[ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ] Ένας γονιός κι ένα παιδί

«Μα πηγαίνετε λίγο πιο ΄κεί, επιτέλους» είπε η κυρία στην άλλη κυρία, αποφασισμένη να καθήσει δίπλα της. Ήταν κι οι δύο ευτραφέστατες, σε μέση ηλικία και ταλαιπωρημένες ήδη, καθ΄ ότι μεσημέρι. Η καθισμένη ήταν γυναίκα εργατική, η άλλη το πάλευε για αστικό παρουσιαστικό, δεν θα παραδεχόταν εύκολα ότι η θέση του μίνι μπας που διεκδικούσε δεν ήταν για δύο άτομα αλλά για έναν γονιό με παιδί, ας πούμε. Τα παλιά μίνι μπας είχαν δυο τέτοιες θέσεις, τα καινούργια, που φτιάχτηκαν σε εποχές υπογεννητικότητας, έχουν τέσσερις. Ίσως τα είχαν παραγγείλει στην Κένυα και έφτασαν εδώ κατά λάθος.

Ίσως στο βάθος όλοι είμαστε παιδιά και ψάχνουμε έναν μεγάλο να στριμωχτούμε δίπλα. Η εργατική γυναίκα δεν αντέδρασε. Ξύπνησαν τα μητρικά της αισθήματα, καθώς η άλλη την έσπρωχνε αποφασιστικά.

Στριμώχτηκε όσο μπορούσε, κόλλησε την πλάτη στο παράθυρο, η άλλη καβάλησε το μπράτσο του καθίσματος για να χωρέσει.

Έτσι έδωσε το σύνθημα κι άρχισαν όλοι να στριμώχνονται στα πιο απίθανα σημεία, να σκαρφαλώνουν σε περίεργες εσοχές, να κρεμιούνται από τα παράθυρα της οροφής, να παίρνουν τις πιο απίθανες στάσεις, σαν να ήταν έτοιμοι να γίνουν ταπετσαρίες στο καινούργιο εσωτερικό του μίνι μπας. Ήταν τόσο καθαρό, τσίλικο, γυαλιστερό, όχι σαν τα παλιά που τα σιχαίνεσαι, όλοι ευχαριστιόνταν να το χαϊδεύουν, να ακουμπάνε μεγαλοπρεπώς στα υφάσματά του, δεν δίσταζαν να στριμώχνουν τους διπλανούς του. Σαν να απελευθέρωσαν όλοι τα παιδιά από μέσα τους, έτοιμοι να γίνουν όχι απλώς πιτσιρίκια, ακόμα και πιθηκάκια.

Μέχρι που μπήκαν αληθινά παιδιά με γονείς μέσα, στη στάση έξω από ένα σχολείο, και τους κοίταξαν όλους βλοσυρά και δυσαρεστημένα. Αμέσως σηκώθηκαν οι δύο τεράστιες γυναίκες παραχωρώντας τη θέση, αλλά εκείνα σκανδαλισμένα τις στραβοκοίταξαν και προτίμησαν κάθισμα ενηλίκων.