[ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ] Είδατε κάναν παράξενο;

Μέρα μεσημέρι μέσα στο πάρκο μια παρέα νεαρών περπατούσε ορμητικά. Τα στήθη μπροστά, τα κεφάλια ακόμα πιο μπροστά, κι ο ένας είχε κάτι χοντρά κλαριά, σαν μακριά ρόπαλα, στην αγκαλιά του, και τα έσπαγε με μίσος. Τους κοίταξα γουρλώνοντας τα μάτια, πράγμα που δεν φάνηκε πίσω από τα γυαλιά ηλίου. Εκείνοι με ρώτησαν ανάμεσα σε διάφορες απειλητικές προτάσεις που δεν άκουσα πολύ καλά: «Είδατε τίποτα παράξενους εδώ γύρω, κυρία;» Απέσυρα το βλέμμα και δεν απάντησα, την ώρα που με προσπερνούσαν βρήκα τη σωστή αντίδραση και τη μουρμούρισα, πιο πολύ στον εαυτό μου: «Εννοείς, πιο παράξενους από σας;» Κι ύστερα έφυγα φοβισμένη, γιατί μου πέρασε από το μυαλό ότι ελλείψει παράξενων μπορεί να έτρωγα εγώ καμιά ξυλιά στα γρήγορα για την αναίδειά μου προς τους θρασείς νεαρούς. Αν και από παράξενους άλλο τίποτα στα πέριξ. Εδώ που τα λέμε δεν είχα δει και κανέναν μη παράξενο. Ποιος κανονικός άνθρωπος τρέχει στο πάρκο μεσημεριάτικα, αν δεν έχει σκύλο, αν δεν θέλει να κάνει γυμναστική, αν δεν γυρίζει από τη δουλειά του; Ζούμε όμως σε χώρα ελεύθερη, κατά τεκμήριο, δεν απαγορεύεται να είσαι όσο παράξενος θέλεις, δεν υπάρχει αστυνομία κανονικότητας. Τέτοιες ομάδες αγανακτισμένων νεαρών υπήρχαν στο Τρίτο Ράιχ, στην Πολιτιστική Επανάσταση του Μάο, σε καθεστώτα ολοκληρωτικά και φασιστικά, εδώ δεν έχουν κανένα δικαίωμα να περπατάνε έτσι αναφανδόν απειλητικά, και να ζητάνε κιόλας κοινωνική επιβράβευση. Προσομοίωση κάνουν οι τύποι, ονειρεύονται εποχές δύσκολες που θα τους δώσουν εξουσία…

Καλά όλα αυτά, αλλά έκανα ενστικτωδώς στροφή και πέρασα από την ίδια διαδρομή που είχα έρθει, για να βεβαιωθώ ότι βρίσκονταν ακόμα στη θέση τους όλοι οι παράξενοι που είχα αντικρύσει στη βόλτα μου.

Δεν τους είχε πειράξει κανείς. Ουφ….