα Κοράνι. Μα, δεν ήταν λέει Κοράνι, μόνο μερικά φύλλα τυλιγμένα με παράξενο τρόπο και δεμένα γύρω γύρω…

Μήπως θα έπρεπε αυτοί οι αστυνομικοί που ασχολούνται με το να κυνηγούν μετανάστες τόσα χρόνια να έχουν μάθει αυτή τη συνήθεια; Και τέλος πάντων, πού ζούνε;

Δεν έχουν ακούσει τίποτα για την ευθιξία των θρήσκων; Ο κόσμος ολόκληρος βαδίζει στην κόψη του ξυραφιού, αυτοί δεν χαμπαρίζουν; Εφημερίδες δεν διαβάζουν, τηλεόραση δεν βλέπουν, τίποτα δεν ξέρουν;

Να διάβαζαν και κανένα αστυνομικό μυθιστόρημα τουλάχιστον, να ανέβαινε το επίπεδό τους.