[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Ηθική αποκατάσταση

Μάνι μάνι ενημέρωση περί του νέου σκανδάλου: τι είναι ρε παιδιά αυτά τα ΜΑΝ που έκαναν τον Βερελή να παραιτηθεί; Τα τρόλεϊ, απαντούν αυτοί που ξέρουν. Για την αγορά τρόλεϊ δόθηκαν μίζες, αυτά ήταν το αντικείμενο του σκανδάλου! Τα καινούργια, αθόρυβα, καθαρά, ωραιότατα τρόλεϊ.

Όχι τίποτα πύραυλοι για τα πανάκριβα και μυστηριώδη ελληνικά οπλοστάσια, συμπαγές μέταλλο τελευταίας τεχνολογίας για επένδυση φαντασιώσεων και φοβιών, που καταλήγει αντικείμενο αγγαρείας και αφορμή κατάθλιψης των φαντάρων, όχι. Οχήματα της καθημερινότητας, αυτά μέσα στα οποία περνάμε κάθε μέρα κάποια δεκάλεπτα, εικοσάλεπτα, μισάωρα, που μας κάνουν αθροισμένα μέρες και βδομάδες, και σε μια ολόκληρη ζωή πιάνουνε χρόνια. Τα τρόλεϊ, το καμάρι της Αθήνας, το χαρακτηριστικό της, το αντικείμενο του πόθου εκατομμυρίων πολιτών στη ρουτίνα της τρεχάλας τους. Τα τρόλεϊ, η πολυτέλεια του φτωχού και του μετανάστη, η πολυτέλεια των γυναικών, γιατί αυτές είναι επιβάτες τους κυρίως, αυτές πιο πολύ διεκδικούν τις θέσεις καθημένων, και κάθε μέρα τα περιμένουν, τα λαχταρούν, τα ονομάζουν desire, τα γεμίζουν, τα κυνηγούν, πιάνουν μέσα συζητήσεις, τα ονειρεύονται άδεια, τα ζούνε γεμάτα, τα βρίζουν όταν αργούν, όταν πρέπει να κρατάνε την τσάντα αγκαλιά για να μην την κλέψουν, όταν τους την κλέβουν, όταν γυρίζουν σπίτι με ανάκατες μυρωδιές από στριμωξίδι στα ρούχα τους. Τα τρόλεϊ, που ποτέ δεν τα παίρνουν οι πολιτικοί, αλλά είναι για πολλούς πολίτες απόδειξη ότι ακόμα υπάρχει κράτος, δημόσιο, κοινωνία, ότι κάτι κινείται και λειτουργεί. Δηλαδή τι καλύτερα τρόλεϊ θα αγοράζονταν χωρίς τις μίζες; Θέλουμε να μάθουμε αν τσάμπα εμείς τα αγαπάμε και τα μισούμε, τα θαυμάζουμε και τα επενδύουμε με τόσα ανάμεικτα συναισθήματα. Κι αν οι μίζες είναι ένα είδος εθίμου, τα τρόλεϊ δικαιούνται ως οχήματα μια ηθική αποκατάσταση.