Επιφυλλίδα

Φοβισμένοι νάρκισσοι
ΤουΚώστα Λογαρά

Σαν να τους βλέπω κιόλας μπρος στον καθρέφτη τους. Ντύνονται, σενιαρίζονται και ετοιμάζονται για τη νυχτερινή τους έξοδο. Έμπλεοι θαυμασμού με το είδωλο που αντικρύζουνε απέναντί τους. Το στυλ, το στήσιμο, το ύφος: Το αφ΄ υψηλού και το αυτάρεσκο. Στο μυαλό τους γυροφέρνουν από τώρα τη θριαμβευτική τους είσοδο στο κλαμπ, το πέρασμά τους απ΄ τα μπαρ, την πανηγυρική τους άφιξη στον χώρο των events. Όταν τα μάτια όλων θα στρέφονται επάνω τους με ζήλεια ή με θαυμασμό. Όμως το δικό τους βλέμμα, θα προσπερνάει φευγαλέα και τάχα αδιάφορο. Όσο πιο αδιάφορο, τόσο και πιο εντυπωσιακό.

Αυτά φαντάζονται οι νάρκισσοι, τέτοια έχουν στο μυαλό και σχηματίζεται στα χείλη τους ένα χαμόγελο αχνό αυτοϊκανοποίησης (ή μήπως φίλτρο προστατευτικό και άμυνα;).

Πάντως, έτσι ξεκινάνε τη βραδιά τους όλοι. Φιλοδοξώντας να γίνουν το κέντρο του ενδιαφέροντος. Τον ίδιο στόχο έχουν: να τους δουν, όχι να δουν. Γι΄ αυτό, δεν βλέπει τελικά κανείς κανέναν. Μάτια στραμμένα μοναχά στον εαυτό τους και πρόσωπα ματαιωμένα που δεν εκπέμπουν τίποτα. Περιχαρακωμένος ο καθένας στην ειρκτή του σώματός του, δεν αξιώνεται το βλέμμα κανενός.

Δες τους! αποκομμένοι και απρόσιτοι συνομιλούν στο κινητό εξάρτημα της ανασφάλειάς τους. Γελάνε τάχατες πανευτυχείς και κουβεντιάζουν, επιδεικτικά ανέμελοι, με πρόσωπα που βρίσκονται αλλού σε κάποιο άλλο event. Όντας κι εκείνα αντικείμενα αναλόγου, υποθέτω, θαυμασμού θα ανταλλάσσουν τηλεφωνικώς τις εμπειρίες τους για το αποψινό τους γκραν σουξέ.

Στο τέλος της βραδιάς ο κάθε νάρκισσος γυρίζει σπίτι του αδειανός. Το αρχικό χαμόγελο τής αυταρέσκειας έχει μεταλλαχτεί σε μια ανεξήγητη ρωγμή. Σε λίγο θα επιδοθεί στις ηλεκτρονικές αναζητήσεις του, στο Μyspace, στο Facebook κι αλλού προκειμένου να συγκολλήσει τη θρυμματισμένη του- όλο και περισσότερο κατακερματισμένη- αυτοπεποίθηση. Πώς να ερωτευτεί ο φοβισμένος νάρκισσος; Πώς ν΄ αγαπηθεί;

Γι΄ αυτό και ζει, (ή μήπως έπρεπε να γράψω:

ζούμε οι πιο πολλοί) με τη μοναξιά του σώματός μας. Οι ζωντανές αισθήσεις, το βλέμμα, η τρέμουσα αφή και η φωνή που πάλλεται καταλήγουν στην επίπεδη επιφάνεια του Ρ/C. Τα δάχτυλα, τα χέρια μας αγγίζουν συνεχώς το κινητό καταφύγιο της αυτοπροστασίας μας, με τα μάτια κολλημένα στην οθόνη του. Και σταματούν εκεί.

Αλλά σε σώμα άλλο να το ερευνήσουν, να το εξιχνιάσουν κι από κει να διεισδύσουν στην ψυχή του, σπάνια. Όλο και περισσότερο ξεφτίζει η λαχτάρα της ματιάς, η αγωνία της επαφής ή το ρίσκο, έστω, της απόρριψης.

Ενώ ο έρωτας, ελεύθερος από τη φύση του, είναι μάλλον δοτικός. Παίρνει κανείς μονάχα δίνοντας. Και η ερωτική επιθυμία προϋποθέτει να αφήνεται κανείς συνειδητά και να ξοδεύεται. Με μάτια ορθάνοιχτα και καταδεχτικά, στραμμένα προς τον άλλον.

Όσο λοιπόν αμβλύνεται η ικανότητα του ανθρώπου να βγαίνει απ΄ τον εαυτό του, να δίνει και να δίνεται, τόσο περισσότερο θα στενεύουνε οι δρόμοι της ερωτικής ζωής του. (Δεν μιλάω για τη σεξουαλική του συμπεριφορά· αυτή, αναντίρρητα, διευρύνεται, τουλάχιστον εικονι(στι)κά, όπως επιβεβαιώνεται και από πρόσφατο ρεπορτάζ στα «ΝΕΑ»).

Ίσως γι΄ αυτό η καινούργια εποχή- των αποστάσεων, παρά τη φαινομενική της αμεσότητα- χαρακτηρίζεται αντιερωτική. Εκτρέφοντας υπέρμετρα τον ανθρώπινο ναρκισσισμό (ή, καλύτερα, τον καμουφλαρισμένο φόβο, αυτό πρέπει να πω), αλλοιώνει μοιραία και το ερωτικό του αίσθημα.

Κι αν οι νέες, προπαντός, γενιές ανατρέφονται έτσι ανέραστες, φοβάμαι πως πληρώνουν το πιο μεγάλο τίμημα. Περισσότερο οδυνηρό κι απ΄ τις αρρώστιες, τους ιούς, τις καρκινογενέσεις.

Γιατί, στ΄ αλήθεια, είναι ευνουχισμός και έκπτωση του ανθρώπου η αδυναμία του να ερωτευτεί. Δεν αναφέρομαι μονάχα στη σεξουαλική του συμπεριφορά, το ξαναλέω. Εννοώ, συγχρόνως, να ολοκληρώνεται ως οντότητα αναζητώντας τον εαυτό του όχι σε κάτοπτρα ή σε ψηφιακές οθόνες, αλλά στο πρόσωπο του Άλλου.

Ο Κώστας Λογαράς είναι συγγραφέας.