ΜΑΤΙΕΣ Γιουροβίζιον

Η άποψή μου για τον διαγωνισμό της Γιουροβίζιον είναι γνωστή, από χρόνια, στους αναγνώστες αυτής της στήλης:

το πανηγυράκι της Γιουροβίζιον δεν είναι διαγωνισμός τραγουδιού. Είναι διαγωνισμός τηλεοράσεων. Διαγωνισμός σόου. Το τραγούδι αποτελεί πρόσχημα. Ακόμα: δεν διαγωνίζονται χώρες. Άλλο πράγμα εθνική ομάδα στο μπάσκετ, το ποδόσφαιρο, το πόλο κ.λπ. και άλλο ελληνική συμμετοχή στη Γιουροβίζιον. Στη Γιουροβίζιον, αν βγει πρώτος ο Σάκης ή ο Μάκης, δεν πρωτεύει η Ελλάδα. Πρωτεύουν ο Μάκης και ο Σάκης. Και η ΕΡΤ, βεβαίως, που εξασφαλίζει τηλεθέαση και κέρδη από τις διαφημίσεις.

Μας είχαν τρελάνει, την εβδομάδα που πέρασε, οι διάφορες κουτσομπολίστικες εκπομπές, με τη «μεγάλη βραδιά της Μόσχας». Και η ΕΡΤ, φυσικά, πρώτη και καλύτερη, αν και σοβαρότερη, σ΄ αυτό το τηλεοπτικό ταρατατζούμ. Και, βέβαια, έτοιμοι να ανεβούν στα άλογα και να πάρουνε την Πόλη, διάφοροι εργαζόμενοι σ΄ αυτές τις κουτσομπολίστικες εκπομπές. Ο διαγωνισμός είχε γίνει εθνικό ζήτημα! Παραμονές ευρωεκλογών μάλιστα! Την ώρα που η Ελλάδα σέρνεται, από το οικονομικό της χάλι.

Και η κυβέρνηση ετοιμάζεται να μας ξαναδαγκώσει φορολογικά, μπας και μπαλώσει καμιά τρύπα.

Μία ώρα πριν από τη σύνδεση με τη Μόσχα για τη Γιουροβίζιον, στην ΕΤ3 έβλεπα μια εκπομπή του Κώστα Φέρρη για το μικρασιάτικο και ρεμπέτικο τραγούδι. Ωραία, ζουμερή εκπομπή, με στοιχεία και αναλύσεις, γι΄ αυτό το σπουδαίο ελληνικό τραγούδι, που ακούγεται και στις μέρες μας και το χαίρεται ο κόσμος. Τραγούδι σημαντικών λαϊκών δημιουργών, που βρίσκονται μέσα στα κύτταρά μας, στη ζωή μας.

Παρατήρησα, παρακολουθώντας τη μετάδοση του διαγωνισμού από τη ρωσική πρωτεύουσα, ότι πολλά τραγούδια δεν είχαν στίχους εγγλέζικους, όπως το δικό μας. «Άγγλοι, Γάλλοι, Πορτογάλοι, Σέρβοι, Βούλγαροι, Ρουμάνοι και Οθωμανοί», όπως έλεγε ο Καραγκιόζης, τραγουδούσαν στη γλώσσα τους: Εμείς, μόνο, επιμένουμε… αγγλικά! Δεν έχουμε γλώσσα εμείς!

Είμαστε αγγλοαμερικάνικη αποικία! Και έχουμε υιοθετήσει την αγγλοαμερικάνικη μουσική και γλώσσα!

Αλλά πώς νοείται ελληνικό τραγούδι, με στίχους που δεν είναι ελληνικοί; Δεν ρώτησαν ποτέ τον εαυτό τους, όλοι αυτοί οι νέοι- και οι νέες- που ασχολούνται με τη Γιουροβίζιον και τα «ελληνικά» τραγούδια; Και τι σχέση μπορεί να έχει το τραγούδι, με το καλογυμνασμένο κορμί του Σάκη, την ομορφιά του Σάκη, τους «κοιλιακούς» του Σάκη, τον χορό του Σάκη και των γύρω του; Το τραγούδι δεν είναι αυτό το «πράγμα». Το τραγούδι είναι μια ιστορία καρδιάς, συγκίνησης, είναι μαζεμένο, στάλα στάλα, αίμα.

Και όλ΄ αυτά συμβαίνουν σε μια χώρα που τραγούδια της έχουν γράψει ο Βαμβακάρης, ο Τσιτσάνης, ο Καλδάρας, ο Χατζηχρήστος, ο Μπαγιαντέρας, ο Μητσάκης, ο Χατζιδάκις, ο Θεοδωράκης, ο Μαρκόπουλος, ο Ξαρχάκος, ο Λοΐζος, ο Μούτσης, ο Ζαμπέτας, ο Κουγιουμτζής, ο Πλέσσας, ο Σπανός, ο Σαββόπουλος και τόσοι άλλοι! Με τραγουδιστές μεγάλης αξίας, όπως ο Καζαντζίδης, ο Μπιθικώτσης, η Μοσχολιού, η Αλεξίου, ο Νταλάρας, ο Μητσιάς, ο Πάριος, η Βέμπο, ο Γούναρης, η Δανάη, ο Μαρούδας, η Μπέλλου, η Γαλάνη, η Πρωτοψάλτη…

Πριν από πολλά χρόνια, μου είχαν ζητήσει να μπω στην επιτροπή επιλογής του τραγουδιού για τη Γιουροβίζιον. Τους εξήγησα ότι δεν με αφορά αυτή η υπόθεση. Μου την «πέσανε» πολλοί, για ν΄ αλλάξω γνώμη. Ανάμεσά τους και ο Φρέντυ Γερμανός, που ήταν φίλος μου.

Τελικά, «μάσησα». Συνεδριάσαμε στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά. Ακούσαμε τα τραγούδια.

Δίπλα μου καθόταν ο Γερμανός. «Τι λες;» με ρώτησε, «Αίσχος!» απάντησα. «Τι κάνουμε;» «Δεν στέλνουμε τραγούδι στη Γιουροβίζιον».

Έτσι κι έγινε.