[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Είστε και κουλτουριάρα;

Παρασκευή βράδυ. Σταθμός Μετρό Αγίου Δημητρίου. Περασμένα μεσάνυχτα. Παίρνω το πρώτο ταξί που περιμένει στην πιάτσα. Την ώρα που ψαχουλεύω την τσάντα μου για να έχω πρόχειρα λεφτά και κλειδιά, προλαβαίνω να πιάσω το βλέμμα-ακτινογραφία του οδηγού μέσα από τον καθρέφτη. Δεν δίνω σημασία. Και μου πιάνει- ευγενέστατα μεν, αδιάκριτα δε- την κουβέντα. «Για ποτάκι είχατε βγει; Σας βλέπω καλοντυμένη». Φορτώνω με τη διάθεση ανάκρισης. Νύχτα ώρα, δεν πάει στην ευχή, σκέφτομαι ταυτόχρονα. Από το να τον αποπάρω και να με γκρεμοτσακίσει πουθενά, δώσ΄ του μια απάντηση να τελειώνουμε:

«Όχι. Στο θέατρο ήμουν». «Α! Και τι είδατε;». «Τη Μ.Α.Ι.Ρ.Ο.Υ. Λ.Α. Παίζεται σε μια σκηνή του Εθνικού στο Γκάζι». «Καλό; Ποιοι παίζουν;». Κοιτά, μωρέ, που τον παρεξήγησα τον άνθρωπο. Έχει πολιτιστικές ανησυχίες. «Είναι μονόλογος. Παίζει η…». Η φράση μετέωρη, διότι έπεσε μετεωρίτης. «Είστε κουλτουριάρα!». «Από πού προκύπτει αυτό;» «Εμ, για να βλέπετε μονόλογο; Το θέατρο τούς θέλει πέντε- έξι ηθοποιούς στη σκηνή. Αλλά θα μου πείτε, τι να σου κάνει και το Εθνικό; Με τόσα προβλήματα που έχει. Έχουν εκεί διευθυντή τον Τσακίρογλου και γίνεται χαμός». «Ε, ναι, ξέρετε στο Εθνικό διευθυντής είναι ο Χουβαρδάς. Ο Τσακίρογλου ήταν στο Κρατικό Βορείου Ελλάδος». «Νάτα. Τα βλέπετε που σας το λέω ότι είστε κουλτουριάρα;». Έδινα εξετάσεις και δεν το ΄ξερα. Και το χειρότερο είναι ότι δεν ξέρω αν πέρασα ή αν κόπηκα. Τι είναι το ζουμί, τι είναι ο κάβουρας, φτάνουμε στον προορισμό μας.

Λίγο πριν αποβιβαστώ έρχεται η ερώτηση-καταπέλτης. «Και δεν μου λέτε, είστε παντρεμένη;». «Όχι».

«Μήπως θα θέλατε να πάμε για κανένα ποτάκι;».

«Σας είπα πως δεν είμαι παντρεμένη, όχι πως είμαι ελεύθερη». «Ε, τώρα. Άμα θέλει η γυναίκα όλα γίνονται». «Λογαριάσατε χωρίς την κουλτουριάρα, αγαπητέ μου. Καληνύχτα σας».