[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Ημιυπαίθριοι σε ημιάγρια κατάσταση

Αν ήταν κάπου αλλού αυτή η πολυκατοικία θα έλεγα ότι για το χατίρι της βγήκε ο νόμος για τους ημιυπαίθριους, όμως είναι στην ταπεινή μας γειτονιά, μια ημιγειτονιά θα την έλεγα, ανήκει και δεν ανήκει στην πόλη της, στον κόσμο της περιστρέφεται, στον ημικόσμο της. Αλλά πάλι τίποτα δεν αποκλείεται, μπορεί αυτό το μικρό συμφέρον να κατάφερε να συντονιστεί με τα άλλα πολλά πολλά μικρά μικρά συμφεροντάκια, που είναι κι αυτά ημισυμφέροντα στην πραγματικότητα (την ημιπραγματικότητα όπου ημιζούμε). Γιατί, τι συμφέρον έχεις να κάνεις δωμάτιο τη μικρή σου βεράντα και να νιώθεις την πυκνή ροή των αυτοκινήτων να σου διασχίζει την καρδιά όταν ακουμπάς το κεφάλι σου στο μαξιλάρι; Ό,τι συμφέρον και να έχεις σε τετραγωνικά, που τα αγόρασες κάπως φτηνότερα από ό,τι θα έδινες σε αληθινό διαμέρισμα, το χάνεις σε αναπνοές και βλέμματα. Είναι αξιοθαύμαστο βέβαια το πόσο γρήγορα προσαρμόστηκαν τα σχέδια κατοικιών στον καινούργιο αυτόν νόμο. Εκεί που θα μπορούσε να υπάρχει μπαλκόνι έχει γίνει τζαμαρία με κουρτίνα που κλείνει τον χειμώνα κι ίσως ανοίγει το καλοκαίρι, θα δούμε. Ακόμα πιο αξιοθαύμαστο και ανησυχητικό είναι το πόσο εύκολα διαδίδεται αυτή η μόδα, το πώς βρίσκει πελατεία. Και το πεζοδρόμιο μπροστά στις νέες αυτές οικοδομές γίνεται ημιπεζοδρόμιο, γιατί ενώ υποτίθεται ότι έπρεπε να φαρδαίνει για να δώσει ύψος στην οικοδομή, περιέργως στενεύει. Πολεοδομικό μυστήριο κι αυτό.

Μια λεπτομέρεια, μια πινελιά πολεοδομικής αθλιότητας που θα θυμίζει κάποτε την περίοδο που διανύουμε, όταν όλα θα έχουν τελειώσει (κι αυτό είναι ολόκληρη ελπίδα, όχι ημιελπίδα). Ευτυχώς δεν έχουν μείνει και πολλά σπίτια για γκρέμισμα, αλλά ότι θα φτάναμε να βλέπουμε τις πολυκατοικίες του ΄70 σαν αριστουργήματα ποιος το φανταζόταν;