[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Ιπτάμενο μαγιάτικο στεφάνι

Λίγες μέρες πριν είχα σαστίσει. Ο Δήμος Αθηναίων είχε βάλει λουλούδια εδώ, σε μας, στην Κυψέλη! Απίστευτο, μοναδικό, έπρεπε να γραφεί στα χρονικά των πολλών που κάνει ο δήμαρχος που έχει λίγα να πει. Μαγιάτικο στεφάνι είχε φτιάξει, στην Πλατεία Πρωτομαγιάς από κάτω μάλιστα, αυτήν την ξεχασμένη από το δημαρχείο αλλά πιο ζωντανή πλατεία της Αθήνας. Τι σωστός, τι πετυχημένος συνδυασμός, τι ευρηματικός, στεφάνι μαγιάτικο στην πλατεία με το πρωτομαγιάτικο όνομα, έτριβα τα μάτια μου. Κι ύστερα τα ξαναέτριψα και την τρίτη φορά το στεφάνι είχε κάνει φτερά. Μαράθηκαν σε μια μέρα τα λουλουδάκια; Αχ σκληρή γειτονιά, δεν αφήνεις τίποτε να ανθίσει… Αλλά δεν υπήρχε ούτε ίχνος από το πέρασμά τους, σαν να ήταν μια παραίσθηση που έσβησε. Όχι, τα είχαν δει κι άλλοι.

Προφανώς γλαστράκια θα είχαν βάλει, κι όταν πέρασαν λίγες μέρες τα μάζεψαν, μη χαλάσουν κιόλας εκτεθειμένα στα καυσαέρια της Μουστοξύδη. Ένα θαύμα που κράτησε τρεις μέρες, για να πληρωθεί το ρηθέν. Και πολύ μας πάει δηλαδή, πες ευχαριστώ.

Εντάξει κύριε δήμαρχε, ευχαριστούμε για τα λουλουδάκια, καλοσύνη σας. Κι επίσκεψη στο σπίτι να τα φέρνατε, μια βδομάδα θα κρατούσαν. Έτσι σας βλέπουμε κι εμείς, σαν επισκέπτη, μας κάνει την τιμή να περνάει πού και πού να λέει μια καλημέρα, να φέρνει μια ανθοδέσμη και να μας αφήνει γεμάτους από την τιμή και το καμάρι. Δεν είμαστε δημότες εμείς που ψηφίζουμε και φορολογούμαστε, που ζούμε στην πόλη αυτή και αναπνέουμε τον βρωμερό αέρα της και σκοντάφτουμε στα κακοφτιαγμένα πεζοδρόμιά της, γλιστράμε στα αμάζευτα σκουπίδια της και σωριαζόμαστε στα σκόρπια της κυνοπεριττώματα (κομψό ε;), φτωχοί ξεχασμένοι συγγενείς είμαστε, που τα βγάζουν πέρα όπως- όπως και περιμένουν πότε θα τους θυμηθείτε να σας προσκυνήσουν ευγνώμονες.