ΜΑΤΙΕΣ Ο νέος ιός

Στον καταραμένο τόπο και τον Μάη μήνα βρέχει, έλεγε η μάνα μου, που ήξερε όλες τις παροιμίες απ΄ έξω κι ανακατωτά και κάθε τόσο με παροιμίες μού μιλούσε. Μάης και τώρα, σε απίστευτο χάλι ο τόπος, αλλά με απανωτές κατάρες να τον κυνηγάνε, ολόκληρος ο πλανήτης. Ένας πλανήτης, που βρίσκεται και πάλι στον προθάλαμο του τρόμου, μετά την καινούργια γρίπη από την οποία απειλείται.

Έγραφε την περασμένη Τετάρτη ο Γεωργουσόπουλος: «… ο κίνδυνος πλέον έφτασε στο διατροφικό κύκλωμα. Δεν είναι μόνο το όζον, δεν είναι το θερμοκήπιο, δεν είναι μόνο τα μολυσμένα ύδατα του υδροφόρου ορίζοντα. Τώρα η νόσος κατέλαβε το περιεχόμενο της Κιβωτού του Νώε: αυγά, βούτυρο, τυριά, γάλα, παστά, λουκάνικα, οι τροφές των φτωχών στις κοσμοβριθείς μεγαλουπόλεις. Τα πουλερικά ήταν στην Κίνα, οι χοίροι στο Μεξικό, το ΑΙDS στις φαβέλες Αφρικής και Βραζιλίας. Σημεία των καιρών…».

Σημεία των καιρών, πράγματι. Τα ΄χουμε κάνει όλα ρόιδο. Όχι εμείς, οι κοινοί θνητοί. Αλλά αυτοί που κουμαντάρουν τον κόσμο και τις κυβερνήσεις, φυσικά. Οι Κροίσοι της βιομηχανίας, των τραπεζών, της εμπορίας των ναρκωτικών κ.λπ. κ.λπ. Και η κατάσταση θα χειροτερεύει, όσο πάμε. Η απληστία δεν έχει τέλος. Είναι αχόρταγη. Σαν τον Άδη.

Μεγάλωσα στην Κατοχή. Τότε, δεν είχαμε τίποτα να φάμε. Αλλά ό,τι τρώγαμε, ό,τι πίναμε, ήταν καθαρό. Και η μπομπότα ακόμη. Προσπαθώ να θυμηθώ τη μυρωδιά του καρπουζιού, του πεπονιού, του μήλου, των αχλαδιών, για να πλημμυρίσει ο ουρανίσκος μου από γλύκα. Κι αυτό, γιατί τα φρούτα που παίρνω τώρα απ΄ τον μανάβη είναι τετράπαχα από τις ενέσεις, έχουν φυτρώσει σε μολυσμένα χώματα και δεν έχουν καμιά γεύση. Σαν να μασουλάω μπαμπάκι.

Η γρίπη των χοίρων… Διάβαζα στα «ΝΕΑ» τη συνέντευξη μιας Ελληνίδας (Σταυρούλα Παππά) που έχει εστιατόριο στην πόλη του Μεξικού κι έχασα το μυαλό μου: «Η ζωή έχει αλλάξει, σε σημείο που κανένας μας δεν την αναγνωρίζει. Οι άνθρωποι δεν ανταλλάσσουν πια χειραψίες μεταξύ τους- ούτε λόγος να φιλήσεις κάποιον. Οι δρόμοι είναι σχετικά άδειοι. Για να καταλάβετε, εκεί που έκανα μιάμιση ώρα για να φτάσω στο κέντρο, τώρα δεν χρειάζομαι παραπάνω από δεκαπέντε λεπτά…».

Δεν μου αρέσουν τα αστυνομικά μυθιστορήματα ιδιαιτέρως, ούτε πιστεύω τις διάφορες ιστορίες για συνωμοσίες, που άρχισαν να κυκλοφορούν. Αλλά ο κόσμος, μέσα στον πανικό του και μπρος στο άγνωστο, στήνει αυτί και ακούει όσα διαδίδονται. Μια από αυτές τις φήμες: ο ιός της γρίπης των χοίρων αναπτύχθηκε σε εργαστήριο, για να οδηγήσει στον θάνατο εκατομμύρια ανθρώπους κι έτσι να μειωθεί ο πληθυσμός της Γης… Δεν είναι απίστευτο;