Φοίβη Αθηναίου

Αν σας σφίγγει η πόλη γύρω, αν έχετε διάθεση να επικοινωνήσετε για το πρόβλημά σας, η κυρία Φοίβη Αθηναίου (που έχει τα νεύρα της από οκτώ ετών!) είναι εδώ, στην ηλεκτρονική διεύθυνση Ρhoebe@dolnet.gr (με ένδειξη: Για Φοίβη) και στην ταχυδρομική διεύθυνση «ΤΑ ΝΕΑ», «Ορίζοντες», Για κ. Φοίβη Αθηναίου, Μιχαλακοπούλου 80, 115 28 Αθήνα

Αφρός και ρεύματα

Την ίδια ώρα που η Ελλάδα κρεμόταν από τα χείλη του Σάκη, δύο Έλληνες κινηματογραφιστές άνοιγαν νέους διεθνείς δρόμους στο ελληνικό σινεμά. Ο Γιώργος Λάνθιμος, που κέρδισε το παράλληλο βραβείο των Καννών, και ο Ντένης Ηλιάδης, του οποίου το θρίλερ γυρίστηκε στο Χόλιγουντ και έγινε εμπορική- και όχι μόνο- επιτυχία. Οι δύο Ελλάδες ενδεχομένως υπάρχουν, μόνο που η μία είναι υπερβολικά θορυβώδης και η άλλη υπερβολικά αθόρυβη. Η μία κινείται συνεχώς στον αφρό, η άλλη σε κάποια υπόγεια ρεύματα που αναζητούν διέξοδο στην επιφάνεια. Πρέπει όμως να τη βρουν, γιατί αυτή η χώρα έχει απόλυτη ανάγκη από φωνές με διεθνές κύρος, που τις είδαμε τις τελευταίες δεκαετίες ολοένα να λιγοστεύουν και να μετριούνται, πλέον, στα δάχτυλα. Αν δεν μπορούμε να τις βοηθήσουμε αυτές τις φωνές, ας προσπαθήσουμε τουλάχιστον να μην τις θάψουμε- ή να μην τις πληγώσουμε, όπως συνηθίζει, κατά το ρηθέν, να κάνει η μία και μοναδική Ελλάδα στα παιδιά της…

Φοίβη
Περί συγγνώμης

Aγαπητή Φοίβη, Επιτέλους, ευαισθητοποιήθηκε ένας άνθρωπος σ΄ αυτή τη χώρα και βγήκε στο «γυαλί» και ζήτησε συγγνώμη απ΄ τον ελληνικό λαό. Καλέ ποιος υπουργός- για τον Σάκη λέω!

Και δεν ήταν και απαραίτητο να το κάνει, γιατί και το τραγούδι του ήταν ρυθμικό και όμορφο και η παρουσία του ωραία και εντυπωσιακή. Η συμμετοχή μετράει και όχι, πάντα, η πρωτιά.

Για όσους έχουν το φαρμάκι έτοιμο στο στόμα τους για τον ταλαντούχο καλλιτέχνη, θα τους έλεγα ότι όλα χρειάζονται στη μαύρη ζωή που βιώνουμε κάθε μέρα. Και η Εurovision και το Εurobasket και η Εuroleague. Όλα πρέπει να υπάρχουν για να φτιάχνουν τη μίζερη καθημερινότητά μας. Αρκεί να μην είναι μόνο αυτά, να μην είναι το κυρίαρχο στίγμα μας. Να υπάρχει και η ποιότητα και η πνευματική ανάταση. Τώρα εάν θέλαμε πρώτη θέση (που, σπάνια, υποθέτω δίνεται 2η φορά στη Εurovision) ας στέλναμε κι εμείς έναν πατριώτη μας Ρωσοπόντιο (όπως έκανε η Νορβηγία, που έστειλε Νορβηγό-Λευκορώσο) να μαζέψουμε ψήφους από Κύπρο, Βαλκάνια και Σοβιετικές Δημοκρατίες.

