[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Χέυδεν και Πατησίων

Μεσημέρι χτες, στο φανάρι Πατησίων με Χέυδεν ένας τυφλός νεαρός περίμενε να περάσει. Ένα τεράστιο φορτηγό είχε κλείσει τη διάβαση, ένα κινούμενο μεταλλικό κάστρο, «οδική βοήθεια μεγάλων οχημάτων» έγραφε.

Πρόλαβε να φύγει πριν ανάψει το πράσινο για τους πεζούς, να ανοίξει το πέρασμα σε όσους περίμεναν. Ο νεαρός σα να δίσταζε λίγο, «περνάμε» του φώναξα και περπατήσαμε για λίγο μαζί. «Έκανε αναστροφή εδώ αυτός με το φορτηγό;» με ρώτησε καθώς φτάναμε απέναντι. «Δεν είδα» απάντησα μηχανικά και ντράπηκα αμέσως.

Αλήθεια, τι είχε γίνει εκείνο το μεγαθήριο που μας είχε κλείσει το πέρασμα για λίγα λεπτά; Κοίταξα δεξιά κι αριστερά, βρισκόταν στο αντίθετο ρεύμα. Είχε κάνει όντως αναστροφή! Κανένας άλλος, εκτός από τον τυφλό, δεν το είχε δει. «Δεν το πιστεύω, συνέχιζε ο νεαρός, μέσα στη μέση της Πατησίων!» και με σχετικά γρήγορο βήμα φτάσαμε απέναντι, όπου το μπαστούνι του εντόπισε τα εμπόδια, στύλους της ΔΕΗ, στύλους του δήμου, κάγκελα, καλάθια για σκουπίδια, όλα στη σειρά, μέχρι να βρει το πέρασμα να μπορέσει να προχωρήσει χωρίς να χτυπήσει. Έριξα μια ματιά στους υπόλοιπους συνοδοιπόρους της διάβασης (ας μου επιτραπεί να τους δώσω ένα όνομα γι΄ αυτή τη σύντομη συνύπαρξη) να δω αν είχε άλλος αντιληφθεί αυτό το «απίστευτο», αν είχε έστω στρίψει κάποιος το κεφάλι, αλλά οι βλέποντες είχαν ήδη σκορπίσει στο πεζοδρόμιο, είχαν πάρει τον δρόμο τους απαθείς. Μόνο ο τυφλός επανέλαβε «δεν το πιστεύω!» πριν προχωρήσει κι αυτός στην αντίθετη κατεύθυνση. Ίσα που πρόλαβα να πω ένα «είναι απαράδεκτοι, κάνουν ό,τι τους κατέβει» σαν φιλική αναγνώριση της παρατήρησής του, κι έφυγα ανατριχιάζοντας γιατί συνειδητοποίησα ότι ένας τυφλός έβλεπε αυτά που εμείς με τα γερά μάτια δεν παρατηρούμε, αλλά δεν είχαμε ούτε αυτιά να τον ακούσουμε…