ΜΑΤΙΕΣ Δικαιοσύνη

Μισόν αιώνα δημοσιογράφος στα «ΝΕΑ», δεν θυμάμαι να ξέσπασε ποτέ τόση φασαρία- εξαίρεση η εποχή του Λαμπράκη- σαν αυτή που ξέσπασε τούτες τις μέρες, εξ αιτίας της απόφασης του Γιώργου Σανιδά να μη στείλει στη Βουλή τη δικογραφία για το Βατοπέδιο. Όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης κατηγορούν τον εισαγγελέα του Αρείου Πάγου για δικαστικό πραξικόπημα. Και διακεκριμένοι εκπρόσωποι του νομικού κόσμου (καθηγητές πανεπιστημίου, ο πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών, ο Βασ. Κόκκινος, επίτιμος πρόεδρος του Αρείου Πάγου κ.ά.) με δηλώσεις τους στρέφονται ευθέως εναντίον του Γ. Σανιδά. Ο ίδιος απαντά ότι θα έμπλεκε, χωρίς να υπάρχει λόγος, την πολιτική με τη Δικαιοσύνη αν έστελνε τη δικογραφία στη Βουλή. Και παρατηρώ ότι δύο εν ενεργεία εισαγγελείς που βγήκαν στην τηλεόραση συμφωνούν μαζί του. Από την άλλη μεριά, η κυβέρνηση θεωρεί ότι ο Σανιδάς έπραξε σωστά και κατηγορεί το ΠΑΣΟΚ- κυρίως- για πραξικόπημα, επίσης και για εκφοβισμό των δικαστών. Κατά σύμπτωση, η απόφαση του εισαγγελέα είναι βολική για τη Νέα Δημοκρατία.

Όλον αυτό τον μπελά τον άνοιξε μια εγκύκλιος του πρώην εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, Δ. Λινού, που μπέρδεψε κάπως τα πράγματα. Αλλά ο Δ. Λινός, τώρα που φούντωσε η φωτιά, έσπευσε να τα ξεμπερδέψει: διευκρίνισε ότι ο Σανιδάς δεν έχει δίκιο. Ωστόσο, κατά τη δική μου γνώμη- γνώμη ενός κοινού θνητού που, πέρασε μεν από τη Νομική Αθηνών, αλλά την κοπάνησε ευτυχώς στο τρίτο έτος- το σημερινό «μαλλιοτράβηγμα» το προκάλεσαν οι πολιτικοί και μόνον οι πολιτικοί, στην προσπάθειά τους να εξασφαλίσουν την ατιμωρησία τους, στις περιπτώσεις που θα τελούσαν αξιόποινες πράξεις.

Άλλωστε, οι πολιτικοί είναι εκείνοι που διορίζουν την ηγεσία της Δικαιοσύνης: η κάθε κυβέρνηση, καταργώντας την επετηρίδα, τοποθετεί σε καίριες θέσεις της δικαστικής και της εισαγγελικής ιεραρχίας λειτουργούς που θεωρεί ότι «πρόσκεινται» σε αυτήν. Πρόκειται φυσικά για απαράδεκτη κατάσταση, που πλήττει βάναυσα τη Δικαιοσύνη και, βέβαια, τη Δημοκρατία. Αλλά τα κόμματα εξουσίας βάζουν τις φωνές μόνον όταν βρίσκονται στην αντιπολίτευση, ενώ κάνουν το κορόιδο και επωφελούνται όταν κρατούν το τιμόνι. Και ο χορός καλά κρατεί.

Δεν πρόκειται να ξεφύγουμε από αδιέξοδα αυτού του είδους αν οι πολιτικές δυνάμεις της χώρας, και ιδίως τα δύο μεγάλα κόμματα, δεν κάτσουν σε ένα τραπέζι και δεν κουβεντιάσουν, με ανοιχτά χαρτιά, για όλη αυτή την ιστορία. Χρειάζεται, επιβάλλεται να συμφωνήσουν και για την αλλαγή του νόμου περί ευθύνης υπουργών, νόμο που «μπάζει» από παντού, μα και για το «αυτοδιοίκητο» στη Δικαιοσύνη. Καταστάσεις όπως η τωρινή, είναι απίστευτα μελαγχολικές. Και επικίνδυνες. Και κάνουν τους πολίτες να απομακρύνονται- όπως δείχνουν όλες οι δημοσκοπήσεις- από όλα τα κόμματα.