Τι να πω, πια…

Φιλικά, Μάρα Σ.- Κηφισιά Θα συμφωνήσω. Ένα πανηγύρι είναι η Γιουροβίζιον, για άλλους χαριτωμένο, για άλλους όχι. Δεν χρειάζεται ούτε να παθιαζόμαστε πολύ, ούτε κατ΄ ανάγκην να αδιαφορούμε εντελώς. Εκείνο που βρίσκω θλιβερό είναι ότι τόσες δεκαετίες που υπάρχει ο θεσμός, η Ελλάδα δεν μπόρεσε να βρει μια πραγματικά δική της φωνή που να συγκινήσει και τους ξένους. Ενώ το ελληνικό τραγούδι έχει μεγάλο πλούτο, δεν βρέθηκε ο τρόπος να συνδυαστεί με ξένα στοιχεία και να φέρει διακρίσεις. Οι διακρίσεις ήρθαν μέσω του ξένου ήχου- και στίχου.


Μιας χρήσης

Αγαπητή κ. Αθηναίου μου Τις προάλλες ήμουν περαστικός στην Πειραιώς μεταξύ Ταύρου και Πετραλώνων και είδα με κατάπληξη ένα εγκαταλελειμμένο κτίριο «ντυμένο» από γιγαντιαίων διαστάσεων πανό του ΛΑΟΣ. Φαντάζομαι πως είχε το κόστος του.

Και ερωτώ με αφορμή το συγκεκριμένο: γιατί το οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης δεν φορολογεί- σε συνδυασμό με εφαρμογή μέτρου πόθεν έσχες- τις προεκλογικές καμπάνιες των κομμάτων που δαπανούν εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ για υλικό μιας χρήσης; Μετά να συζητήσουμε για την επιβολή φόρων στους ταλαίπωρους πολίτες.

Με τιμή Ευθύμιος Χιόνης, Φιλοθέη ΥΓ: Το λυπηρό είναι ότι υπουργοί- πολιτικοί σαν τον αξέχαστο Μαυρογιαλούρο υπάρχουν μόνο στο σινεμά…

Εδώ όμως τα πάντα κοντεύουν να γίνουν μιας χρήσης. Από το προεκλογικό υλικό, που ορθά σημειώνετε, μέχρι τα σουξέ τραγουδάκια. Μέχρι και ορισμένες κατηγορίες εργαζομένων που «ενοικιάζονται». Ψεκάστε, ψηφίστε, τελειώσατε. Οι παλιοί σοφοί που μιλούσαν για την ανάγκη της διάρκειας, με την οποία όλα κρίνονται τελικά, κάπου λουφάζουν και αυτοί, αμήχανοι, προφανώς.


Το πήραν το πάρκινγκ

Αγαπητή κ. Φοίβη Στο «Πεντάγωνο» υπήρχε ένας χώρος πάρκινγκ για χιλιάδες, ίσως εκατομμύρια κατοίκους των βορειοανατολικών προαστίων, που κατεβαίνουν να μετεπιβιβαστούν στο Μετρό.

To διπλανό υπουργείο, με τις τεράστιες εγκαταστάσεις αλλά και το τεράστιο υπόγειο πάρκινγκ έκρινε σκόπιμο να μαντρώσει το μισό πάρκινγκ των εκατομμυρίων πολιτών, προκειμένου να παρκάρουν τα αυτοκίνητά τους οι υπάλληλοι του υπουργείου αλλά και διάφοροι κολλητοί του πορτιέρη, όπως διαπίστωσα ιδίοις όμμασι. Διότι παρακολούθησα κυρία να αφήνει το αυτοκίνητό της εκεί και να παίρνει το Μετρό! Είναι πρακτικές του τύπου «σεμνά και ταπεινά» ή του τύπου «εμείς τηρήσαμε τον λόγο μας, καιρός είναι να τον τηρήσουν και αυτοί»!

Φιλικά Τάκης Συν.

Σ΄ αυτή τη χώρα, όσο μικραίνειπου λέει ο λόγος- το κράτος τόσο μεγαλώνουν τα ρουσφέτια. Σε λίγο θα πρέπει να έχεις μπάρμπα στην Κορώνη για την παραμικρή σου κίνηση. Ακόμη και για να βρεις θέση στο πάρκινγκ του Μετρό. Γιατί, όπως καλύτερα ξέρετε από μένα, η παραοικονομία στηρίζεται στην εκδούλευση, στην οποία στηρίζεται και το πελατειακό κράτος. Αυτά τα δύο γίνονται ένα σιγά σιγά…