[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Λίγο κολλημένοι

Με τη Γιουροβίζιον αισθάνομαι όπως με τις ταινίες του Ντίσνεϊ: όσο τα παιδιά μου ήταν μικρά καθόμουν και την απολάμβανα μπαίνοντας εντελώς στο πνεύμα, κι όσο μεγαλώνανε παίρναμε τις αποστάσεις μας. Φέτος που συμπίπτει με τις Πανελλήνιές τους, θα αποδειχτεί αν είναι τόσο κραταιή που να την ανακηρύξω γνήσια οικογενειακή γιορτή, αν δηλαδή θα τη χαζέψουμε παρέα με τους μαθητές του σπιτιού, ανάμεσα σε δύο επαναλήψεις. Τώρα πια είμαστε όλο ειρωνεία, οι νέοι κυρίως, εγώ διατηρώ ακόμα την αφέλεια να μου αρέσει το πολιτικό πνεύμα της ευγενούς άμιλλας και της υποστήριξης γειτόνων, αθεράπευτη νοσταλγός της ιδέας για Ευρώπη ενωμένη με τις διαφορές της.

Μπορεί να μπούχτισα το είδος της μουσικής, αλλά υπάρχουν πάντα ιστορίες γύρω από τους τραγουδιστές και τις διαμάχες των κρατών, πρώην επαρχιών που έγιναν κράτη και τώρα θέλουν να ζήσουν ειρηνικά μαζί με τα διπλανά τους, κ.λπ. Ας πούμε τον Σάκη τον είχα συμπαθήσει εκείνη τη χρονιά που είχε τραγουδήσει με κάποιον Τούρκο στην κυπριακή Πράσινη Γραμμή, κι είχε τότε μακριά μαλλιά κι είχε ξεσηκώσει κατακραυγή, όχι για τα μαλλιά, αλλά που τραγούδησε με τον Τούρκο. Αναγκάστηκε να «μπει στο ψυγείο» για χρόνια και να κόψει τα μαλλιά για να ξεχάσουν όλοι αυτό το ατόπημα (εκτός από μένα, η οποία ξεχνάω πού αφήνω τα γυαλιά μου, τα κλειδιά μου κ.λπ., και θυμάμαι κάτι τέτοια, πράγμα που φοβάμαι ότι δεν θα μου συγχωρέσει). Τα παιδιά μου θα ήταν μωρά ακόμα.

Από τότε έγινε εντελώς εθνικός σταρ και δεν πρέπει να αναφέρουμε εκείνη την παλιά ιστορία… Τα χρόνια πέρασαν, τα παιδιά μου μεγάλωσαν, ο Σάκης έχει πάντα κοντά μαλλιά και η Πράσινη Γραμμή παραμένει στη θέση της. Έχουμε λίγο κολλήσει, αισθητικά και πολιτικά…