Ματιές Το πεπόνι…

Πάλι με παροιμία θ΄ αρχίσω: «έχουν το πεπόνι, έχουν και το μαχαίρι». Οι πολιτικοί, βέβαια.

Που κάνουν ό,τι γουστάρουν, χωρίς ποτέ να πληρώνουν λογαριασμό. Κατά τα άλλα, σύμφωνα με το Σύνταγμα, όλοι οι Έλληνες πολίτες είναι ίσοι απέναντι στον νόμο. Εκτός από μερικούς, που είναι πιο ίσοι. Τους πολιτικούς, ξαναλέω. Γιατί εγώ, εσύ, ο τρίτος, αν διαπράξω ένα αδίκημα, θα λογοδοτήσω στη Δικαιοσύνη. Αυτοί, όχι. Τα έχουν καταφέρει έτσι, ώστε να την βγάζουν πάντοτε καθαρή.

Όλες αυτές τις μέρες, η χώρα ζει στον αστερισμό των σκανδάλων ή της σκανδαλολογίας, αν προτιμάτε. Στα καφενεία, στα σπίτια και στις τηλεοράσεις, η κουβέντα που γίνεται είναι για το αν θα παραπεμφθεί ο ένας ή θα παραπεμφθεί ο άλλος. Την πατάμε κι εμείς, οι απλοί πολίτες, που τρέχουμε για το μεροκάματο, μπαίνοντας στο παιχνίδι τους. Στο παιχνίδι, που οι ίδιοι οι πολιτικοί έχουν θέσει τους όρους του και μας παρασύρουν σ΄ αυτό.

Τα πράγματα, για μένα που δεν είμαι νομικός αλλά ένας απλός εργαζόμενος, είναι ξεκάθαρα: ένας βουλευτής, ένας υπουργός, που διαπράττει κάποιο αδίκημα, πρέπει να βρίσκει απέναντί του τον εισαγγελέα. Όπως τον βρίσκει απέναντί του ο κάθε πολίτης. Τι θα πει, «να περάσει η υπόθεση από τη Βουλή και να αποφασίσει η πλειοψηφία για το αν θα ασκηθεί δίωξη;». Τι είναι, δηλαδή, ο πολιτικός, για να έχει το προνόμιο να μην περνάει από τον εισαγγελικό πάγκο; Σε ποια εποχή ζούμε; Στον Μεσαίωνα;

Αυτά που ισχύουν στην Ελλάδα δεν ισχύουν σε καμιά χώρα του κόσμου, απ΄ όσο ξέρω.

Στην Αμερική, κοτζάμ Κλίντον πέρασε από ανάκριση για ψευδορκία. Πήγε ο ανακριτής στον Λευκό Οίκο και του έκανε τις ερωτήσεις που έκρινε σκόπιμο να του κάνει. Και ο Κλίντον έδωσε τις απαντήσεις του. Εδώ, γιατί τραβάμε άλλον δρόμο που δεν οδηγεί πουθενά; Προφανώς, για να φτάνουμε σε αδιέξοδο και έτσι να την σκαπουλάρει ο υπουργός που διέπραξε το αδίκημα.

Βλέπανε και οι ίδιοι οι πολιτικοί ότι το Σύνταγμα τούς έδινε τα προνόμια που έχουν και είπαν να το αλλάξουν. Και το άλλαξαν: το έκαναν χειρότερο! Και στην επόμενη αναθεώρηση- τρέχα γύρευε- θα το αλλάξουν πάλι προς το χειρότερο. Οι «έχοντες και κατέχοντες». Και τι θα γίνει, επιτέλους, μ΄ αυτή την ιστορία της παραγραφής; Ο πολιτικός θα εξασφαλίζει το ακαταδίωκτο, μόλις τελειώσει η περίοδος τής επόμενης από τη διάπραξη του αδικήματος Βουλής; Κι εγώ, γιατί να μην το εξασφαλίζω και να με τραβολογάνε επί μία εικοσαετία;

Όλ΄ αυτά είναι αλαμπουρνέζικα. Και κλονίζουν τη Δημοκρατία. Λένε διάφοροι μυαλοπώλες της τηλεόρασης ότι αν ο υπουργός λογοδοτεί στον εισαγγελέα, οι πολίτες θα τον τρελαίνουν στις μηνύσεις. Και λοιπόν; Ας τον τρελαίνουν! Εμένα, γιατί μπορεί να μου κάνει μήνυση ο καθένας και να με στέλνει στην Ευελπίδων; Εγώ δεν έχω δουλειά, δεν είμαι απασχολημένος; Ο υπουργός, μόνο, εργάζεται; Στο κάτω κάτω, ο υπουργός έχει γύρω του ένα σωρό σουρταφερτάριους και νομικούς, που μπορούν να τον εκπροσωπήσουν όποτε αυτό χρειαστεί.

Και θέλω να σημειώσω και το εξής. Υπογραμμισμένα, μάλιστα: με τις αλλαγές αυτές θα ισχυροποιηθεί και η θέση των δικαστών. Δεν θα φοβούνται οι δικαστές, που σήμερα λογαριάζουν συχνά τον απέναντι που ασκεί εξουσία. Θα κάνουν πάντοτε το καθήκον τους, ανεπηρέαστοι, και θα δίνουν λόγο για τις αποφάσεις τους μόνο στη συνείδησή τους.