[ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ] Φύση της Αθήνας

Πού να το πάμε το πιτσιρίκι της φίλης, που είχαμε την τύχη να το προσέχουμε για μια μέρα; Στο Πεδίον του Άρεως; Είναι το μεγαλύτερο μέρος του κλεισμένο γύρω με ένα ταλαίπωρο κοτετσόσυρμα, σκεπασμένο με μια τριμμένη λινάτσα και αναπλάθεται μετ΄ εμποδίων.

Δεν μπορούσε να περιοριστεί η νομαρχία να το διατηρήσει όπως ήταν, να το φροντίσει και να το καθαρίσει, έπρεπε να κάνει κάτι μεγάλο, να το αναπλάσει εκ βάθρων, να αφήσει εποχή. Και ακόμα τούτη την άνοιξη, τούτο το καλοκαίρι, κλειστό το πάρκο. Να το πάμε εκδρομή στην Πάρνηθα, όπως πηγαίναμε τα παιδιά μας, δεν γίνεται, το φαλακρό βουνό είναι σκηνικό τρόμου για τις μικρές ηλικίες. Θα μπορούσαμε να το αφήσουμε μπροστά στην οθόνη του, βέβαια, όπως κάνουν οι περισσότεροι, αλλά έλα που μας είχε πιάσει ο ζήλος. Το πήγαμε στον Εθνικό Κήπο. Ήταν ωραία, πέρασε καλά, μόνο που δεν καταλάβαινε γιατί οι πάπιες ήταν κλεισμένες στα κλουβιά και δίπλα στη λίμνη τα σπιτάκια ήταν άδεια. Και είχε κι εμάς που δεν βοηθούσαμε να καταλάβει. Παλιά, του λέγαμε όλη την ώρα, ήταν γεμάτη νερό η λίμνη, οι πάπιες κυκλοφορούσαν ελεύθερες και τις τάιζαν τα παιδιά και πήγαιναν εκεί στα σπιτάκια να κοιμηθούν τη νύχτα. Αλήθεια, είναι τόσο μεγάλη πολυτέλεια να υπάρχει στο κέντρο της πρωτεύουσας, στον Εθνικό της Κήπο, αυτή η λιμνούλα που θυμούνται οι σημερινοί γονείς και οι δικοί τους γονείς, να φροντίζει κάποιος τις πάπιες; Πάντως ο μικρός δεν ασχολήθηκε πολύ με τη δική μας θλίψη και νοσταλγία. Φρόντισε να πλατσουρίσει επαρκώς στο υπάρχον λιγοστό νερό και να γίνει ο ίδιος παπάκι, εκμεταλλευόμενος στο έπακρο ό,τι του παραδινόταν. Αυτό το λίγο το νερό, που λέει κι ο ποιητής, τσιγγούνικο και ακριβό.