[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Γκραν σουξέ

Στη Σύμη έστησαν αψίδα θριάμβου για να υποδεχτούν τον απαλλαγμένο Παυλίδη. Λάμπει χαμογελώντας εν μέσω των θαυμαστών του.

Προς τι τόση χαρά; Μα, έκανε διάσημο το νησί του ο άνθρωπος. Με τη δραματική του περφόρμανς στη Βουλή, την ευρηματική τελετή των ψήφων, την αποχώρηση του πρωταγωνιστή για άλλες πολιτείες θαλασσινές, με την επίδειξη του κυνικού του πείσματος και της αντοχής που θεωρείται στις μέρες μας η μεγαλύτερη αρετή, η Σύμη κέρδισε δημοσιότητα πολύ περισσότερη από το ένα τέταρτο που της αναλογεί, και μπορεί πια να σηκώσει κεφάλι. Γιατί είχε παραγίνει το κακό με τις κινηματογραφικές παραγωγές της τελευταίας δεκαετίας.

Όλο τη Νίσυρο βάζανε να παίζει στις ταινίες τον ρόλο που απαιτούσε άγρια ομορφιά, όλο τη Ρόδο για κάτι πιο λουξ, κι αν ήθελαν ένα μικρό νησί πήγαιναν στο Καστελλόριζο. Κανείς δεν βρέθηκε να αξιοποιήσει το καταπληκτικό σκηνικό της Σύμης, αυτό το κλειστό λιμάνι με την ερημωμένη μικρή πολιτεία κτισμένη αμφιθεατρικά γύρω του. Δεν έχουν φαντασία οι σκηνοθέτες, εν αντιθέσει με τους υπουργούς. Ορίστε λοιπόν ο φακός στραμμένος επιτέλους στην ωραιότατη παρηκμασμένη Σύμη, την άγνωστη που γίνεται γνωστή. Σα να πήγε ο Τζέιμς Μποντ να γυρίσει μια νέα περιπέτεια, σα να γράφτηκε το σενάριο για αστυνομικό έργο με ευτυχισμένο τέλος, ή για μιούζικαλ με κωμικοτραγικό. Και γιατί δηλαδή, καλύτεροι είναι αυτοί; Σημασία έχει να βγαίνεις στο προσκήνιο, τώρα αν ρεζιλεύτηκες, αν εξευτελίστηκες, αν γελάει εις βάρος σου όλη η Ελλάδα δεν πειράζει, αφού εσύ το αντέχεις μια χαρά. Όχι σαν μερικούς που είναι ευαίσθητοι και παραιτούνται με την πρώτη κουβέντα… Κρίμα να μην μπορούμε να εκμεταλλευτούμε διεθνώς τόση προβολή. Κάποιος να αναλάβει να γίνεται απευθείας μετάφραση της ελληνικής επικαιρότητας, τώρα που μάθαμε το κόλπο από τον Μπενίνι…